tag:blogger.com,1999:blog-76286496929201337052011-08-01T22:02:47.056+03:00580, να τ' αφησω...;Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.comBlogger1031100tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-292284017255099312010-02-05T00:49:00.002+02:002010-02-05T03:53:51.210+02:00<div style="text-align: justify;">Η μοναξιά είναι τέχνη. Είναι επίσης ένα από τα πράγματα που όσο το παρατάς, τόσο σε παρατάει. Η μοναξιά θέλει προπόνηση. Πρέπει να είσαι καλός σ’ αυτήν. Είτε για την περίπτωση που θα σου χρειαστεί, είτε για την περίπτωση που θα σου χτυπήσει από μόνη της την πόρτα. Κάπως σαν το γράψιμο. Παρατάς το ιστολογιάκι σου και άντε να το ξαναξεκινήσεις μετά.<br /><br />Οι άνθρωποι είμαστε αχόρταγα πλάσματα. Η ύπαρξή μας είναι ένα με τα θέλω μας. Και στο μυαλό μας πάντα τριγυρίζει το "κι άλλο". Ποτέ δεν αρκούμαστε σ’ αυτό που έχουμε. Επειδή το συνηθίζουμε. Είναι αυτό που λένε ότι εκτιμάς κάτι όταν το χάσεις. Συνηθίζουμε στην παρέα. Στην πολυκοσμία. Στο να μας ακούνε όταν μιλάνε. Και δεν αντέχουμε στιγμή πια παρέα με τον εαυτό μας.<br /><br />Μου έχει λείψει ο καιρός που ο εαυτός μου μου κρατούσε καλή παρέα. Μου έχει λείψει ο καιρός που δεν υπήρχε πάντα κάποιος να πάρω τηλέφωνο, να μιλήσω, να γκρινιάξω. Γιατί τότε μετρούσα τις κουβέντες μου. Κι έλεγα τα σημαντικά. Μου έχει λείψει ο καιρός που δεν άγγιζα τους ανθρώπους γύρω μου χωρίς λόγο. Γιατί κάθε άγγιγμα ήταν κάτι μοναδικό.<br /><br />Είναι τρομακτική σκέψη να συνειδητοποιείς ότι όπως έχεις χορτάσει απ’ τα μικρά, έτσι σιγά σιγά θα χορτάσεις κι απ’ τα μεγάλα. Και μετά τι;<br /><br />Θέλω να είχα τη ματιά ενός παιδιού και τη σκέψη ενός γέρου στο σώμα ενός νέου άντρα…<br /><br />Τελικά οι άνθρωποι μεγαλώνουμε με πολύ λάθος τρόπο…<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-29228401725509931?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-11332939393104989082009-12-23T13:24:00.000+02:002010-01-26T13:24:38.384+02:00...YOU.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1133293939310498908?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-2002331275686324872009-12-22T13:23:00.000+02:002010-01-26T13:24:11.343+02:00...that make you...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-200233127568632487?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-18456835340059082822009-12-21T13:22:00.000+02:002010-01-26T13:23:32.386+02:00... a liaison...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1845683534005908282?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-64229709173777633262009-12-20T13:22:00.000+02:002010-01-26T13:22:36.390+02:00...not being alone.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6422970917377763326?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-65389992986035365952009-12-19T13:21:00.000+02:002010-01-26T13:22:13.149+02:00...and people in your life.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6538999298603536595?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-13208541343675164102009-12-18T13:21:00.000+02:002010-01-26T13:21:41.726+02:00Coz it means...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1320854134367516410?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-7618276611087238102009-12-17T13:21:00.000+02:002010-01-26T13:21:20.466+02:00...for you...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-761827661108723810?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-11944258002110851642009-12-16T13:20:00.000+02:002010-01-26T13:20:47.760+02:00...might make no sence.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1194425800211085164?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-32953922971176807012009-12-15T13:19:00.000+02:002010-01-26T13:20:20.105+02:00...something that...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-3295392297117680701?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-34349759243892228672009-12-14T13:19:00.000+02:002010-01-26T13:19:49.743+02:00...the basis.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-3434975924389222867?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-52000006469753084412009-12-13T13:18:00.000+02:002010-01-26T13:19:25.962+02:00...the partial.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5200000646975308441?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-74112148922429804892009-12-12T13:18:00.000+02:002010-01-26T13:18:53.933+02:00...the gap.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-7411214892242980489?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-22705566161819723672009-12-11T13:18:00.000+02:002010-01-26T13:18:28.459+02:00...this is.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2270556616181972367?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-70977297360029951842009-12-10T13:17:00.000+02:002010-01-26T13:18:06.931+02:00...this is ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-7097729736002995184?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-6361004606640415722009-12-09T13:15:00.001+02:002010-01-26T13:17:26.615+02:00...close the "unfinished business".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-636100460664041572?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-42835079547208827512009-12-08T13:15:00.000+02:002010-01-26T13:15:54.163+02:00...taking the next step, ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4283507954720882751?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-9528438709727190632009-12-07T13:14:00.000+02:002010-01-26T13:15:18.032+02:00...continuance, ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-952843870972719063?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-3288371786012828622009-12-06T13:14:00.000+02:002010-01-26T13:14:40.459+02:00...the feeling...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-328837178601282862?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-58966924269832963092009-12-05T13:13:00.000+02:002010-01-26T13:14:17.223+02:00...if you need...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5896692426983296309?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-1624678945542522262009-12-04T13:13:00.000+02:002010-01-26T13:13:37.595+02:00"one, two, three..." .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-162467894554252226?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-29003545364505974052009-12-03T13:12:00.000+02:002010-01-26T13:13:00.604+02:00...basic facts...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2900354536450597405?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-76281792324939223082009-12-03T13:11:00.000+02:002010-01-26T13:12:17.596+02:00...the same.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-7628179232493922308?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-50879819095260117972009-12-02T13:10:00.000+02:002010-01-26T13:10:52.089+02:00...in life...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5087981909526011797?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-40628935667817193372009-12-01T21:48:00.002+02:002009-12-01T21:53:53.978+02:00<div style="text-align: left;"><pre><span style="font-style: italic; font-family: lucida grande;font-size:130%;" >"To see a world in a grain of sand,</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: lucida grande;font-size:130%;" >And a heaven in a wild flower,</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: lucida grande;font-size:130%;" >Hold infinity in the palm of your hand,</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-style: italic; font-family: lucida grande;font-size:130%;" >And eternity in an hour..."</span><br /><br /></pre><div style="text-align: right;">William Blake<br /></div><pre><br /></pre></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4062893566781719337?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-64989805248780303932009-11-02T03:17:00.004+02:002009-11-22T14:41:12.755+02:00<div style="text-align: justify;">Κοιτάμε οθόνη... Κλικ κλικ... όμικρον, θήτα, όμικρον, νι... backspace, backspace... Πώς γίνεται η οθόνη σου να είναι τόσο άδεια όταν το κεφάλι σου είναι τόσο γεμάτο; Να δεις πώς ξεκινάνε συνήθως οι ιστορίες... Α ναι... "Μια φορά κι έναν καιρό..."<br /><br /> Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, ήταν ένα μικρό ξωτικό που ζούσε στο μεγάλο δάσος πολύ πολύ μακριά, σαν τον Σρεκ. Μια μέρα σηκώθηκε και πήγε στη μεγάλη πόλη για ν' αλλάξει αέρα, επειδή στο δάσος δεν είχε κλιματιστικό, και για ν' ανοίξει λίγο το μάτι του. Το δεξί.<br /> Έμεινε στο μεγάλο παλάτι του βασιλιά σκορπιού, ο οποίος δεν είχε τόσα μούσκουλα σαν αυτόν στην TV, αλλά καλύτερα έτσι γιατί αλλιώς δε θα χωρούσε να περάσει απ' τον διάδρομο. Ο βασιλιάς σκορπιός ήταν πολύ καλός και γλυκούλης και περνούσανε πάντα πολύ καλά μαζί.<br /> Τη μια μέρα πήρε να πιεί καστανόζουμο με τη νεράιδα της ευτυχίας, τον δούκα των σκουφιών, έναν Ούμπα Λούμπα απ' το εργοστάσιο σοκολάτας που τον διώξανε γιατί έκλεβε τα φοντανάκια με την πραλίνα, και την Λαίδη Γαγά απ' το Σιδηρόκαστρο.<br /> Μια άλλη μέρα πήγε για μαγικό ζωμό με τη Xena the Warrior Princess που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των ιπτάμενων κατσαρίδων, και τον κινέζο πρίγκιπα Cha-E, γνωστό για τη συλλογή του από μπολάκια Ming για ρυζόγαλο.<br /> Στα μισά της παραμονής του τον περίμενε και μια ευχάριστη έκπληξη, που μάλλον ήταν δώρο απ' τη νεραϊδονονά του, γιατί παραήταν ευχάριστη και μόνο αυτή τα κάνει κάτι τέτοια. Φυσικά ο βασιλιάς σκορπιός τον δούλευε μετά γιατί είχε φορέσει το ηλίθιο χαμόγελο της Crest και χάζευε σα γελάδα στο λιβάδι με τις παπαρούνες.<br /> Και αφού τα είδε όλα αυτά, γύρισε στο μεγάλο δάσος πολύ πολύ μακριά, γέμισε το πουγγί του με μαγική αστερόσκονη, πήρε το ραβδάκι του, έκλεισε τα μάτια και ετοιμάστηκε να κάνει τα μαγικά του, γιατί τι ξωτικό θα ήτανε χωρίς happy thoughts;<br /> The End.<br /><br />Ξανακοιτάμε οθόνη... Κλικ κλικ... Ωραίο ήτανε... Τώρα πρέπει να γράψουμε άλλο ένα παρόμοιο παραμύθι πολύ πολύ σύντομα. Και μετά κι άλλο. Κι άλλο. Και όσο πάει να γίνεται πιο ωραίο. Και μετά να κρατήσουμε μόνο το παραμύθι. Χμμμ... "Άμπρα κατάμπρα!"</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6498980524878030393?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-89286809511304734382009-09-03T01:49:00.009+03:002009-09-03T04:37:03.747+03:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Jenny was a poor girl</span><br /><span style="font-style: italic;"> Living in a rich world</span><br /><span style="font-style: italic;"> Named her baby Hope when she was just fourteen...</span><br /></div><br />Μια τσάντα κρεμασμένη στον ώμο. Μια βαλίτσα στο χέρι. Τα ταξίδια με το τρένο μου δίνουν πάντα μια κινηματογραφική αίσθηση. Σαν να πέφτουν οι τίτλοι τέλους μιας ταινίας. Γλυκόπικρης συγκεκριμένα. Ξεκινάει με το που φτάνεις στον σταθμό, βρίσκεις μια θεσούλα να σταθείς, και ανάβεις τσιγάρο. Και το σημερινό ταξίδι δε με άφησε παραπονεμένο, μου έδωσε την ίδια αίσθηση και με το παραπάνω...<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">She was hoping for a better world</span><br /><span style="font-style: italic;"> For this little girl</span><br /><span style="font-style: italic;"> But the apple doesn’t fall too far from the tree...</span><br /></div><br />Αργά βήματα. Οι ρόδες της βαλίτσας ν' ακούγονται στο τσιμέντο. Βαγόνι δύο. Επιβίβαση. Το mp3 player βγαίνει από την τσάντα και τα ακουστικά μπαίνουν στα αυτιά. Το τραγούδι ξεκινάει. Θα παίζει το ίδιο σε όλη τη διαδρομή, αλλά αυτό δεν το ξέρω μέχρι εκείνη τη στιγμή. Κινητό. Μήνυμα. "Ξεκίνησα". Δύο ώρες μετά το κινητό θα χτυπήσει με καλά νέα. Και θα χαμογελάσω...<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">Well she gets that call</span><br /><span style="font-style: italic;"> Hope’s too far gone</span><br /><span style="font-style: italic;"> Her baby’s on the way</span><br /><span style="font-style: italic;"> But nothing left inside</span><br /><span style="font-style: italic;"> Together we cry...</span><br /></div><br />Όσο οι νότες χτυπάνε στις σκέψεις μου, ο σταθμός ξεμακραίνει και χάνεται. Μετά σπίτια. Μετά δέντρα. Σχεδόν βλέπεις τους τίτλους τέλους μπροστά σου και θέλεις να ανάψουν τα φώτα, να σηκωθείς απ' την καρέκλα σου και να βγεις απ' την αίθουσα. Το κακό με μια ταινία που τελειώνει σ' ένα τρένο είναι ότι δεν έχεις ιδέα τι θα απογίνει ο καημένος ο ήρωας...<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">What about the junk head<br />Could have gone the whole way<br />Lighting up the stage trying to get a deal<br />Now he’s lighting up the wrong way<br />“Something for the pain!”<br />Man you wanna see this kid he was so fuckin’ unreal...