Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2008

Dante on the road...



"Athens περνώντας γαμάταν.

Athens ως δεν παίζει να πλήττεις,
ως εν καναπαίς μαλακαίς αράζοντας ενυχεύεις.
Φυσσάς δ' υπερχάλαρος, εν την ταράτσαν καπνόν,
και ουτ' εν ποτό σου πρόβλημα ουδέν, ούτε γλουτούς σου θε κινήσεις.
Ο Dante άραξεν..."

Κι αν μου το κλέψει κανείς κι αυτό σαν τον φραπέ, μαύρο φίδι που τον έφαγε...



Εν ολίγοις, αν εξαιρέσεις την παντελή έλλειψη οποιουδήποτε είδους οφθαλμόλουτρου (ο κυριούλης που κοιμόταν με το άσπρο μινέρβα απέναντι δεν πιάνεται) , πέρασα super. Για το γεγονός ευθύνονται κατά κύριο λόγο "και ένα, και δύο, και τρία, και τέσσερα" ατομάκια, που δε θα κάτσω να τα γράφω ένα ένα, ξέρουν αυτοί, και δε χρειάζονται διαφήμιση. (thnx guys)

Τις φονικές ατάκες, τις γλυκές ή πονηρές φατσούλες, ή και τα δύο μαζί, τα ντουέτα Haeldel - Mozart στη μέση του δρόμου σε dolby surround, τη Σαρρή μετά από Tarja, τα γέλια, τα χαμόγελα, τους απογευματινούς καφέδες, τα βραδινά ποτά και τις βεράντες με θέα θα τις κρατήσω για την πάρτη μου. Για κοινή θέα έχω τα εξής:




1
Καποιοι bloggers
είναι πανταχού παρόντες.








2

Καποιοι καταφέρνουν
να σε βάζουν σε σκέψεις
ακόμα και την ώρα που
θέλεις απλά να χαλαρώσεις.








3
Κάποιοι έχουν
φοβερό συνδυασμό
ονόματος - επιθέτου.




Αυτά το ολίγα, ελπίζω να ξανακατέβω σύντομα και να περάσω το ίδιο καλά, να δω όσους μου τη σκαπουλάρανε, και να ρίξω ακόμα μερικά σκαμπίλια σε μερικούς μερικούς για το γούστο τους φωνάζοντας: "Μα είναι χάλια!!!" (μόκο λατρεία μου, δε σε παίρνει, έχω και dreamdust για μάρτυρα κατηγορίας... χε χε... )
Και τώρα πάμε όλοι μαζί ν' απλώσουμε τα ρούχα στην ταράτσα!!!

ΓΙΟΥΠΙΙΙ...!!!

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2008

Return from the stone age...

Μερικές φορές, όσα αποθέματα αισιοδοξίας και να διαθέτεις, όσο και να βλέπεις τον κόσμο μέσα απ' τα μικρά και χαριτωμένα ροζ γυαλάκια σου, όσο και να προσπαθείς να ζεις στο προσωπικό σου κατάλευκο συννεφάκι ή όσο και να αφήνεις το χρόνο σου να κυλάει βυθισμένος στη φιλοσοφία του "think possitive", έρχεται εκείνη η στιγμή που νιώθεις οτι κάποιος σε έχει μουτζώσει, οτι το τελευταίο τετράφυλλο τριφύλλι έχει φυτρώσει σε άλλο κήπο, οτι το lucky horseshoe έχει προσγειωθεί με φόρα στο κεφάλι σου, ένα μικρό συννεφάκι βρέχει ακριβώς από πάνω σου, το καζάνι στο τέλος του ουράνιου τόξου περιέχει φασολάδα, και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το σύμπαν κάνει την πάπια και λίγο παραπέρα πέντε αγγελάκια έχουν πέσει στα πατώματα και ξεραίνονται στα γέλια με τα χάλια σου. Ναι, χωρίς τελεία όλα αυτά.

Μεγάλες κοσμοϊστορικές στραβές που δεν ξεπερνιούνται που να κοπανιέσαι; Όχι. Μικρές καθημερινές χαζομαρίτσες, που ξαφνικά αποφάσισαν να έρθουν όλες μαζεμένες και να κάνουν τα νεύρα μου κρόσσια. Έτσι λοιπόν μέσα στον τελευταίο μήνα έχω να μετράω μια κλήση, ένα καμμένο φωτιστικό μπάνιου, ένα χαμένο έγγραφο, ένα κλεμμένο πορτοφόλι με ότι κάρτα και καρτούδι είχε μέσα, έναν μπουμπούνα να βγαίνει απ' το δρόμο και να κοπανάει το αμάξι του μπαμπά, και μια καμένη κάρτα γραφικών που μέχρι να αντικατασταθεί με ανάγκασε να αφήσω στην άκρη το αγαπημένο μου μωράκι, a.k.a. αυτό:



...και να έχω συνδεδεμένη την προϊστορική μου μπακατέλα a.k.a. αυτό:

(Εδώ την βλέπετε σε ώρα λειτουργίας, με homemade μετατροπή σε cabrio edition, γιατί πιάσαν κι οι ζέστες.)
... και άλλα διάφορα που δεν τα θυμάμαι γιατί θα κάψω φλάτζα.

Το κλου της υπόθεσης είναι οτι μετά από ένα μήνα τρεξίματος σε κατάσταση απίκο σε δήμους, τράπεζες, γραμματείες και δε συμμαζεύεται, χρειάζομαι απεγνωσμένα μια μέρα που να ξυπνήσω και να πω οτι δεν έχω να κάνω τίποτα, την οποία όμως δεν βλέπω να έρχεται σύντομα... Προς το παρόν αναμένεται το ίδιο και χειρότερο τρέξιμο, και οι μπαταρίες μου είναι για να μπουν στους κάδους της ΑΦΗΣ... Σαλάγα τα.

Θέλω θάλασσα. Τώρα.