<br /></div><br />Θέλεις δε θέλεις εκείνη την ώρα κάνεις τον απολογισμό σου. Το ταξίδι, η επίσκεψή σου, τελείωσε και πρέπει να κατανοήσεις τι έζησες αυτές τις μέρες. Κατ' αρχήν να χαρείς με τα καλά νέα. Νέα πρόσωπα που είδες να μπαίνουν στις ζωές αυτών που αγαπάς και να φέρνουν νέα πνοή και ενέργεια. Είναι όμορφο να χαίρεσαι για τη χαρά των άλλων. Χωρίς απαισιοδοξία, χωρίς ζήλια, χωρίς ανησυχία. Νιώθεις περισσότερο ανθρώπινος. Καλός. Σαν να καθαρίζει η αύρα σου...<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">When he gets that call<br />He’s too far gone<br />To get it together to sing one song<br />They won’t hear tonight<br />The words of a lullaby<br />Together we cry...<br /></div><br />Μετά, να χαρείς που τα σχέδια που είχες εδώ και λίγο καιρό ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά. Και παίρνουν σιγά σιγά τον δρόμο τους. Και αυτό να σε ηρεμεί λιγάκι. Και το μυαλό σου να αρχίζει και πάλι να γεμίζει μελωδίες, ιδέες και έμπνευση. Και να παρατηρείς, να αφουγκράζεσαι και να προσπαθείς να μάθεις καινούρια πράγματα, για να τα χρησιμοποιήσεις και να δώσεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Να σχεδιάζεις πέντε γραμμούλες πάνω σ' ένα μικρό κομματάκι χαρτί και να το γεμίζεις με μικρές μαύρες κουκίδες, για να μην ξεχάσεις την ωραία ιδέα που μόλις σου ήρθε. Να βάζεις το χαρτάκι στην τσάντα σου, και να ανατριχιάζεις απολαμβάνοντας άλλη μια μπουκιά λεμονόπιτα...<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">Oh…Mary’s ambitious<br />She wanna to be a politician<br />She been dreaming about it since she was a girl<br />She thought that she’d be the one to change the world<br />Always trying to pave the way for women in a…man’s world...<br /></div><br />Πρώτη φορά σε θερινό στην Αθήνα. Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι Το Όνομα Του Ρόδου. Και να έχεις για διασκεδαστική νότα της βραδιάς τις ελαφρώς φάλτσες νότες της ταβέρνας δίπλα από τον κινηματογράφο. Δε μου χάλασε τη διάθεση... πολύ. Όταν έχεις μια ωραία ταινία, τρεις φίλους στα δεξιά σου, δυο φίλους στα αριστερά σου, και έναν ουρανό πάνω απ' το κεφάλι σου, μπορείς άνετα να πεις "είμαι καλά" και να στολίσεις το πρόσωπό σου με μια έκφραση γαλήνης. Ούτε εκείνο το βράδυ βέβαια έπεσε αστεράκι για να κάνω μια ευχή. Δεν πειράζει. Θα περιμένω.<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">But life happened, house, kids, </span><br /><span style="font-style: italic;">2 cars, husband hits the jar, </span><br /><span style="font-style: italic;">cheques that don’t go very far now</span><br /><span style="font-style: italic;"> Now she in it can’t change it, </span><br /><span style="font-style: italic;">she keeps her mind on her wages</span><br /><span style="font-style: italic;"> The only rattling cages.</span><br /><span style="font-style: italic;">Together we cry...</span><br /></div><br />Γενέθλια σε αυλίτσα. Με την κληματαριά να κρέμεται και πολλά άγνωστα πρόσωπα. Είναι όμορφο να περνάς καλά με άγνωστα πρόσωπα και να γελάτε όλοι μαζί. Νιώθεις ωραία όταν βλέπεις πως μπορείς να κερδίζεις ανθρώπους και να σε κερδίζουν κι αυτοί. Και μετά από κουβέντες περί ανέμων και υδάτων να βγαίνουν οι κιθάρες και να γκαρίζουμε όλοι μαζί. Κι όταν ξεμένουμε από τραγούδια να τραγουδάμε διαφημίσεις. Να 'ναι καλά η γλυκιά μου που μου θύμισε το αθάνατο "σήμερα τα μακαρόνια είναι κορώνα". Πόσο γέλιο. Πόσο απλά...<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;">There comes a time when every bird has to fly</span><br /><span style="font-style: italic;"> At some point every rose has to die</span><br /><span style="font-style: italic;"> It’s hard to let your children go</span><br /><span style="font-style: italic;"> Leave home</span><br /><span style="font-style: italic;"> Where they go?</span><br /><span style="font-style: italic;"> Who knows...</span><br /><span style="font-style: italic;"> Getting drunk</span><br /><span style="font-style: italic;"> Getting stoned</span><br /><span style="font-style: italic;"> All alone...</span><br /></div><br />Να πίνεις ένα εξαιρετικό mojito... Με ακόμα περισσότερα άγνωστα πρόσωπα που συμπαθείς από την πρώτη στιγμή. Κι έτσι, να φεύγεις έχοντας γεμίσει τη βαλίτσα σου με πρόσωπα. Και πολλές βόλτες και παγωτό. Και μια σοκολατόπιτα που δεν κατάφερες να δοκιμάσεις γιατί δεν είχε στο μαγαζί, και ήταν το μοναδικό που σου είχε μείνει απ' τον κατάλογο. Και δύο αφρόλουτρα που ταξίδεψαν πεντακόσια χιλιόμετρα, παραγγελία για έναν φίλο. Και να θυμάσαι όλες αυτές τις μικρές στιγμές και καταστάσεις και να χαμογελάς. Τα ξεσπιτώματα για καλό, τις ταινίες με τα δαιμόνια στη μία τη νύχτα, και το να τρως κόλλυβα στην καφετέρια σαν να μην τρέχει τίποτα σχολιάζοντας "Ήθελαν κι άλλο βράσιμο... Και νομίζω και λίγο παραπάνω κανέλα..."<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">Teach a man to fish<br />You’ll feed him never lie<br />You show your kids the truth<br />Hope they never lie<br />Instead of reading in a letter<br />that they’ve gone to something better<br />"Bet your sorry now!<br />I won’t be coming home tonight"...<br /></div><br />Να τελειώνεις τις σκέψεις σου με αυτά που σου λείψανε. Αυτά που έρχονται στιγμές που καταλαβαίνεις ότι σε στοιχειώνουν ακόμα. Όπως όταν έχεις απέναντί σου δύο πανέμορφα γαλάζια μάτια να σε φλερτάρουν, κι εσύ απαντάς μηχανικά, και σκέφτεσαι τα άλλα μάτια, τα καστανά. Και να καταλαβαίνεις ότι σ' αρέσει που σε στοιχειώνουν ακόμα...<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;"><span style="font-size:100%;">I’m sick of looking for those heroes in the sky<br />To teach us how to fly<br />Together we cry...<br /></span></div><br />Τελικά όντως ισχύει... Όταν η ταινία τελειώνει μ' ένα τρένο κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει ο ήρωας...<br /><br /><div style="text-align: right; font-style: italic;">There's so much sad gonna flood the ocean<br />We 're all in tears for a world that's broken<br />Together we cry...<br /></div><br />"Επόμενος σταθμός, Θεσσαλονίκη"...<br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="265" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/C6_3szsFWwM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/C6_3szsFWwM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="265" width="320"></embed></object><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8928680951130473438?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-83282532905035652572009-07-16T02:59:00.003+03:002009-07-16T03:21:09.257+03:00<div style="text-align: justify;">Άλλη μία νύχτα που το σχέδιο του να κοιμηθώ νωρίς για να ξυπνήσω νωρίς ναυάγησε. Με το που το κεφάλι έπεσε στο μαξιλάρι άρχισα να σκέφτομαι. Να προβληματίζομαι. Δεν συνίσταται σε περιόδους ψυχολογικής αποσύνθεσης. Σε αποσυντονίζει...<br /><br />Κρίμα. Γιατί η σημερινή μέρα ήταν καλή. Πολύ καλή. Όμορφες εκπλήξεις και αναπάντεχες συναντήσεις. Αν κάτι τέτοιες μέρες δεν είναι αρκετές για να κοιμάσαι ήρεμα το βράδυ, δεν ξέρω αν θα ξανακοιμηθώ ήρεμα για πολύ καιρό.<br /><br />...ήμουν ξανά στο πόδι μισή ώρα μετά. Τραπεζάκι στο μπαλκόνι, καρεκλίτσα, τασάκι... Πήρα καινούριο ποτήρι, ψηλό, μέρος της ανανέωσης του σπιτιού, μαζί με το βάψιμο, ένα καινούριο επιπλάκι και καναδυό αστραφτερά μπιχλιμπίδια. Άνοιξα μια απ' τις Schneider Weisse που πήρα για να "γιορτάσω" τις αλλαγές στο σπίτι, όταν με το καλό μπουν και τα τελευταία πράγματα στη θέση τους, αλλά δεν πειράζει. Την είχα περισσότερο ανάγκη τώρα. Κάθισα.<br /><br />Σκεφτόμουν. Τι έγινε, τι θα γίνει, τι μπορεί να γίνει, γιατί έτσι , γιατί αλλιώς , τι σημαίνει το ένα, τι σημαίνει το άλλο, πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο... Δεν έβγαλα άκρη. Και δεν είχε και κανένα αστεράκι επάνω να μου κάνει παρέα, ή έστω να πέσει να κάνω μια ευχή.<br /><br />Στην τελευταία γουλιά της μπύρας, κοιτάζοντας μέσα στο ποτήρι, ο αφρός κύλησε στη μέση και έφτιαξε μια καρδιά στη μέση. Πάγωσα για λίγο. Ήξερα ότι όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Ή ότι όλο το σύμπαν κάνει την πάπια. Δεν είχα ιδέα ότι μια από τις εναλλακτικές είναι να παίζει με τον πόνο σου...<br /><br />Θέλω το σύμπαν μου...<br /><br />Καληνύχτα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8328253290503565257?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-90651871234626220722009-04-19T23:08:00.012+03:002009-04-29T17:02:38.608+03:00Αναστάσεως ημέρα...<br /><div style="text-align: justify;"><br />1:47 πμ<br /><br />Χάνομαι στις λεπτομέρειες. Ζω σε άλλο κόσμο, παρατηρώντας τα μικρά, τα χαζά... Ελπίζω κάποιος να με διαβεβαιώσει ότι η κατάθλιψη δεν έχει τέτοια συμπτώματα. Επιστροφή για την ανάσταση, και πέραν των συγγενών πρώτου βαθμού, όλους τους άλλους πέρα. Όχι, δεν περνάω καλά. Και δεν ξέρω αν θέλω να ουρλιάξω, να κλάψω, να σπάσω κάτι, να γκρινιάξω... Ίσως όλα μαζί. Ίσως να ηρεμήσω. Ίσως να τρώω περισσότερους υδατάνθρακες, δεν ξέρω. Κάτι.<br /><br />Αυτό στο οποίο φαίνεται να καταλήγω τελευταία είναι ότι έχω αρχίσει και βαριέμαι να είμαι μόνος μου. Ελαφρώς παλαιότερα περνούσα τέλεια μόνος μου. Ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα το ήθελα για μένα. Τα πυροτεχνήματα της πρωτοχρονιάς και της ανάστασης τα απολάμβανα μόνος. Φέτος ένιωθα ένα κενό. Μεταξύ μας, ένιωθα και λίγο χαζούλης γιατί η μαμά χαιρότανε σαν μικρό κοριτσάκι από δίπλα.<br /><br />Αργότερα, γυρνώντας σπίτι, χάθηκα στη φλόγα του κεριού, αυτό που κουβαλάς μετά το Χριστός ανέστη για ν' ανάψεις το καντήλι. Ανάβει και είναι ωραίο, αλλά όπως περπατάς ο αέρας πετιέται πού και πού και μπορεί να το σβήσει. Οπότε πρέπει να το προσέχεις, και να έχεις το χέρι σου να κόβει τα ρεύματα, κι αυτό με τη σειρά του θα σου κρατάει το χέρι ζεστό. Κι αν είσαι προσεκτικός, θα κρατήσει και θα φτάσεις μέχρι το σπίτι. Μαθήματα συνείδησης άνευ διδασκάλου, από εμένα προς εμένα, και ένα υποσυνείδητο να χτυπάει το καμπανάκι σε κρυπτογραφημένο γκλινγκ γκλανγκ.<br /><br />...<br /><br />Έκανα ένα τσιγάρο και ηρέμισα λίγο. Θα συνεχίσω το πρωί. Μου βγαίνει πολύ “αγαπητό μου ημερολόγιο” όλο αυτό και θέλω να δω πού θα καταλήξει. Έχει πάει και δύο η ώρα. Καληνύχτα.<br /><br /><br />9:18 πμ<br /><br />Για πρωινό, σοκολατίτσα με home made τσουρέκι. Ο μπαμπάς με τη μαμά στο άλλο δωμάτιο κάνουν τις συζητήσεις τους 2 ντεσιμπέλ ψηλότερα γιατί μάλλον πιστεύουν ότι έτσι με συμπεριλαμβάνουν. Στην ουσία απλά με ζαλίζουν, αλλά δεν τους το λέω. Θέλω ένα τσιγάρο, αλλά εδώ πέρα δεν παίζει. Μες στους συνειρμούς και παραλληλισμούς που μπλέκομαι από χτες, το πάω στο να μην μπορείς να έχεις την χ ή ψ επιλογή σου, λόγω χώρου, περιβάλλοντος ή γύρω καταστάσεων... (γκλινγκ γκλανγκ, καμπανάκια)<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Αν όλο αυτό είναι αποτέλεσμα μια κάποιας παραπάνω ωριμότητας, τότε θέλω να ξαναγεμίσω τοξίνες, τανίνες, οξέα, κι ότι άλλο έχουν τα άγουρα. Αλλιώς, αν αυτό δε γίνεται, θέλω να αποκτήσω αυτά που <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SeuGQSpHuAI/AAAAAAAAAOA/hCzRzrII7oM/s1600-h/IMAG0012.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 254px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SeuGQSpHuAI/AAAAAAAAAOA/hCzRzrII7oM/s320/IMAG0012.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326498598736082946" border="0" /></a>επιθυμώ πριν πέσω απ' το δέντρο σαν παραγινωμένο καΐσι και σπάσω το κεφάλι μου.<br /></div><br />Δεν έχει ούτε ήλιο σήμερα, έναν μουντό καιρό έχει, εντελώς χάλια. Περιμένω να σκάσει μύτη λίγο φως και χαζεύω σα χαζό την Αρμπαρόριζα στο μπαλκόνι.<br /><br /><div style="text-align: justify;">9:50 πμ<br /><br />Στριφογυρίζω δεξιά κι αριστερά. Ετοιμασίες για τα φαγητά το μεσημέρι. Μισό κατσίκι θα μπει στο φούρνο, καθότι δεν τα πάμε καλά με το συγγενολόι για να μαζευτούμε. Έχω να κάνω νορμάλ πάσχα εφτά οχτώ χρόνια. Τότε που μαζευόμασταν εικοσιπέντε άτομα σ' ένα αγροτόσπιτο στη μέση του πουθενά και γυρνούσαμε τις σούβλες. Δε βαριέσαι. Όταν το να περάσω τις γιορτές με τα άτομα που θέλω δεν αποτελεί επιλογή, προτιμώ να είμαι μόνος μου παρά τριγύρω από τα άτομα που “πρέπει”.<br /><br />Η μαμά ακόμα μονολογεί “πώς δεν το φούρνισα ακόμα, τώρα θα ήταν έτοιμο”. Δε με απασχολεί το ζήτημα. Είμαι σίγουρος πως θα φύγω με τα νεύρα κρόσσια από δω, σήμερα, αύριο, δεν ξέρω. Σαν να παρακολουθώ το “πάσχα 2009” σε ταινία νιώθω φέτος. Ουδεμία αίσθηση, ουδεμία γεύση, ουδεμία μυρωδιά. Απλά περιμένω τους τίτλους τέλους, να φεύγω με τ' αμαξάκι, και να παίζει καμιά ωραία μουσικούλα.<br /><br />10:52 πμ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SeuH5tsz89I/AAAAAAAAAOI/8bGLbwoUDLc/s1600-h/IMAG0013.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SeuH5tsz89I/AAAAAAAAAOI/8bGLbwoUDLc/s320/IMAG0013.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326500409885586386" border="0" /></a>Δύο άρθρα εφημερίδας και μισό ποτήρι κόκα κόλα αργότερα, άρχισε να σκάει λίγο φως, έστω αμυδρά, και ελπίζω σε μια καλή μέρα, γιατί έχω να πλύνω και το αυτοκίνητο που είναι μες στη σκόνη. Ελπίζω μόνο ότι μετά από την απόλυτη πλήξη που περνάω από χτες, η επιστροφή στη Θεσσαλονίκη θα είναι σαν την Ανάσταση, με πυροτεχνήματα και στριγκλιές από πιτσιρίκια, ή μάλλον στη δική μου περίπτωση να είναι σκέτο η Ανάσταση, μιας και από την κανονική δεν κατάλαβα και πολλά.<br /><br />Θα ήθελα αυτή την ώρα να είμαι σ' εκείνο το δασάκι, όπως βγαίνεις από την άλλη μεριά της πόλης πέρα απ' το στρατόπεδο, στα πέντε χιλιόμετρα δεξιά, με τα μεγάλα πεύκα και το γρασίδι στο ξέφωτο. Να έχει πολύ ήλιο και να κάνει ζέστη, κι ας γεμίζει ζουζούνια. Και για παρέα να έχω... ναι... Έναν, δύο, τρεις... Κυρίως το “τρεις”. Και ένα δεύτερο αυτοκίνητο με άλλους τέσσερις φίλους δεν θα με χαλούσε καθόλου, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Πάλι έπεσε ο ήλιος...<br /><br />11:44 πμ<br /><br />Ετοίμασα παντζαροσαλάτα και αντίδια. Αρνούμαι να αρχίσω πάλι να σκέφτομαι ότι όσο περισσότερο μένουν μαζί το λάδι και το αλάτι και το ξύδι ή το λεμόνι μαζί με τα ζαρζαβατικά, τόσο οι γεύσεις δένουν και γίνεται πιο νόστιμο και γίνεται ένα ομοιόμορφο πράγμα που είναι τέλειο, κι όχι μαρούλι ψεκασμένο με λάδι και ξύδι, αλλά μαρουλοσαλάτα. Όχι άλλο, φτάνει. Θέλω αυτόν τον ήλιο επιτέλους, έχω σκάσει, ένα τσιγάρο ακόμα, (μ' ακούς;) , και να σταματήσουν τα καμπανάκια στο κεφάλι μου...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SeuIr9m22zI/AAAAAAAAAOQ/WWdnMcJbouA/s1600-h/IMAG0017.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SeuIr9m22zI/AAAAAAAAAOQ/WWdnMcJbouA/s320/IMAG0017.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326501273149037362" border="0" /></a><br />...στην κουρτίνα περπατάει μια πασχαλίτσα. Την παίρνουμε στο χέρι, και την αφήνουμε να πετάξει, κι αυτή θα πάει να μας βρει το soulmate. Ελπίζω το μαμούνι να είναι πιο τυχερό από μένα και να έχει καλό ιπτάμενο gps... Αλλιώς να του πω κατευθείαν πού να πάει...<br /><br />12:27 μμ<br /><br />Η παντόφλα είναι ένα πατούμενο εξαιρετικά βολικό. Συγκεκριμένα ίσως το βολικότερο των υποδημάτων, οπότε όταν είσαι στο σπίτι, θέλεις να έχεις τις παντόφλες σου. Αν όμως δεν είσαι στο σπίτι, και έχεις βγει έξω, δε σου κάνει η απλή ποταπή παντόφλα, θέλεις κάτι πιο εντυπωσιακό, πιο όμορφο, πιο κομψό, πιο εμφανίσιμο. Ειδικά αν θέλεις να πας σε κανένα θέατρο και όχι απλά για καφέ το απόγευμα. Αυτό το εντυπωσιακό και κομψό και γκλαμουράτο, συνήθως είναι και άβολο βέβαια, μέχρι να πάρει τη φόρμα από το πόδι σου τουλάχιστον, αλλά ποτέ δεν θα γίνει παντόφλα.<br /><br />Αν παρόλα αυτά όμως έπρεπε να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου με ένα πατούμενο και μόνο, δε θα διάλεγες την αδίστακτη κομψότητα του γκλαμουροντιζαϊνάτου σκαρπινιού, αλλά ούτε και την απύθμενη θαλπωρή της χουχουλίδικης παντόφλας για τον απλούστατο λόγω ότι δεν μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή μόνο στο σπίτι ή μόνο εκτός. Ενώ ένα άνετο καλοσυνάτο αθλητικό, με μαλακή σόλα και όμορφα σχεδιάκια μπορεί να σε βγάλει ασπροπρόσωπο σε κάθε στιγμή, και στην έξοδο, και στο σπίτι, και να μη σε κουράζει όταν οδηγείς, όταν δουλεύεις, όταν χορεύεις, όταν πας βόλτα, ή όταν λιώνεις στον καναπέ. Και τελικά να μην το αλλάζεις ακόμα κι αν σου δίνουν ένα σκαρπίνι και μία παντόφλα... Διότι για το “για πάντα”, χρειάζεσαι εντελώς διαφορετική επιλογή απ' ότι για κατά μέρος περιστάσεις. Και διότι τόση ώρα δε μιλάω για πατούμενα....<br /><br />...Και τελικά, όλο αυτό επειδή οι παντόφλες που πήρα να βάλω έχουν μια πιο ανοιχτή μπλε γραμμή επάνω και κάνουν ένα ωραίο σχεδιάκι. Και μπράβο τους κιόλας, γιατί ενώ η δουλειά της παντόφλας είναι να είναι βολική, αυτή η παντόφλα είναι αποφασισμένη να προσέξει και την αισθητική της.<br /><br />1:54 μμ<br /><br />Φάγαμε, ήπιαμε, και εις άλλα με υγεία. Μαζί με τα πιάτα, αδειάζουν και τα τελευταία δείγματα εορταστικής διάθεσης πλέον, όχι ότι είχα και πολύ σε απόθεμα. Πάλι δεν έχει ήλιο, βγάζει ψύχρα, γενικά δε μ' αρέσει. Υποτίθεται ότι εγώ είμαι ο κυκλοθυμικός, και ο καιρός απλά τρελαμένος. Τώρα δεν καταλαβαίνω ποιός είναι τι. Μ' έχει πιάσει λίγο νευρικότητα, λίγο νύστα... Δεν ξέρω τι θα 'θελα να κάνω ακριβώς, πάντως ξέρω ότι θα 'θελα να κάνω κάτι άλλο απ' ότι τώρα....<br /><br />7:40 μμ<br /><br />Τελικά το μεσημέρι έβγαλε ήλιο, και έπλυνα και το αμάξι. Μέσα, έξω, πέρα, δώθε, γυαλιστικά από δω, καθαριστικά από κει, ηλεκτρική παντού, 3 ώρες πήρε, αλλά άστραψε. Ήμουν στο παρατσάκ να το πάω στο πόσο ωραίο είναι να φροντίζεις αυτά που αγαπάς, και μόνο που τα βλέπεις καλά χαίρεσαι κι εσύ, αλλά συγκρατήθηκα. Σε μια ώρα θα γεμίσει γύρη έτσι κι αλλιώς και θα μου χαλάσει τον παραλληλισμό. Και το προσωρινό περιβάλλον πλέον με επηρεάζει υπερβολικά για να αντέξω έστω και μικρής έντασης συναισθηματισμούς χωρίς να κόψω φλέβα...<br /><br />9:52 μμ<br /><br />Το να μένεις σε ένα δωμάτιο στο κέντρο του σπιτιού καταλήγει στην περίπτωσή μου σουρεαλιστική εμπειρία. Οι γονείς μου τελικά θα μπορούσαν να είναι ήρωες του μάπετ σόου, με κεντρικό σημείο των εμφανίσεών τους την εναλλακτική ασύρματη ενδοοικιακή επικοινωνία. Κοινώς το να μιλάνε από δωμάτιο σε δωμάτιο φωνάζοντας, με την ένταση να προσασμόζεται ανάλογα με τις κινήσεις του καθενός. Πλάκα έχει.<br /><br />Απομένουν σχεδόν 2 ώρες για να λήξει το περιβόητο πάσχα. Πάω να φάω, να δω αν θα μου έρθει κανένας ακόμα περίεργος συνειρμός με το πώς κάθεται η πατάτα μες στο πιάτο...<br /><br />10:25 μμ<br /><br />Ο απολογισμός της σημερινής ημέρας είναι μερικά μόνο μηνύματα με ευχές. Και ως συνήθως, τα μηνύματα που περίμενα περισσότερο δεν ήρθαν ποτέ. Ήμουν κι εγώ λίγο κακός όμως φέτος, περίμενα να δω ποιοί θα με θυμηθούν. Η συγκεκριμένη αυτοεπιβεβαίωση πήγε ελαφρώς κατά διαόλου.<br /><br />Παρατάω; Με παρατάνε; Παρατάω επειδή με παρατάνε; Με παρατάνε επειδή παρατάω; Δεν έχω ιδέα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, δεν θα αργήσει και το δικό μου resurrection, και θα είναι απ' τα δυνατά, όχι απ' τις απλές ανασυγκροτήσεις που συμβαίνουν κατά καιρούς. Την προηγούμενη, και μοναδική φορά που έπιασα τόσο πάτο, τα κέφια μου άλλαξαν εν μία νυκτί και οι παρέες μου εν μία εβδομάδα. Επίσης έγινα λιγότερο σταρχιδιστής και εαυτουλάκιας. Δεν έχω καμία όρεξη να το ξαναπεράσω, σε όποια μεριά κι αν καταλήγει...<br /><br />10:44 μμ<br /><br />Αγαπητό μου ημερολόγιο,<br />θέλω: ...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-9065187123462622072?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-7993982461953958882009-04-06T13:29:00.003+03:002009-04-06T13:53:14.621+03:00<div style="text-align: justify;">Την προηγούμενη φορά μου ήρθε μέσω γιουροβιζιονικής αναζήτητης. Αυτή τη φορά βλέποντας ένα stand up comedy της Ellen Degeneres. Όπου κάποια στιγμή, σατιρίζοντας τους τρελούς ρυθμούς της σημερινής ζωής, και το πώς ο εγκέφαλος δε λέει να ηρεμίσει ακόμα και εν μέσω διαλογισμού, τραγουδάει: "Mama keeps the whites bright like the sunlight, mama's got the magic of clorox 2". Υποθέτοντας ότι είναι διαφήμιση κάποιου απορρυπαντικού, μπήκα στο youtube να τη βρω... Τελικά η διαφήμιση είναι παλιά, και το clorox κάτι σαν τη χλωρίνη κλινέξ. Αλλά απ' ότι φαίνεται, στο αμέρικα, ακόμα και τα λευκαντικά δικαιούνται σποτάκια υψηλής αισθητικής, και δύο απ' τα καινούρια είναι ότι πιο αισθητικά υπέροχο έχω δει σε διαφήμιση, και ντυμένα με καταπληκτική μουσική. Απολαύστε μια γοργόνα και έναν πειρατή...<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uxwbpQz8oSs&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/uxwbpQz8oSs&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rIn5cS2eVbg&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/rIn5cS2eVbg&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-799398246195395888?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-63614962113920706742009-03-26T21:53:00.000+02:002009-03-26T21:54:12.456+02:00<span style="color: rgb(255, 255, 153);">Dante...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">A friend...</span><br /><br /><br />[...]<span style="color: rgb(204, 255, 255);"><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">βάρα και μια μύγα για μένα</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">"ΣΠλλλλλΑΤ...!!!"</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Πώς περνάς καμάρι μου? </span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">περνά περνά η μέλισσα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Αν ήπιες πάλι, θα φας πολύ βρωμόξυλο!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">θα το ψεκάσω με την καινούργια Burberry</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Γειά σου φερτρεϊντά οικολόγε!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">έτσι έτσι</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">LOL</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">εγώ εξάλλου δεν αφήνω τίποτε βρώμικο να με ακουμπήσει</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Καλά, να το βουτήξουμε στη χλωρίνη...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μπα</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">βρωμάει</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">σε burberry να τα βουτήξουμε</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Να βάλουμε χλωρίνη με άρωμα λεμόνι!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Λέγε τώρα, πάλι τα πιες? Σήμερα μου ακούγεσαι (λίιιιγο) πιο νορμάλ..</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αυτό το λίγο είναι που ξεγελάει τον κόσμο</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Άστα να πάνε</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αντε και τα άφησα εγώ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">προς τα που θα πάνε?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">είναι επικλινές το δάπεδο?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Βουρ στον κατήφορο</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">γέρνει προς τα δεξιά?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">τα αριστερά?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Όχι άλλη δεξιά, φτάνει...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Προς βόρεια ας πούμε</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">οκ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">προς Lord of the Strings</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">εεεεεεεε... rings</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Στα βόρεια είναι αυτό.......?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">νι</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Καλά</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">...χριστούγεννα?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">...σαράντα.</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">Τι τριάντα τι σαράντα τι 50 ...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">απλώς η ταρίφα αλλάζει...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">σωστός?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Εξαρτάται αν είναι θερμίδες ή ευρώ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ανδρες καλέ...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Ηλικιακά προτιμώ το τριάντα... Ποσοτικά το πενήντα...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μαζί σου</span><br /><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αλλα... πάλι ευτέλισες την συζήτηση</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μια χαρά για μένα μιλούσαμε... και 'συ την εκτροχιασες...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Όχι, απλά την αντέγραψα, θα τη μπλογκάρω, είναι πολύ εμπνευσμένη...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">χα χα χα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Πάλι τελείωσε ο καφές μου...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Τι λέγαμε για σένα....?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Α, ναι...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Λέγε, τα πιες?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ΠΟΤΑ ΕΝΝΟΩ...!!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ναι βρε</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ιου να πιω τα αλλα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Πώς την είδες? Θα σε τρέχουμε στους ανώνυμους αλκοολικούς....?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Εγώ στο λέω πάντως, δε θα σ' αφήσω ανώνυμο...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Βούκινο θα σε κάνω!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">χα χα χα</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μα με ξέρουν κι οι πέτρες μωρό</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Αν σε ξέρουν οι πέτρες δεν έχω ιδέα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Οτι θα σε πάρω με τις πέτρες, σίγουρα...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">χα χα χα</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αποκτάς χιούμμορ κοντά μου</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Το χω από φυσικού μου ΑΦΟΥ!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Μαζί με κλίση στο wordplay καθότι είμαι και γλωσσολάγνος και λεξιπλάστης... :P</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ευχαριστώ καθρεφτάκι μου</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Κολοκυθάκι μου έχω ακούσει... Περιστεράκι μου έχω ακούσει... Αρκουδάκι, δελφινάκι, σκατουλάκι, επίσης...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Καθρεφτάκι, πρώτη φορά</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ε μα αφού μου μοιάζεις</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Χαίρομαι ^_^ </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Έχεις ιδέα πού μπορώ να βρω καμιά δεκαριά μικρά πλάκα πλάκα? Μου χει μείνει ένα ξόρκι στη μέση...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">τι ηλικία?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">όταν λες μικρά εννοείς αγοράκια?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Καθρεφτάκια ρε προστυχόμυαλε!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αααααααααααααααα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">...ψού!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ψου</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">τι μου θύμισες</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μια λιχουδιά...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Του ταψιού...?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αχ ν'αχαμε μια εδώ και τώρα...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μεγάλη, ζουμερή και γεμάτη...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Απ-σού καραμελέ...?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">νο</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Λαχμαψούν?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">νοπ</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">απο ψ... αρχίζει</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Αψουρέκι...?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μία από ψ.</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">συγκεντρώσου</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Ψαρόσουπα!!!</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">μπράβο</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αν και βέβαια και μια ακόμη είναι απολαυστική</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αλλά που καιρός για?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Για...?</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Ψυκωταριά....?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">mpa</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Π-σπαλομπριζόλα...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">ψωλοταριά θα'λεγα καλύτερα... δεν έχει να βγάζεις και να ξεψαχνίζεις</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">....</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">χα χα χα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">"Μόοοοοοντεεεεεεε, το παιδί πεινάει, ΤΣΑΚΙΣΟΥΟΥΟΥ...!!!!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">LOL</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">χα χα χα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Εεεεε μα!!!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Τι τον έχεις? Διακοσμητικό?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">δάκρυα και ιδρώτας...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Σφάξιμο μιας κότας...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">τριξιμο μιας πόρτας.... κι η αυλαία πέφτει....</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Εμένα μου πεσε το κινητό σήμερα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Τεσπα...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">εγώ δεν αφήνω τίποτε να πέφτει</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Άντε, πάνε, πιάστον, άρπαχ' τον, κι ασ' την ψαρόσουπα...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">βρε με έχεις παρεξηγήσει</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">"Σήκωσε το π-σουτζουκάκι "</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Θα μου φτιάξεις έναν καφέ που βαριέμαι...?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">αύριο ευχαρίστως</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">κάλεσε με σπίτι σου να σου πω και νέα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Ααααα, έχεις νέα? Ωραία ^_^ </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Έλα.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Όποτε θες.</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Αλλά αν μυρίζεις βότκα θα σου κατατνείμω γλουτιαίας περιοχάς, να το ξέρεις!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Και θα φέρω και το μπόγια μετά να σε μαζέψει...</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">οκ</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Και θα του πω να σε βάλει παρέα με το γνωστό βρωμόσκυλο!!!!! </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">LOL</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">επιστρέφω</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">έχω δουλείτσα κουζίνα</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ok. Για αύριο να πάρω καφέ Μπούρμπερι ή συμβιβάζεσαι με νεσκαφέ καπουτσίνο ατέλειωτη ευχαρίστηση...?</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">το δεύτερο</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Ο - κέικ (βανίλια - σοκολάτα)</span><br /><span style="color: rgb(102, 255, 255);">το πρωτο</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ΚΥΚΛΟΘΥΜΙΚΕ...!!!</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">Καλά, θα πάρω και κέικ :P </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">...αν βρω.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6361496211392070674?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-75567637183710669712009-02-20T01:29:00.011+02:002009-02-20T02:13:26.616+02:00<div style="text-align: justify;">Η Eurovision τελικά έχει και τα καλά της. Γενικά δεν τρελαίνομαι με το θεσμό, αλλά φέτος κάτι καλό βγήκε από το χρυσοποίκιλτο πανηγυράκι της ΕΡΤ. Εκεί στην παρουσίαση των τραγουδιών απ' τα παλιά, το αυτί μου κόλλησε σε ένα Γαλλικό. Αυτό που η 1/2 Μαγγίρες βγήκε φορώντας τη Mona Lisa κολάρο. Και το 'ψαξα. Και τελικά βρήκα κάτι άλλο. Το οποίο μ' άρεσε πολύ...<br /><br />(Να πω εδώ ότι το μόνο που άξιζε για μένα από τη βραδιά της επιλογής του τραγουδιού ήταν η Ειρήνη Ψυχράμη να τραγουδάει το The Voice, το νικητήριο τραγούδι του 1996 για την Ιρλανδία. Το ότι η Γιάννα Τερζή έριξε λαϊκά γυρίσματα μες στο Nocturne θα προσπαθήσω να το καταπιώ αμάσητο&#x02d9; κρίμα και η φωνή της ήταν υπέροχη. )<br /><br />Αυτό λοιπόν είναι μια διασκευή από το "L' oiseau et l' enfant" , ( Το πουλί και το παιδί ) με το οποίο η Γαλλία κέρδισε τον διαγωνισμό της Eurovision το 1977:<br />(Εγώ το βρήκα μια γλύκα.)<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-eeJIXdWJEk&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/-eeJIXdWJEk&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /></div><br /><br /><br />Παρεπιπτόντως, το original είναι αυτό:<br /><br /><div style="text-align: center;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2DGk-MitQf0&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2DGk-MitQf0&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /></div><br />Συνθέτης: Jean-Paul Cara<br />Στιχουργός: Joe Gracy<br />Ερμηνεύτρια: Marie Myriam<br /><br /><br />ΥΓ: Κι όποιον κάνει κανένα λογοπαίγνιο με τον τίτλο και τα πουλιά, θα τον πάρει και θα τον σηκώσει!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-7556763718371066971?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-87834575850498752542009-02-03T07:02:00.003+02:002009-02-03T07:30:27.368+02:00<div style="text-align: justify;">Γράψιμο, σβήσιμο, γράψιμο, σβήσιμο... Ούτε από που να αρχίσω δεν ξέρω. Δεν έχω να πω και τίποτα βέβαια, ίσως φταίει κι αυτό. Αλλά είναι η μόνη σχετικώς δημιουργική ασχολία που μου ήρθε πρόχειρη αυτή την ώρα, και κάτι ήθελα να κάνω, κάτι να ασχοληθώ. Τελευταία είμαι (πάλι) λίγο "κάπως". Συνήθως περνούσα δύο, άντε το πολύ τρεις κρίσης ανασυγκρότησης το χρόνο. Πλέον έχουν αρχίσει και συσσωρεύονται επικίνδυνα και δε μ' αρέσει καθόλου. Κλασικά, ουάν μόρ εξεταστική χεζ γκον του δε ντόγκς, και μ' έχει πιάσει το επίσης κλασικό "τι κάνω; πότε θα τελειώσω;" κλπ. Το σπίτι χρειάζεται βάψιμο και μερεμέτια asap και δε μπορώ να πω ότι έχω και πολύ όρεξη ν' ασχοληθώ. Έχω μέρες να βγω έστω για ένα καφέ, και βαριέμαι τραγικά. Μέσα σ' όλα, μ' έχει εγκαταλείψει και η έμπνευσή μου, όση διέθετα τέλος πάντων. Έχει μέρες που θέλω να γράψω λίγη μουσικούλα, και αντί να μου 'ρθει μια καλή ιδέα, μου κατεβαίνουν ότι ιδέες έχουν περάσει απ' το κεφάλι μου τα τελευταία δέκα χρόνια. Λες κι ο εγκέφαλος μου έχει ενεργοποιημένη λειτουργία "save 20% of file as disturbing recollection data". Μ' εκνευρίζει. Σήμερα με πήραν τηλέφωνο κι από τον Αντ1, αν θέλω λέει να πάω στο "Ελάντα έκει ταλέντο". Είχαν λέει τα στοιχεία μου από παλιότερα. Εγώ κοντεύω να ξεχάσω σε τι είχα δηλώσει συμμετοχή, κι αυτοί τώρα με θυμηθήκανε. Με είχανε πάρει κάποτε και για 'κείνο το τύπου Big Brother με τις μαμάδες. Ότι να 'ναι. Στανίση στους αγκώνες πάντως δεν μπορώ να τραγουδήσω. Σήμερα, μετά από πολύ καιρό, πίνω πρωί πρωί ένα ποτήρι χυμό. Αυτό που δε μ' αρέσει είναι ότι αντί να τον κατεβάσω σαν να μην τρέχει τίποτα, μπαίνω σε σκέψεις για το πού μπορεί να οφείλεται αυτή η αλλαγή της πρωινής τούτης συνήθειας, και αν ο χυμός μεταφράζεται κάπως ψυχολογικά. Τώρα να μου πεις, και πριν το χυμό, έβλεπα στο Megaλο κανάλι τα "ίχνη". Αυτό που πήγαν να το κάνουν ala CSI. Κατέληξα στο ότι το Boss, που δαγκώνει συνέχεια τα γυαλιά του, μου θυμίζει τον Παρλιάρο. "Το θύμα είχε οξεία νεφρική ανεπάρκεια, και λάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Την ρίχνουμε στο μασκαρπόνε και προσθέτουμε φύλλα ζελατίνας..." Επίσης θέλω να σφαλιαρίσω άγρια την Κα Μπαλαφούτη. Άσχετο. Έχω αρχίσει και πετάω και κοιλιά συν τοις άλλοις. Έχω βάλει μόνο 800 γραμμάρια, αλλά την κοιλιά την πέταξα. Λέω να περάσω μια βδομάδα με ζαρζαβατικό μπας και στρώσει. Παράκρουση αριθμός 47.837 έλαβε τέλος γιατί βαρέθηκα.<br />Α! Και δεν έχω μπλέντερ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8783457585049875254?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-85928198349865158322009-01-20T21:00:00.006+02:002009-01-20T22:57:30.453+02:00<div style="text-align: center;">...μπέρθντεϊ μάι μπλογκ.<br />Χάπι μπέρθντεϊ μάι μπλογκ.<br />Χαφ ε κίλοου οβ feta<br />'ζ τέρνινγκ ίντου rokfor.<br /><br />Χάπι μπέρθντεϊ μάι μπλογκ.<br />Χάπι μπέρθντεϊ μάι μπλογκ.<br />Νάου δις πις οβ γουάιτ feta<br />ιζ εζ γκριν εζ α φρογκ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SXY3EHB2LTI/AAAAAAAAANo/auwf4LAWm4U/s1600-h/2ndblogbirthday.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 378px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SXY3EHB2LTI/AAAAAAAAANo/auwf4LAWm4U/s400/2ndblogbirthday.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293478955766394162" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8592819834986515832?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-71226413305317341592009-01-15T03:34:00.001+02:002009-01-15T03:34:45.439+02:00<div style="text-align: justify;">Μερικές νύχτες φοράνε ένα πέπλο μοναξιάς. Γεμίζουν τον αέρα με μια υποψία μελαγχολίας, άγνωστης προέλευσης, και όσο και να τις ρωτάς, δε θα σου πουν από πού έρχεται. Δεν αισθάνεσαι άσχημα. Δε σου λείπει κάτι. Απλά κάτι δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Κάτι τρέχει. Είναι αυτές οι νύχτες που φοράς τα ζεστά ρούχα κι όχι τα όμορφα. Που μαγειρεύεις για το στομάχι κι όχι για τον ουρανίσκο. Που απλά υπάρχεις. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Ζεις. Υπάρχεις. Καταλαμβάνεις χώρο. Μόνο. Κάθε πέντε λεπτά η ίδια σου η αναπνοή σε ανατριχιάζει. Τα ακουστικά σου σου τραγουδάνε, και το ίδιο κομμάτι που εδώ και 3 μέρες σου έφτιαχνε το κέφι, τώρα απλά σε ναρκώνει. Στολίζεις το τραπέζι σου μ' ένα ποτήρι κρασί. Τέτοιες νύχτες το ζητάνε. Μερικές φορές είναι και ο μόνος τρόπος να τις καταλάβεις, να τις ξεχωρίσεις απ' τις υπόλοιπες. Το λαχταράς. Κλείνεις τα μάτια και αναπνέεις. Απ' το μυαλό σου περνάνε όλα και τίποτα. Έχεις την εντύπωση ότι διαλύεσαι, ότι εξαϋλώνεσαι, ότι ολόκληρη η ύπαρξή σου εξαφανίζεται, όμως οι αισθήσεις σου λειτουργούν πολύ δυνατότερα. Η κολώνια σου ξεθυμαίνει και σου τρυπάει τα ρουθούνια. Στηρίζεις το κεφάλι με το χέρι σου, και νιώθεις τα δάχτυλά σου στο μέτωπο, ένα προς ένα να ξυπνούν τους νευρώνες σου. Μια κουρασμένη νιρβάνα. Μια τέλεια ισορροπία ευδαιμονίας και κατάθλιψης. Με μια κουταλιά κούρασης στο πλάι, έτσι, για να γεμίσει το πιάτο. Οι κινήσεις σου είναι αργές. Όχι επειδή δεν μπορείς διαφορετικά, αλλά επειδή έτσι θέλεις. Έτσι αρμόζει στην περίσταση. Και μεταξύ τσιγάρου και αναπτήρα, ανοίγεις τα συρτάρια της μνήμης σου. Και ρίχνεις κλεφτές ματιές σε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις που πιάνουν σκόνη τόσα χρόνια. Όχι απαραίτητα σημαντικά. Όχι πράγματα που σε καίνε. Απλά πράγματα που φτιάχνουν το εγώ σου. Αν αυτό είναι που λένε "περνάει η ζωή σου μπροστά απ' τα μάτια σου", θα απογοητευτώ πολύ όταν πεθάνω. Τρεισίμιση η ώρα. Άδειασε και το ποτήρι μου. Καληνύχτα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-7122641330531734159?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-48626730512508661502008-12-31T21:41:00.002+02:002008-12-31T21:43:47.932+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SVvLWuBEPAI/AAAAAAAAANg/98A_KHkgG2I/s1600-h/2008-2009.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 318px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SVvLWuBEPAI/AAAAAAAAANg/98A_KHkgG2I/s400/2008-2009.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286042178819472386" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4862673051250866150?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-60534521818049332292008-12-31T11:48:00.002+02:002008-12-31T11:53:58.427+02:00<div style="text-align: justify;">Απολογισμός, ανασκόπηση, ενδοσκόπηση, αυτοσυγκέντρωση, περισυλλογή, κάθαρση, αυτοεκτίμηση, αυτολύπηση, αυτοσυγκράτηση, αναθεώρηση, αναπνοή, αναδιοργάνωση, αναμόρφωση, αναπροσαρμογή, ανασύνταξη, ανακατασκευή, ανασυγκρότηση, διευθέτηση, επαναδραστηριοποίηση, επαναφόρτιση, επάνοδος, επανατοποθέτηση, ανατροπή, ισορρόπηση, επανάκαμψη, εισπνοή, εκπνοή, ξεκινάμε…</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6053452181804933229?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-58633426208917464482008-12-30T19:22:00.002+02:002008-12-30T19:32:19.654+02:00<div style="text-align: justify;">Τη λένε Athena Marie, κι έχει πιάσει το νόημα...<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/A-xneve4szM&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/A-xneve4szM&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...<br />Άντε και καλή γαλοπούλα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5863342620891746448?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-47382434008249377592008-12-29T06:46:00.003+02:002008-12-29T08:01:45.322+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">Χριστουγεννιάτικο πνεύμα</span> είναι να μπαίνεις σε μια καφετέρια με μια φίλη σου, η σερβιτόρα να σου λέει "Καλησπέρα", κι εσύ να της απαντάς "Καλησπέρα... Χρόνια πολλά!" . Μετά αυτή να φοράει ένα πλατύ χαμόγελο και να σου λέει ότι επιτέλους κάποιος είπε χρόνια πολλά, γιατί αυτή στην αρχή ευχόταν σε όλους και δεν της μιλούσαν καν. Κι έτσι σταμάτησε. Και μετά να γελάει, και να γελάς κι εσύ, και να γελάει κι η φίλη σου, και νιώθεις όμορφα και να περνάς καλά.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Χριστουγεννιάτικη ανατροπή</span> είναι να βγαίνεις το βράδυ στο δρόμο να πάρεις τσιγάρα απ' το περίπτερο. Και στο δρόμο να βρίσκεις ένα κινητό, το οποίο είναι πολύ παλιό μοντέλο και μάρκας που δεν ξέρεις να χειρίζεσαι. Μετά να μαζεύεις το κινητό, να κοιτάζεις στο δρόμο μήπως δεις κάποιον να ψάχνει, να μη βλέπεις κανέναν, και να προσπαθείς να το ξεκλειδώσεις για να πάρεις τηλέφωνο κάποιον απ' τον κατάλογο και να ειδοποιήσεις ότι το βρήκες. Αφού δεν καταφέρνεις να το ξεκλειδώσεις, το κινητό να αρχίζει να χτυπάει, να το απαντάς, να μιλάς με μια κοπέλα, να μαθαίνεις ότι μένει εκεί κοντά, να της λες που είσαι, και μετά να περιμένεις να έρθει κάποιος να το πάρει. Να καταφθάνει μια χαμογελαστή, νεαρή σχετικά κυρία, που νόμιζε ότι της είχε πέσει στο ταξί, να σε ευχαριστεί, να σε ξαναευχαριστεί, να πιάνετε κουβεντούλα, να μαθαίνεις ότι μένει 2 δρόμους δίπλα από σένα, να σε ξαναευχαριστεί, να μαθαίνεις ότι είναι ηθοποιός, να σε ξαναευχαριστεί που μάζεψες το κινητό, να μιλάτε κανένα πεντάλεπτο στο δρόμο, να εύχεστε χρόνια πολλά και καλές γιορτές, και να σου λέει " [...] πώς να σ' ευχαριστήσω... Θα σε πάρω να πάμε μια φορά στο θέατρο!"<br /><br /><span style="font-style: italic;">Χριστουγεννιάτικο θαύμα</span> είναι να επιστρέφεις στα πάτρια εδάφη να δεις και τους γονείς σου μέρες που είναι. Εκεί το σπίτι να είναι στολισμένο με όλες τις λιχουδιές που ετοίμασε η μαμά τις προηγούμενες μέρες. Να μασουλάς κάτι ολόκληρη την ημέρα, να τσιμπολογάς διαρκώς και γενικότερα να τρως τον περίδρομο. Και μετά από δύο μέρες στις οποίες έφαγες ό,τι τρως κανονικά σε μία εβδομάδα, να μην έχεις βάλει ούτε μισό γραμμάριο.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Χριστουγεννιάτικη αγαλλίαση</span> είναι να περιμένεις με ανυπομονησία να δεις χιόνι. Και όποτε κατεβαίνει ο υδράργυρος να ελπίζεις ότι σε λίγο θα πέσει η πρώτη νιφάδα. Αλλά αυτή να μην πέφτει. Και όπως επιστρέφεις στην πόλη σου, και οδηγείς μόνος σου το βράδυ, να φτάνεις ξαφνικά σε μια περιοχή που χιονίζει. Και οι νιφάδες να λάμπουν από τα φώτα του αυτοκινήτου και να έρχονται μαλακά κατά πάνω σου. Και να ακούς την αγαπημένη σου μουσική και να έχει και εκείνη τη γλυκιά ζέστη. Και η εικόνα να είναι μαγική και να σε κάνει να ανατριχιάζεις και να παίρνεις τηλέφωνα για να το μοιραστείς με κάποιον.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Χριστουγεννιάτικη μελαγχολία</span> είναι να κάνεις αναδρομή στο παρελθόν και να θυμάσαι όλα τα άτομα με τα οποία κάποτε είχες επαφή, έστω και μικρή, και τώρα δεν ξέρεις πού βρίσκονται, πώς περνούν ή αν είναι καλά. Επίσης να θυμάσαι όλα τα άτομα που έβλεπες συχνά και τώρα οι σχέσεις σας έχουν περιοριστεί στο τηλέφωνο, ή και ούτε καν στο τηλέφωνο, είτε γιατί έφυγαν για αλλού, είτε λόγω υποχρεώσεων, είτε γιατί απλά χαθήκατε. Στην περίπτωση που απλά χαθήκατε, να μην μπορείς ποτέ να βρεις για ποιόν λόγο χαθήκατε. Γενικά να θυμάσαι ανθρώπους που είχες και τώρα δεν έχεις. Ή ανθρώπους που είχες πολύ, και τώρα τους έχεις λίγο. Ή διαφορετικά. Και αυτό να σε στεναχωρεί διπλά απ' ότι θα σε στεναχωρούσε οποιαδήποτε άλλη στιγμή του χρόνου.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Χριστούγεννα</span> είναι να επικοινωνείς περισσότερο, να αγαπάς δυνατότερα, να αισθάνεσαι πιο έντονα, και αυτά να μη σου φαίνονται ποτέ αρκετά. Να σε αγαπούν πολύ και να θέλεις παραπάνω. Να θέτεις νέους στόχους και να είσαι αισιόδοξος χωρίς λόγο. Να χαμογελάς περισσότερο και να υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι θα συνεχίσεις να χαμογελάς για όλη την επόμενη χρονιά.<br /><br />Και να ξεχνάς προκλητικά όλα τα παραπάνω στις πέντε του Γενάρη...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4738243400824937759?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-24485404437525576682008-12-15T10:17:00.002+02:002008-12-15T11:07:35.433+02:00<div style="text-align: justify;">Συνήθως αυτό το Christmas spirit, που κάθεσαι και ζαβλακώνεσαι ακούγοντας Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, με πιάνει από αρχές Νοεμβρίου. Φέτος άργησε λίγο μεν, αλλά μ' έπιασε, καλώς ή κακώς. Και εκεί λοιπόν που οι μέρες μου κυλούσαν όμορφα κι ωραία με O holy night, God rest ye merry gentlemen, Hark the herald anglels sing και τα συναφή, είπα να ψάξω και τίποτα σε Ελληνικό, ως κάθε σωστός Έλλην πολίτης που τιμά τη φουστανέλα, σέβεται τα ήθη και τα έθιμα του τόπου του και αγαπά τη μαμά πατρίδα, το σουβλάκι και τον φραπέ. Όχι, δεν εννοώ τον Ρούντολφ το Ελαφάκι και τα τρίγωνα κάλαντα, εννοώ Ελληνικά - Ελληνικά. Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά, Καλήν εσπέραν άρχοντες, τέτοια...<br /><br />Πάω λοιπόν να ψάξω (κλασσικά) στο Youtube almighty. Δοκιμάζω "kalanta" , δοκιμάζω "κάλαντα" , δοκιμάζω και τα προτεινόμενα που δίνει όταν πληκτρολογείς, και δε μου παίρνει πάνω από δύο λεπτά να καταλάβω ότι στην Ελλάδα, όταν λέμε κάλαντα, εννοούμε τα κάλαντα της Βανδή! Το κοντινότερο που βρήκα σε νορμάλ, παραδοσιακό κάλαντο ήταν σε εκτέλεση Ζουζούνια. Oh my (newborn) God δηλαδής!<br /><br />Βρήκα κάλαντα τελικά; Ναι! Πού; Στην Αμερική!<br />Εκεί προφανώς πιστεύουν οτι το Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά αξίζει μια θέση σε μια συναυλία, οπότε το πήραν, το διασκεύασαν, του ρίξανε και μερικά Αγγλικά μέσα να είναι πιο εύπεπτο, και μας το σερβίρουν στα μούτρα. Μπορεί η προφορά τους να είναι λίγο "κάπως", αλλά δε μας παίρνει να πούμε και τίποτα, σωστά; Σα δε ντρεπόμαστε λίγο...<br />So, απολαύστε Ελληνικά κάλαντα...<br /></div><br />...στο John F Kennedy Memorial High School...<br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nftVt70ezPU&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/nftVt70ezPU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><br />...και στο <span>Calvary Presbyterian από μια χορωδία αγοριών, στο San Francisco.<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/scxAK-IJmUA&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/scxAK-IJmUA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /><span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2448540443752557668?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-23059286411080197362008-11-30T05:25:00.003+02:002008-11-30T05:52:52.208+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">... από τους Straight No Chaser,</span><br /><br />ένα φωνητικό γκρουπάκι που φτιάχτηκε το 1996 σ' ένα πανεπιστήμιο στην Ιντιάνα...<br />Έτσι, για να μπαίνουμε από νωρίς στο κλίμα των ημερών...<br /><br />Παίζει να είναι το ωραιότερο κωμικό medley που έχω ακούσει, με διάφορα χριστουγεννιάτικα κομμάτια να παρελαύνουν, και τον Rudolph The Red Nosed Reindeer σε εμφάνιση έκπληξη...<br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2Fe11OlMiz8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2Fe11OlMiz8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: left;">Ψάξτε τους...<br />Αξίζει.<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2305928641108019736?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-2971920936832869332008-11-18T18:18:00.002+02:002008-11-18T18:28:11.090+02:00...Toymaker.<br />Ο παιχνιδούλης γράφει gothic παραμύθι, κι εγώ του γράφω νοτούλες.<br /><br />Τελευταία η μουσική μου βρίσκει σπιτάκι και πολύ μ' αρέσει...<br />Κι αφού αρέσει και στον παιχνιδούλη, νομίζω οτι είμαστε καλά...<br /><br />Μέχρι τα Χριστούγεννα διαβάζουμε:<br /><div style="text-align: center;"><a href="http://toumanidis.blogspot.com/"><span style="font-size:180%;">Οι Φύλακες</span></a><br /><div style="text-align: left;"><br /><br />Παιχνιδούλη, ευχαριστώ για τη φιλοξενία...<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-297192093683286933?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-91951850712712584632008-11-10T11:40:00.004+02:002008-11-10T12:52:10.951+02:00<div style="text-align: justify;">Μπορεί χτες να έπαθα το σοκ με τη Ντόρα την εξερευνήτρια, αλλά σήμερα συνήλθα. Και ξετρύπωσα ένα παλιό αγαπημένο. Όταν πρωτοάκουσα αυτό το τραγουδάκι από τους τίτλους ήμουν κάπου μεταξύ πέντε και δέκα χρονών, κι από τότε δεν έχει σταματήσει να στριφογυρίζει μες στο κεφάλι μου. Ούτε ο Maestro, ο καλοκάγαθος παππούλης με την τεράστια άσπρη γενειάδα πού ελέγχει τον εγκέφαλο˙ δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην τον θυμάται. Παραγωγής 1986 λοιπόν: <br /> <br /> <br /><span style="font-size:180%;">Il était une fois la vie...</span> <br /><span style="font-size:78%;">Μια φορά κι έναν καιρό, η ζωή...</span> <br /> <br />Ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια, λεμφοκύτταρα, αιμοπετάλια, άλατα, σάκχαρα, ιοί, μικρόβια, ένζυμα, ορμόνες, αντισώματα και άλλα πολλά να τριγυρνούν μέσα σε φλέβες και αρτηρίες, να κάνουν roller coaster στα νεφρά και να παίζουν ποδόσφαιρο με μπαλίτσες οξυγόνου... <br /> <br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fxdUEvuYE4E&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/fxdUEvuYE4E&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <br /></div></div> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CA8B4%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--><span style="font-size:130%;">La vie</span> <br /> <br /><span style="font-size:85%;">La vie, la vie, la vie, la vie <br />La vie, la vie, la vie, la vie <br /> <br />Et voici la vie <br />(La vie, la vie) <br />La belle vie toute pressée d'éclore <br />Le monde nous convie <br />(Voici la vie) <br />A de nouvelles aurores <br />Et nous donne des lendemains qui chantent <br />Et l'soleil qui nous éblouit <br />L'air vif nous enchante <br />Nous emplit de joie et de vie <br /> <br />La vie, la vie, la vie, la vie <br />La vie, la vie, la vie, la vie <br /> <br />Et voici la vie <br />(La vie, la vie) <br />La belle vie qui coule dans nos veines <br />Laissons là nos soucis <br />(Voici la vie) <br />Que la joie souveraine <br />Emporte les flots de notre sang <br />Dans un rythme étourdissant <br />Qui donne à tous l'envie <br />D's'éclater et d'chanter <br />La vie <br /> <br />La vie, la vie, la vie, la vie <br />La vie, la vie, la vie, la vie <br /> <br />Et voici la vie <br />(La vie, la vie) <br />La belle vie qui s'écoule sereine <br />Relevons le défi <br />D'en faire hymne à la joie <br />La vie <br /> <br />La vie, la vie, la vie, la vie <br />La vie, la vie, la vie, la vie <br />Et voici la vie ... <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-9195185071271258463?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-64825731009364315502008-11-09T16:52:00.004+02:002008-11-10T00:14:12.296+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SRcCiU_E47I/AAAAAAAAANY/JCZiKQJ5JeQ/s1600-h/Dora111.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 278px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SRcCiU_E47I/AAAAAAAAANY/JCZiKQJ5JeQ/s400/Dora111.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266681078005162930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Κυριακή, 9 Νοεμβρίου, (σήμερα δηλαδή) ώρα δέκα το πρωί... Στο Star Channel (που μεγάλη τιμή του κάνω που το γράφω με κεφαλαίο) παίζει Ντόρα, τη μικρή εξερευνήτρια. Της οποίας ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο μετάφρασης στα Ελληνικά και τοποθέτησης στην πρωινή παιδική ζώνη... Anyway...<br /><br />Η Ντόρα που λέτε, ήταν στη χώρα του παραμυθιού και έπρεπε να γίνει πριγκίπισσα, το οποίο όπως είπε "δεν είναι καθόλου εύκολο" , άποψη με την οποία θα συμφωνήσω αν η μαμά δεν τρώει πρωί, μεσημέρι, βράδυ παντεσπάνι και ο μπαμπάς δε ρίχνει δεκαεφτάμιση αποκεφαλισμούς με το "καλημέρα σας". Σκοπός όλου αυτού ήταν να αγκαλιάσει μια κοιμισμένη μαϊμού, για να την ξυπνήσει, την οποία είχε κοιμήσει η κακιά μάγισσα με μια μαγεμένη μπανάνα (υπονοούμενο για την αποχαύνωση που προκαλεί η προσκόλληση σε πάσης φύσεως "μπανάνες"... )<br /><br />Περπατάει λοιπόν η Ντόρα στην κοιλάδα του Χειμώνα, περικυκλωμένη από κακούς χιονάνθρωπους, ύπουλες χιονόμπαλες και κακιασμένα σύννεφα καταιγίδας... Και θυμάται οτι ο γίγαντας της έδωσε ένα πουγκί ηλιαχτίδες... (υπονοούμενο οτι πάντα ένας νταής θα σε ξελασπώσει όταν τα βρεις σκούρα)<br /><br />- Πού είναι το πουγκί;<br />- [παύση 10 δευτερολέπτων]<br />- Στο σακίδιο<br />- [παύση άλλων δέκα δευτερολέπτων}<br />- Ναι! Στο σακίδιο<br />- [Ύπουλη παύση δέκα δευτερολέπτων]<br />- Πες "σακίδιο"!<br />- [Αναμενόμενη παύση δέκα δευτερολέπτων]<br /><br />Και ξαφνικά η οθόνη γίνεται πράσινη (μήνυμα υποστήριξης των οικολόγων, του πασόκ, και της BP - παύλα - προώθηση του εμπορίου σμαραγδιών) κι ένα χαμογελαστό σακίδιο κάθεται στη μέση, ανοίγει, και αραδιάζει πολύχρωμα πουγκιά (μήνυμα υποστήριξης των ομοφυλόφιλων σακιδίων) . Κι εκεί που νόμιζα οτι τα είχα δει όλα, το πουγκί μου απευθύνει το λόγο σε σουρεάλ ύφος και με παιχνιδιάρικη διάθεση:<br /><br />- Πού είναι οι ηλιαχτίδες;<br />- Είναι... Στο "ΜΠΛΟΥ" πουγκί; (πρώτο σοκ)<br />[φωνές απ' το υπερπέραν: "Όοοχιιιιι..."]<br />- Είναι... Στο "ΓΙΕΛΟΟΥ" πουγκί; (δεύτερο σοκ)<br /><br />Κι εκεί ήρθε το βαρύ χτύπημα της μοίρας να με αποτελειώσει... Μαζί με τις φωνές απ' το υπερπέραν, ακούστηκε κι ένα μούλικο σε κάποιο κοντινό διαμέρισμα να σκούζει "ΝΑΙΑΙΑΙΑΙ...!" σε ντεσιμπέλ τρυπήματος τυμπάνου, με μια ηδονή απέραντης ευτυχίας, μια έξαψη απρόσμενης ανακάλυψης, μια τέρψη γαργαλιστικής ευχαρίστησης, μία - φούντωση - μια - φλόγα - έχω - μέσα - στην - καρδιά - ΟΠΑ! , το οποίο με έπιασε στον ύπνο σε τέτοιο βαθμό ώστε σχεδόν δεν πρόσεξα ότι το σακίδιο με κοίταζε αυστηρά και με διέταζε να πω "ΓΙΕΛΟΟΥ"...<br /><br />Αμέσως μετά η Ντόρα έβγαλε απ' το σακίδιο το πουγκί, και απ' το πουγκί έναν ήλιο, ο οποίος με το που έσκασε μύτη ήθελε να πω "ΧΟΤ" (εκπαίδευση της απανταχού πιτσιρικαρίας στην κάλυψη του 50% των διαλόγων του msn όταν κλείσουν τα δεκατέσσερα) , αλλά αυτό δε χρειάζεται να το αναλύσω, γιατί το θέμα ήταν το μούλικο από δίπλα...<br /><br />Προσωπικά ήμουν με το μέρος της μάγισσας, γιατί είχε στυλ, και τραγουδούσε και πολύ καλύτερο τραγουδάκι, ενώ η Ντόρα έλεγε κάτι σε Salsa, Mambo, και δε συμμαζεύεται... Άσε που τόση ώρα δε γύρισε ποτέ να μου πει: "ΠΕΣ ΓΚΡΙΝ" , "ΠΕΣ ΡΕΝΤ" , "ΠΕΣ ΑΥΓΟΤΑΡΑΧΟ"...<br /><br />Άι γουάντ θάντερκατσ εντ στρουμφάκια, εντ άι γουάντ δεμ νάου!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6482573100936431550?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-28429660262566927452008-10-05T12:35:00.008+03:002008-10-08T17:51:32.908+03:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SOiT_8ODsgI/AAAAAAAAANQ/ffdcxxLJTn4/s1600-h/TAROT.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SOiT_8ODsgI/AAAAAAAAANQ/ffdcxxLJTn4/s400/TAROT.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253611692033815042" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">Μία τράπουλα… δύο ιστορίες…</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">A Toymaker’s story</span><br /></div><span style="font-style: italic;">Hosted by Dante</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SOiRIHaMWcI/AAAAAAAAANI/oh_tVOPuSSw/s1600-h/tarot+copy%281%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 392px; height: 276px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SOiRIHaMWcI/AAAAAAAAANI/oh_tVOPuSSw/s400/tarot+copy%281%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253608533941574082" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:180%;">Tarot I</span><br /><span style="font-size:130%;">βλέπουν μόνο το θάνατο σας…</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">A Toymaker’s story</span><br /><span style="font-style: italic;">Hosted by Dante</span><br /></div><br />Ο Αντώνης, ο Βασίλης, η Μαρία, ο Γιάννης και η Ειρήνη, γνωρίζονταν από μικρά παιδιά… Τώρα ήταν όλοι τους φοιτητές… Και αν και βρίσκονταν σε διαφορετικές πόλεις εξακολουθούσαν να είναι μια παρέα. Κάθε καλοκαίρι συναντιόντουσαν ξανά…επέστρεφαν στο νησί τους και έκαναν διακοπές όλοι μαζί… Έτσι και εκείνο το καλοκαίρι…<br />Οι γονείς της Μαρίας έλειπαν και έμεναν όλοι στο σπίτι της…<br /><br />-Τι έχει αυτός; Ρώτησε η Μαρία τον Γιάννη και έδειξε με το βλέμμα της τον Αντώνη…<br />-Δεν έχω ιδέα… Είναι έτσι από τότε που γύρισε. Δεν μιλάει και κάθεται συνέχεια σκεφτικός.<br />-Αντώνη… συμβαίνει κάτι; Ρώτησε η Μαρία.<br />-Όχι τίποτα… δεν αντέχω απλά αυτή τη ζέστη…<br />Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο δωμάτιο ο Βασίλης με την Ειρήνη…<br />-Άντε τι κάθεστε, σηκωθείτε… πάμε να κάνουμε καμιά βουτιά… είπε ο Βασίλης…<br />Και αυτό έκαναν…<br /><br />Το ίδιο βράδυ…<br /><br />Είχαν ανάψει φωτιά στην παραλία και καθόντουσαν γύρω από αυτή…<br />Άρχισαν να διηγούνται ιστορίες από το σχολείο.<br />Ο Αντώνης κοιτούσε τη θάλασσα…<br />-Αντώνη γιατί δεν μιλάς; ρώτησε ο Βασίλης.<br />Ο Αντώνης τον κοίταξε…<br />-Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι;<br />-Τι παιχνίδι; Ρώτησε η Μαρία…<br />Ο Αντώνης πήρε το σακίδιο του και το άνοιξε… Από μέσα έβγαλε μια τράπουλα tarot…<br />-Θέλετε να μάθετε το μέλλον σας;<br />Η Μαρία βλέποντας την τράπουλα ενθουσιάστηκε…<br />-Εγώ πρώτη…<br />Ο Γιάννης γέλασε…<br />- Καλά πιστεύετε σε αυτές τις ανοησίες;<br /><br />-Τι πρέπει να κάνω; Ρώτησε η Μαρία…<br />Ο Αντώνης άρχισε να ανακατεύει την μεγάλη αρκάνα…<br />Άπλωσε τα χαρτιά μπροστά της…<br />-Διάλεξε ένα χαρτί με το αριστερό σου χέρι για να δούμε τι σε περιμένει στο άμεσο μέλλον.<br />Η Μαρία διάλεξε…<br />Ο Αντώνης γύρισε την κάρτα…<br />-Ο Θάνατος…<br />Η Μαρία πάγωσε….<br />«Βλακείες… μην πιστεύετε σε αυτά» είπε ο Γιάννης.<br />Ο Αντώνης ανακάτεψε ξανά την τράπουλα…<br />-Σειρά σου τώρα Γιάννη…<br />Ο Θάνατος πάλι…<br />Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε για τον Βασίλη και την Ειρήνη…<br />«Σειρά μου τώρα…» είπε ο Αντώνης…<br />Ο Θάνατος ξανά…<br />«Οπότε παιδιά μέχρι αύριο το πρωί όλοι θα είμαστε νεκροί»<br /><br />Λίγη ώρα αργότερα…<br /><br />Ο Γιάννης, η Ειρήνη, ο Βασίλης και ο Αντώνης είχαν πέσει για ύπνο. Η Μαρία δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Σηκώθηκε και πήγε μια βόλτα στην παραλία… Κάποια στιγμή νόμισε πως κάποιος την ακολουθούσε… Γύρισε και κοίταξε πίσω… κανείς…<br />«Το μυαλό μου κάνει παιχνίδια…»<br />Συνέχισε να περπατάει… Κάποια στιγμή αποφάσισε να επιστρέψει… Έκανε να γυρίσει, όταν είδε μια πέτρα να κατεβαίνει με φόρα στο κεφάλι της…<br />Έπεσε στην άμμο… Έβλεπε τα πάντα θολά… Είδε μια σκιά να κινείται από πάνω της… και την πέτρα να κατεβαίνει με φόρα ξανά πάνω της… Το αίμα έτρεχε ζεστό… Σε λίγο το κρανίο της είχε διαλυθεί…<br /><br />Στο σπίτι της Μαρίας…<br /><br />Η Ειρήνη με τον Βασίλη είχαν σηκωθεί και καθόντουσαν στο σαλόνι. Ο Βασίλης άναψε τσιγάρο…<br />-Δεν νομίζεις ότι θα πρέπει να τους πούμε ότι ξέρουμε; Ρώτησε ο Βασίλης…<br />-Δεν είναι ακόμα η στιγμή…όχι ακόμα…<br />-Ναι το ξέρω αλλά μέχρι πότε;<br />-Όχι ακόμα… είπε η Ειρήνη και σηκώθηκε από την θέση της… Εγώ πάω για ύπνο… θα έρθεις;<br />-Σε λίγο…<br />Ο Βασίλης έμεινε μόνος στο δωμάτιο… Σηκώθηκε και άναψε άλλο τσιγάρο… για να το σβήσει σχεδόν αμέσως. Κατευθύνθηκε προς το παράθυρο που έβλεπε προς την παραλία. Στον καναπέ ήταν παρατημένο το σακίδιο του Αντώνη. Το άνοιξε και έβγαλε από μέσα τις κάρτες tarot… δεν πίστευε στα μάτια του… Όλες οι κάρτες ήταν ίδιες… όλες είχαν την μορφή του Θανάτου…<br />Εκείνη τη στιγμή, κάποιος τον άρπαξε από τα μαλλιά… προσπάθησε να αντισταθεί αλλά μάταια… ένα μαχαίρι έσκισε τον λαιμό του στα δύο… το αίμα άρχισε να κυλάει…<br /><br />Η Ειρήνη άκουσε θόρυβο στο σαλόνι και σηκώθηκε να δει τι συμβαίνει…<br />Μπροστά στο θέαμα άρχισε να ουρλιάζει…<br />-Γιάννη τι έκανες;<br />-Έπρεπε να το κάνω…<br />-Τι λες;<br />Η Ειρήνη άρχισε να φωνάζει τον Αντώνη… Η εξώπορτα άνοιξε… Ο Αντώνης έσερνε από τα πόδια το πτώμα της Μαρίας… Το πολτοποιημένο κεφάλι της άφηνε ίχνη παντού…<br />-Μα γιατί;<br />-Δεν μπορούσατε να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό ε; είπε ο Γιάννης…<br />-Τι εννοείς;<br />-Μιλάω για τη σχέση μου με τον Αντώνη… Τα νέα έφτασαν και στα αυτιά των δικών μας… Το ξέρετε ότι δεν θέλουν να μας ξαναδούν… Ξέρετε το κακό που προκαλέσατε…<br />Η Ειρήνη έβαλε τα κλάματα…<br />Ο Αντώνης κατευθύνθηκε προς την Ειρήνη, η οποία πισωπάτησε και έπεσε στο πάτωμα. Ο Αντώνης άρπαξε την Ειρήνη και άρχισε να τη σέρνει. Μάταια προσπαθούσε να ελευθερώσει τα πόδια της. Ο Αντώνης πήρε το μαχαίρι από τα χέρια του Γιάννη και το κάρφωσε στο στήθος της…<br />Η Ειρήνη ούρλιαξε…<br />Δεν μπορούσε να αντιδράσει…<br />Ο Γιάννης πήρε ένα μπιτόνι βενζίνη και το άδειασε στο σαλόνι… Λίγο πριν βγουν από την πόρτα με τον Αντώνη, πέταξε ένα σπίρτο… το σπίτι πήρε φωτιά…<br />Έπιασε τον Αντώνη από το χέρι… Ο Αντώνης έβγαλε δύο αεροπορικά εισιτήρια από την τσέπη του για το εξωτερικό… Σε μία ώρα θα βρίσκονταν στο αεροδρόμιο του νησιού και το ίδιο απόγευμα στο Παρίσι…<br />Θα ξεκινούσαν μια νέα ζωή μαζί…<br /><br />Λίγους μήνες μετά…<br /><br />Οι καβγάδες ανάμεσα στον Αντώνη και τον Γιάννη ήταν πλέον συχνοί. Ο Αντώνης μόλις είχε τελείωσε τις δουλειές του σπιτιού και περίμενε τον Γιάννη να γυρίσει από τη δουλειά. Η πόρτα άνοιξε και ο Γιάννης μπήκε μέσα με αρκετούς φακέλους στα χέρια.<br />«Λογαριασμοί, λογαριασμοί και πάλι λογαριασμοί… Για περίμενε ένα γράμμα από την Ελλάδα».<br />Ο Αντώνης πετάχτηκε από την θέση του.<br />-Από ποιον είναι;<br />-Δεν έχει αποστολέα…<br />-Ε, άνοιξε το…<br />Ο Γιάννης άνοιξε τον φάκελο… Το βλέμμα του πάγωσε…<br />«Τι συμβαίνει;» ρώτησε ο Αντώνης.<br />Ο Γιάννης έβγαλε μέσα από τον φάκελο μια κάρτα tarot με τη μορφή του Θανάτου…<br />Την στιγμή εκείνη το κουδούνι της πόρτας του σπιτιού τους χτύπησε…<br />Ο Αντώνης με φανερή την αγωνία στο πρόσωπο του πήγε να ανοίξει. Ο Γιάννης τον ακολούθησε.<br />Στην θέα αυτού που αντίκρισε έβαλε τις κραυγές.<br />Εκεί μπροστά τους στεκόταν η Ειρήνη. Με παραμορφωμένο το πρόσωπο και ένα σώμα που είχε υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από εγκαύματα.<br />«Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι…» είπε και έβγαλε ένα πιστόλι από την τσάντα της… το έστρεψε στο κεφάλι του Αντώνη και πυροβόλησε… Αίμα και κομμάτια σάρκας πετάχτηκαν παντού… Στη συνέχεια έστρεψε το πιστόλι στον Γιάννη…<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ΤΕΛΟΣ</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">Tarot II</span><br /><span style="font-size:130%;">Η τράπουλα μοιράστηκε…</span><br /><span style="font-weight: bold;">A Toymaker’s story</span><br /><span style="font-style: italic;">Hosted by Dante</span><br /></div><br />Εδώ και 24 ώρες δεν έλεγε να σταματήσει να βρέχει… Ο Αντώνης, ο Γιάννης, ο Βασίλης, η Ειρήνη, η Μαρία, είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Πέτρου του οποίου οι γονείς έλειπαν για Σαββατοκύριακο. Η ώρα περνούσε και είχαν αρχίσει να βαριούνται.<br />«Ξέρω τι θα κάνουμε…» είπε ο Πέτρος…<br />Πήγε στο δωμάτιο του και επέστρεψε με ένα κουτί στα χέρια.<br />-Τι είναι αυτό; ρώτησε η Μαρία.<br />-Widgi board… απάντησε ο Πέτρος… θα καλέσουμε πνεύματα…<br /><br />Μαζεύτηκαν όλοι γύρω από το τραπέζι του σαλονιού.<br />Είχε περάσει μισή ώρα και τίποτα δεν είχε συμβεί… Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν…<br />Ο Γιάννης κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η γειτονιά είχε βυθιστεί στο σκοτάδι.<br />Ήταν 2:15 το πρωί, όταν ο Πέτρος κοίταξε το ρολόι του…<br />-Διακοπή ρεύματος. Πέτρο υπάρχουν κεριά;<br />-Ναι, θα πάω να φέρω…<br />Ο Πέτρος γύρισε με μερικά κεριά στα χέρια, και με μια τράπουλα… μια τράπουλα tarot…<br />Άναψαν τα κεριά…<br />-Και τώρα τι; Ρώτησε η Μαρία…<br />-Ώρα να μάθουμε το μέλλον μας… απάντησε ο Πέτρος.<br />Η Ειρήνη χάζευε τα σχέδια στις κάρτες. Τις έβρισκε εντυπωσιακές…<br /><br />-Εγώ πάω τουαλέτα παιδιά…είπε ο Αντώνης.<br />-Και τι μας το λες; Θέλεις μήπως παρέα; Φοβάσαι το σκοτάδι; Τον πείραξε ο Βασίλης…<br />-Τα καταφέρνω και μόνος μου…<br />Ο Αντώνης πήρε ένα κερί και κατευθύνθηκε στην τουαλέτα…<br /><br />O Αντώνης έπλενε τα χέρια του όταν στο πάτωμα της τουαλέτας παρατήρησε μια κάρτα… μια κάρτα tarot…<br />«Η αυτοκράτειρα…» διάβασε.<br />Πήρε το κερί και άνοιξε την πόρτα της τουαλέτας προκειμένου να βγει ξανά στο διάδρομο.<br />Στην πόρτα έξω από την τουαλέτα τον περίμενε… μια γυναίκα…φορούσε ένα φόρεμα καλυμμένο με πολύτιμους λίθους και ρόδια… στο κεφάλι της είχε μια τιάρα…<br />«Η αυτοκράτειρα…» ψιθύρισε… «Η αυτοκράτειρα των tarot».<br />Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει.<br />Την στιγμή εκείνη η Αυτοκράτειρα έβγαλε μια βεντάλια καλυμμένη με χρυσό…<br />Ο Αντώνης παρατήρησε την άκρη της βεντάλιας… είχε λεπίδες…<br />Με μία κίνηση η Αυτοκράτειρα του έκοψε το κεφάλι… Αίμα πετάχτηκε στους τοίχους και το κεφάλι κατέληξε στη λεκάνη της τουαλέτας.<br /><br />-Γιατί αργεί τόσο ο Αντώνης; Ρώτησε ο Πέτρος…<br />-Πάω εγώ να δω τι συμβαίνει. Είπε η Μαρία…<br />Βγήκε από το σαλόνι στον κεντρικό διάδρομο που οδηγούσε στην τουαλέτα… Έβαλε το χέρι στην τσέπη της…<br />«Τι στο καλό…» Από την τσέπη της έβγαλε μια κάρτα tarot… «Ο Πάπας» διάβασε…<br />Ξαφνικά από τον σκοτεινό διάδρομο η μορφή ενός ιερέα έκανε την εμφάνιση της…<br />Αλλά δεν ήταν ιερέας… Ήταν ένας Πάπας…<br />Την πλησίασε… στα χέρια του κρατούσε ένα σταυρό… τον οποίο κάρφωσε με δύναμη στο μέτωπο της… Η Μαρία βρέθηκε στο πάτωμα… Κάτι άρχισε να σέρνει το πτώμα της… το οποίο σε λίγο χάθηκε στον σκοτεινό διάδρομο…<br /><br />Ο Γιάννης κοίταξε τον Πέτρο…<br />-Δεν σε πειράζει εγώ και η Ειρήνη να απομονωθούμε για λίγο στο δωμάτιο σου;<br />-Με την ευχή μου… είπε ο Πέτρος γελώντας…<br />Ο Γιάννης και η Ειρήνη ανέβηκαν τις σκάλες που οδηγούσαν στον δεύτερο όροφο και στο δωμάτιο του Πέτρου.<br />-Βασίλη μείναμε οι δυο μας…<br /><br />Ο Γιάννης και η Ειρήνη ήταν γυμνοί στο κρεβάτι… Ο Γιάννης άναψε τσιγάρο…<br />-Τι είναι αυτό; ρώτησε…<br />-Ποιο;<br />Ο Γιάννης έσκυψε στο πάτωμα και σήκωσε μια κάρτα tarot…<br />«Ο Μάγος…»<br />Την στιγμή εκείνη η πόρτα του δωματίου άνοιξε…<br />Η Ειρήνη καλύφθηκε με το σεντόνι…<br />-Ποιος είναι εκεί; Ρώτησε ο Γιάννης.<br />Ένας μάγος έκανε την εμφάνιση του… Στα χέρια του κρατούσε ένα σκήπτρο…<br />Πλησίασε την Ειρήνη…<br />Ο Γιάννης έπεσε από πάνω της σε μια προσπάθεια να την προστατέψει… αλλά από τι…<br />Ακούμπησε με το σκήπτρο τα δύο σώματα… τα οποία γέμισαν φουσκάλες… ήταν σαν να καίγονταν…Τα σώματα των δύο νέων άρχισαν να διαλύονται. Σε λίγο πάνω στο κρεβάτι υπήρχε ένας πολτός από αίμα, σάρκα, δέρμα και κόκαλα…<br /><br />Ο Πέτρος κοίταξε το ρολόι του ξανά… Έδειχνε 2:15…<br />-Πάει και αυτό… πρέπει να σταμάτησε… και την προηγούμενη φορά που το κοίταξα έδειχνε 2:15…<br />Ο Βασίλης κοίταξε και το δικό του… Έδειχνε και αυτό 2:15…<br />-Τι συμβαίνει…<br />Ξαφνικά το παράθυρο του σαλονιού άνοιξε… Ο αέρας έριξε όλες τις κάρτες tarot κάτω… Στο τραπέζι έμεινε μόνο μία… Η κάρτα του Διαβόλου…<br />Τα βλέμματα των δύο νέων πάγωσαν…<br />-Τι κάναμε όταν κοίταξα για πρώτη φορά το ρολόι… ρώτησε ο Πέτρος…<br />-Το widgi… απάντησε ο Βασίλης… φέραμε κάτι και ότι φέραμε δεν είναι καλό…<br />Σηκώθηκαν και άρχισαν να ψάχνουν τους άλλους… Βρήκαν τα πτώματα του Αντώνη και της Μαρίας στην τουαλέτα… Στο δωμάτιο του Πέτρου το θέαμα ήταν ακόμα πιο φριχτό…<br />Οι κραυγές τους ξεσήκωσαν την γειτονιά… Κάποιος από ένα γειτονικό σπίτι κάλεσε την αστυνομία…<br />Την στιγμή που κατευθύνονταν προς την εξώπορτα προκειμένου να βγουν από το σπίτι μια τραγοπόδαρη φιγούρα έκανε την εμφάνιση της…<br />-Ο Διάβολος… είπε ο Πέτρος… ότι φέραμε με το widgi ζωντανεύει τις κάρτες tarot…<br />Το τραγοπόδαρο πλάσμα άρπαξε τον Βασίλη πριν προλάβει να αντιδράσει…<br />Έβαλε το χέρι του στο στήθος του Βασίλη και του ξερίζωσε την καρδιά…<br />Την στιγμή εκείνη η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι…<br />Ο Διάβολος εξαφανίστηκε… Το ρολόι του Πέτρου έδειχνε τώρα 4:15 το πρωί…<br /><br />Λίγο καιρό μετά…<br /><br />Ο Πέτρος κλείστηκε στην τοπική ψυχιατρική κλινική… Κανείς δεν πίστεψε την ιστορία του… Θεωρήθηκε υπεύθυνος για όλους τους φόνους… Η οικογένεια του μετακόμισε… Κανείς δεν αγόρασε το σπίτι για μεγάλο χρονικό διάστημα…Μέχρι που ένα νεαρό ζευγάρι αποφάσισε να μετακομίσει εκεί… Το σπίτι πουλιόταν σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή…<br /><br /><br /><div style="text-align: center; font-weight: bold;">ΤΕΛΟΣ<br /></div><br />***********************************<br /><span style="font-size:130%;">Ακολουθούν στο <a href="http://toumanidis.blogspot.com/">Toymaker’s Diary</a>:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >Death Call…</span> μερικές κλήσεις είναι προτιμότερο να μένουν αναπάντητες…<br /><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >Έμβρυο…</span> το κακό ξυπνάει…<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2842966026256692745?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-19226854653370988232008-09-09T03:50:00.005+03:002008-09-09T06:53:26.955+03:00Τα φώτα σβησμένα...<br />Οι προβολείς αναμένοι...<br />Οι βράχοι φωτισμένοι απαλά...<br />Μόνος μου στο δεύτερο διάζωμα, ψηλά...<br />Το φεγγάρι στο γέμισμα, ένα τέταρτο, μπροστά δεξιά...<br /><br />Η Kiri στη σκηνή...<br />Όμορφα που ήτανε...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SMXfwTmpzYI/AAAAAAAAAKg/ySA1TuT1Cfo/s1600-h/dame-kiri-te-kanawa.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SMXfwTmpzYI/AAAAAAAAAKg/ySA1TuT1Cfo/s400/dame-kiri-te-kanawa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243843362131922306" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">"... I can't believe we 're in the middle of.... somewhere! Well, I know it's Thessaloniki, but I hadn't realised there 'd be so many people to take the time and trouble to come to such a nice little theater..."</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">"... when they ask me what's the best place you've sang, I always say: What was the audience like? ..."</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">"..of course the second reason why we came was to avoid the British weather... They tell me it's awful there, but it's good to know that the sun shines somewhere in the world..."</span><br /></div><br /><div style="text-align: right;">Όσο τα θυμάμαι τέλος πάντων...<br />Ωραία για έναρξη...<br />Γλυκύτατη...<br /></div><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SMXghnAplpI/AAAAAAAAAKo/6bOy7zd6Glc/s1600-h/booklet.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SMXghnAplpI/AAAAAAAAAKo/6bOy7zd6Glc/s400/booklet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243844209154823826" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Ντράπηκα που το μισό θέατρο ήταν άδειο...<br />Ντράπηκα που η ορχήστρα ήταν επιεικώς μετριότατη...<br /><br /><div style="text-align: justify;">Ντράπηκα και θύμωσα που ο Δήμαρχος μιλούσε για μεγάλα φεστιβάλ και λαμπερές παρουσίες και δεν ήξερε να τονίσει σωστά το όνομά της...<br />Πώς φαίνονται αυτοί που μένουν στις εντυπώσεις και την επιφάνεια...<br /><br />Στο τρίτο μπιζάρισμα τραγούδισε a capella ένα τραγούδι στη γλώσσα των Μαορί...<br />Καθηλωτική ήτανε...<br /><br />Τη χειροκρότησα μέχρι να πονέσουν οι παλαμες μου...<br />Και το χάρηκα...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1922685465337098823?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-45604147460826605042008-08-01T20:47:00.003+03:002008-08-02T13:57:32.366+03:00<div style="text-align: justify;">Κάποιες φορές η κοινωνική έρευνα σου βγαίνει από το πουθενά. Έκανα ένα ας πούμε "τεστ" χτες. Σχετικά με την ιστορία με το γνωστό αφρώδες ρόφημα. Εκεί που υπήρχε "δεν ξέρω ποιανού είναι" , πήγα και τους το είπα. Ξερά και εγκάθετα είναι η αλήθεια, αλλά δεν είχα όρεξη για σάλτσες. Οι περισσότερες αντιδράσεις καλές. Περισσότερο ήθελα να δω τις άλλες. Και τις είδα.<br /><br />Αυτά που με προβλημάτισαν κυρίως ήταν απόψεις τύπου:<br />"Δεν πρέπει να υπάρχουν καθόλου πνευματικά δικαιώματα"<br />και<br />"Όταν κάτι μου έρχεται ανώνυμα με e-mail, μπορώ να το κάνω ότι θέλω"<br /><br />Εκείνο που μου ήρθε εκείνη την ώρα στο μυαλό, (στο ποιό...; Α χα χα χα χα...) ήταν ας καθήσει κάποιος καμιά διετία να γράψει ένα βιβλίο, ας το εκτυπώσει κι ας βγει να το μοιράζει τζάμπα στο δρόμο. Α ναι, και να μου στείλει και σε ανώνυμο e-mail το Σιλμαρίλλιον, χωρίς συγγραφέα παρακαλώ, γιατί θέλω να το αναρτήσω...<br /><br />Τα "εμ κερατάς, εμ δαρμένος" και "φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης" τα ξέρετε; Ε κάπως έτσι το σκηνικό.<br /><br />Συγκεκριμένα για το δικό μου κειμενάκι ψιλοχέστηκα. Μια παρωδία ήταν στην τελική, μια βλακειούλα και μισή. Με εκνευρίζει ώρες ώρες το γεγονός, αλλά μέχρι εκεί. Όμως διαβάζω και ιστολόγια με ποιήματα, ιστορίες ή μουσική, γραμμένα από τους ίδιους τους bloggers, ιστολόγια με αξιόλογο περιεχόμενο, και τρομάζω λίγο στην ιδέα οτι ο κάθε έξυπνος μπορεί να ξεπατικώσει ότι θέλει και μετά να σου ζητάει και τα ρέστα. Έχουμε στη διάθεσή μας ένα εκπληκτικό μέσο προς χρήση και οι ίδιοι κάνουμε κατάχρηση. Δε μ' αρέσει.<br /><br />Γράφω ότι γράφω. Σοβαρά ή αστεία. Έξυπνα ή ηλίθια. Ότι και να είναι, είναι οι σκέψεις μου. Και οι σκέψεις όταν τις μοιράζεσαι προκαλούν ερεθίσματα. Και απόψεις. Θέλω να ξέρω ποιές είναι αυτές οι απόψεις, εγώ προσωπικά, εδώ, τόσο παράλογο είναι;<br /><br />Γενικά δεν ξέρω πού θα με πάει το ζήτημα. Βλέπω οτι πλέον δε γράφω ελεύθερα. Κωλώνω. Όχι λογοκρίνομαι. Το χω ξεπεράσει ήδη αυτό το στάδιο. Δεν αλλάζω ένα δυο πραμματάκια για να είναι κάτι πιο politically correct. Απλά δεν αναρτώ καθόλου. Και πλέον δεν έχει πλάκα. Είχα ξεκινήσει να γράφω μια ιστορία και ήθελα να την αναρτήσω. Δε νομίζω οτι το θέλω πια. Ήθελα να βάλω και μουσική, κάτι δικό μου. Τώρα θέλω να την κρατήσω για τον εαυτό μου.<br /><br />Το μόνο που μου μένει να γράφω είναι χαζομάρες που δεν αφορούν κανέναν, "σήμερα ξύπνησα στις 8:00, έφαγα ένα τοστ και ήπια ένα ποτήρι γάλα." Ποιό το νόημα; Πλέον δεν ξέρω... Να το συνεχίσω; Να το παρατήσω; Ή κάθε φορά που θέλω να αναρτήσω κάτι, να το εκτυπώνω, να το βάζω σ' ένα φάκελο και να το πηγαίνω για σφραγίδα ταχυδρομίου; Κουράστηκα κιόλας λίγο, για να πω την αμαρτία μου, και αυτό δε βοηθάει. Δεν ξέρω... Θα δείξει.<br /><br /><br /><br /><br />Το καλό με όλη αυτή την ιστορία είναι οτι κάθησα και έψαξα λίγο το θέμα περί ιδιοκτησίας πνευματικού έργου. Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο κατάλαβα αυτά που διάβασα, πάντως θέλω να εστιάσω κυρίως σε δύο σημεία. Αν κάποιος έχει νομικές γνώσεις επί του θέματος ή γνωρίζει κάτι παραπάνω γενικά, ας αφήσει ένα σχόλιο.<br /><br /><br />Πρώτον: Τα πνευματικά δικαιώματα, λέει, κατοχυρώνονται αυτόματα, ο δημιουργός δεν χρειάζεται να προβεί σε συγκεκριμένη διαδικασία. Η αντιγραφή και αναδημοσίευση απαγορεύονται χωρίς τη συναίνεση του δημιουργού, αλλά αυτό αφορά μόνο την πρώτη παραχώρηση του δικαιώματος.<br /><br />Εντάξει, όταν παραχωρείς μόνος σου τα δικαιώματα νομίζω οτι καταλαβαίνω πώς λειτουργεί αυτό. Αν μιλάμε για ξεπατίκωμα; Πρέπει να βρεις αυτόν που έκανε πρώτος την κλοπή; Ή κάτι τέτοιο...; Φέξε μου και γλίστρισα.<br /><br />Και όταν μιλάμε για διαδίκτυο, πώς βρίσκεις τον αρχικό δημιουργό; Υπάρχει τρόπος να ελεγθούν οι αναρτήσεις χρονικά; Θεωρητικά φαντάζομαι πως ναι. Πρακτικά; Ο ιστός είναι τεράστιος, πόσος χρόνος θα χρειαστεί; Δύσκολο μου φαίνεται.<br /><br /><br />Το δεύτερο πάλι με βάζει σε άλλες σκέψεις:<br />Ο δημιουργός, λέει, έχει πάντοτε δικαίωμα μνείας του ονόματός του σε οποιαδήποτε αναπαραγωγή του έργου του.<br /><br />Η απορία μου σχετικά με αυτό ήταν οτι από τη στιγμή που υπάρχει τέτοια ρύθμιση, είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε κάποιον να κάνει την αναπαραγωγή από τη στιγμή που δεν είναι σε θέση να αναφέρει τον δημιουργό;<br /><br /><br />Το μόνο στο οποίο κατέληξα είναι οτι το όλο θέμα θέλει πολύ χρόνο, πολύ ψάξιμο και πολύ διάβασμα αν αποφασίσεις να ασχοληθείς.<br /><br /><br />Τι άλλο να πω, δεν ξέρω... Εύχομαι απλά σε όσους μας ομορφαίνουν τις μέρες με τις δημιουργίες του να μη χρειαστεί ποτέ να μπούνε σε τέτοιες διαδικασίες.<br /><br />Καλό μας μήνα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4560414746082660504?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-62509392459225991332008-07-31T02:24:00.000+03:002008-08-01T15:18:31.468+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-style: italic;"><br /><br />"Athens περνώντας γαμάταν.</span><br /><span style="font-style: italic;">Athens ως δεν παίζει να πλήττεις,</span><br /><span style="font-style: italic;">ως εν καναπαίς μαλακαίς αράζοντας ενυχεύεις.</span><br /><span style="font-style: italic;">Φυσσάς δ' υπερχάλαρος, εν την ταράτσαν καπνόν,</span><br /><span style="font-style: italic;">και ουτ' εν ποτό σου πρόβλημα ουδέν, ούτε γλουτούς σου θε κινήσεις.</span><br /><span style="font-style: italic;"></span><span style="font-style: italic;">Ο Dante άραξεν..."</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Κι αν μου το κλέψει κανείς κι αυτό σαν τον φραπέ, μαύρο φίδι που τον έφαγε...<br /><br /><br /><br />Εν ολίγοις, αν εξαιρέσεις την παντελή έλλειψη οποιουδήποτε είδους οφθαλμόλουτρου (ο κυριούλης που κοιμόταν με το άσπρο μινέρβα απέναντι δεν πιάνεται) , πέρασα super. Για το γεγονός ευθύνονται κατά κύριο λόγο "και ένα, και δύο, και τρία, και τέσσερα" ατομάκια, που δε θα κάτσω να τα γράφω ένα ένα, ξέρουν αυτοί, και δε χρειάζονται διαφήμιση. (thnx guys)<br /><br />Τις φονικές ατάκες, τις γλυκές ή πονηρές φατσούλες, ή και τα δύο μαζί, τα ντουέτα Haeldel - Mozart στη μέση του δρόμου σε dolby surround, τη Σαρρή μετά από Tarja, τα γέλια, τα χαμόγελα, τους απογευματινούς καφέδες, τα βραδινά ποτά και τις βεράντες με θέα θα τις κρατήσω για την πάρτη μου. Για κοινή θέα έχω τα εξής:<br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SJEIpA83W0I/AAAAAAAAAJg/wlgbhfL7b2s/s1600-h/pmad.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SJEIpA83W0I/AAAAAAAAAJg/wlgbhfL7b2s/s200/pmad.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228970143076801346" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >1</span><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >Καποιοι bloggers<br />είναι πανταχού παρόντες.</span><br /><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SJEJEz9vXrI/AAAAAAAAAJo/vBvEMdLHYZc/s1600-h/pfreddo.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SJEJEz9vXrI/AAAAAAAAAJo/vBvEMdLHYZc/s200/pfreddo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228970620627148466" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><br />2</span><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span>Καποιοι καταφέρνουν<br />να σε βάζουν σε σκέψεις<br />ακόμα και την ώρα που<br />θέλεις απλά να χαλαρώσεις.</span><br /></span><br /></div><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SJEJoVhbOKI/AAAAAAAAAJw/CsWwqf1aajc/s1600-h/pstreet.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SJEJoVhbOKI/AAAAAAAAAJw/CsWwqf1aajc/s200/pstreet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5228971230930614434" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >3</span><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >Κάποιοι έχουν<br />φοβερό συνδυασμό<br />ονόματος - επιθέτου.<br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: left;"><br /><div style="text-align: justify;">Αυτά το ολίγα, ελπίζω να ξανακατέβω σύντομα και να περάσω το ίδιο καλά, να δω όσους μου τη σκαπουλάρανε, και να ρίξω ακόμα μερικά σκαμπίλια σε μερικούς μερικούς για το γούστο τους φωνάζοντας: "Μα είναι χάλια!!!" (μόκο λατρεία μου, δε σε παίρνει, έχω και dreamdust για μάρτυρα κατηγορίας... χε χε... )<br />Και τώρα πάμε όλοι μαζί ν' απλώσουμε τα ρούχα στην ταράτσα!!!<br /><br />ΓΙΟΥΠΙΙΙ...!!!<br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6250939245922599133?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-89651331495505368362008-07-14T16:46:00.004+03:002008-07-14T17:21:55.718+03:00<div style="text-align: justify;">Μερικές φορές, όσα αποθέματα αισιοδοξίας και να διαθέτεις, όσο και να βλέπεις τον κόσμο μέσα απ' τα μικρά και χαριτωμένα ροζ γυαλάκια σου, όσο και να προσπαθείς να ζεις στο προσωπικό σου κατάλευκο συννεφάκι ή όσο και να αφήνεις το χρόνο σου να κυλάει βυθισμένος στη φιλοσοφία του "think possitive", έρχεται εκείνη η στιγμή που νιώθεις οτι κάποιος σε έχει μουτζώσει, οτι το τελευταίο τετράφυλλο τριφύλλι έχει φυτρώσει σε άλλο κήπο, οτι το lucky horseshoe έχει προσγειωθεί με φόρα στο κεφάλι σου, ένα μικρό συννεφάκι βρέχει ακριβώς από πάνω σου, το καζάνι στο τέλος του ουράνιου τόξου περιέχει φασολάδα, και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το σύμπαν κάνει την πάπια και λίγο παραπέρα πέντε αγγελάκια έχουν πέσει στα πατώματα και ξεραίνονται στα γέλια με τα χάλια σου. Ναι, χωρίς τελεία όλα αυτά.<br /><br />Μεγάλες κοσμοϊστορικές στραβές που δεν ξεπερνιούνται που να κοπανιέσαι; Όχι. Μικρές καθημερινές χαζομαρίτσες, που ξαφνικά αποφάσισαν να έρθουν όλες μαζεμένες και να κάνουν τα νεύρα μου κρόσσια. Έτσι λοιπόν μέσα στον τελευταίο μήνα έχω να μετράω μια κλήση, ένα καμμένο φωτιστικό μπάνιου, ένα χαμένο έγγραφο, ένα κλεμμένο πορτοφόλι με ότι κάρτα και καρτούδι είχε μέσα, έναν μπουμπούνα να βγαίνει απ' το δρόμο και να κοπανάει το αμάξι του μπαμπά, και μια καμένη κάρτα γραφικών που μέχρι να αντικατασταθεί με ανάγκασε να αφήσω στην άκρη το αγαπημένο μου μωράκι, a.k.a. αυτό:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SHtdMlWOs3I/AAAAAAAAAJQ/Qs2G4Q6JIws/s1600-h/newthing.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SHtdMlWOs3I/AAAAAAAAAJQ/Qs2G4Q6JIws/s320/newthing.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222870663631385458" border="0" /></a><br /><br />...και να έχω συνδεδεμένη την προϊστορική μου μπακατέλα a.k.a. αυτό:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SHtdeW99y_I/AAAAAAAAAJY/kW4-N0zOV60/s1600-h/oldthing.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_ls7uEu1pkGc/SHtdeW99y_I/AAAAAAAAAJY/kW4-N0zOV60/s320/oldthing.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222870969009163250" border="0" /></a>(Εδώ την βλέπετε σε ώρα λειτουργίας, με homemade μετατροπή σε cabrio edition, γιατί πιάσαν κι οι ζέστες.)<br />... και άλλα διάφορα που δεν τα θυμάμαι γιατί θα κάψω φλάτζα.<br /><br />Το κλου της υπόθεσης είναι οτι μετά από ένα μήνα τρεξίματος σε κατάσταση απίκο σε δήμους, τράπεζες, γραμματείες και δε συμμαζεύεται, χρειάζομαι απεγνωσμένα μια μέρα που να ξυπνήσω και να πω οτι δεν έχω να κάνω τίποτα, την οποία όμως δεν βλέπω να έρχεται σύντομα... Προς το παρόν αναμένεται το ίδιο και χειρότερο τρέξιμο, και οι μπαταρίες μου είναι για να μπουν στους κάδους της ΑΦΗΣ... Σαλάγα τα.<br /><br />Θέλω θάλασσα. Τώρα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8965133149550536836?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-13031093161859364132008-06-14T23:22:00.002+03:002008-06-14T23:24:07.077+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SFQojSkXQGI/AAAAAAAAAJI/7NtxnqFOblg/s1600-h/ghfugigsdjow.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SFQojSkXQGI/AAAAAAAAAJI/7NtxnqFOblg/s400/ghfugigsdjow.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211835255519395938" border="0" /></a><br />Είχα πει οτι θα τον αναρτήσω...<br />Οπότε, να τος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1303109316185936413?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-9422344765559766442008-06-06T16:19:00.001+03:002008-06-06T16:22:44.856+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SEk5838i6AI/AAAAAAAAAJA/mfIRuUDlUBo/s1600-h/13.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SEk5838i6AI/AAAAAAAAAJA/mfIRuUDlUBo/s400/13.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208758162003519490" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;">... is so beautiful in the big happy city.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-942234476555976644?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-27693360093463860712008-06-03T23:57:00.006+03:002008-08-02T02:00:24.509+03:00<div style="text-align: justify;"><br />Συνταρακτικά δεν ήθελα...; Τα 'παθα.<br /><br />Το μενού ξεκινάει με έναν ωραίο πυρετό τριανταοχτώ και ένα, που, αργά αλλά σταθερά, με μετατρέπει σε τσιτσιρισμένο μπιφτεκάκι, συνοδευόμενο με πρήξιμο στη δεξιά αμυγδαλή (ναι, μόνο στη δεξιά), και πιάσιμο στην πλάτη, στα πόδια, και σε έναν μυ στα δεξιά του λαιμού. Α, ναι, έχω και ρίγη... "Depon-Fever: 0-1"<br /><br />Για ορεκτικό έχουμε wannabe γκόμενο - παραπονιάρη - στενό κορσέ - "know it all" που δε νομίζω να ασχοληθώ παραπάνω και ελπίζω να πιάσει το hint, ενώ για επιδόρπιο τον αχταρμά της αναδιοργάνωσης του τελευταίου καιρού που πλέον πέφτει υπερβολικά βαριά στο στομάχι...<br /><br />Quote of the day: "Φα τα βλάκα Dante, και το perrier μονορούφι"<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >So, I ask:</span><br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >"Θέλω μια φωτιά, σε μια ερημική παραλία,<br />Τετάρη βράδυ, με άλλες επτά ανάσες τριγ</span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >ύρω,<br />κι ένα χέρι στον ώμο μου..."<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2769336009346386071?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-2689020743028841492008-05-31T01:47:00.002+03:002008-05-31T02:25:31.513+03:00<div style="text-align: justify;">Συνήθως η συμβουλή είναι: "Άσε το blogging and get a life". Αυτό που έχω παρατηρήσει τελευταία όμως είναι οτι αν και έχω να γράψω καιρό εδώ πέρα, και δεν πολυασχολούμαι γενικότερα, ούτε life έχω αποκτήσει, ούτε τίποτα, εκτός κι αν ως life ορίζεται η υπερκατανάλωση καφεΐνης και οινοπνεύματος με φίλους, το σφουγγάρισμα, ένα περιστασιακό σεξάκι και μερικά καινούρια χρυσόψαρα. Πιθανόν να περνάω φάση αναδιοργάνωσης, εσωτερικής αναζήτησης, αυτοπροσδιορισμού ή κλιμακτήριο, αλλά δεν είμαι σε θέση να αναλύσω πολύπλοκα φιλοσοφικά ερωτήματα. Ειδικά αυτή τη στιγμή που έχει πάει 2 η ώρα το βράδυ.<br /><br />Αντιλαμβάνομαι οτι δεν έχω κάτι να πω. Κι αυτό με εκνευρίζει. Δε γίνεται τίποτα συνταρακτικό, ή τουλάχιστον τίποτα που να το βρίσκω εγώ συνταρακτικό. Έχω κάτι σε απάθεια, κρίση έλλειψης δημιουργικότητας, αδυναμία αντίδρασης σε εξωτερικά ερεθίσματα ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Τα κοσμοϊστορικά γεγονότα των τελευταίων ημερών ήταν ένας ανθισμένος κάκτος, κι ένα πρόβλημα στον υπολογιστή. Αν βγήκαν καλές οι φωτογραφίες θα τον αναρτήσω. Όχι τον υπολογιστή, τον κάκτο. Κι εδώ τώρα κάθομαι, γράφω, και δε λέω τίποτα στην ουσία. Μπορεί απλά να είμαι κουρασμένος βέβαια, σενάριο το οποίο δεν λαμβάνουμε υπ' όψιν γιατί έτσι θέλω.<br /><br />Αυτά. Τα είπα, γκρίνιαξα, μισοηρέμισα, πάω για ύπνο, και δεν θα ξαναδιαβάσω αυτά που έγραψα αν και είμαι απόλυτα σίγουρος οτι χαρακτηρίζονται από παντελή έλλειψη συντακτικού και ορθής χρήσης της Ελληνικής γλώσσας.<br /><br />Ατάκα of the week: <span style="font-weight: bold;">"Κούκου"</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-268902074302884149?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-82576390477381343662008-05-15T23:34:00.004+03:002008-05-15T23:44:01.051+03:00Τις μαζεύω, τις μαζεύω...<br />Ας τις ανεβάσω κιόλας...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyfXcToGnI/AAAAAAAAAIQ/y8hZ7svDuqA/s1600-h/dhdvsdg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyfXcToGnI/AAAAAAAAAIQ/y8hZ7svDuqA/s400/dhdvsdg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200706894790400626" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyfs8ToGoI/AAAAAAAAAIY/nnPI8IGSW_c/s1600-h/dfgdfgadf.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyfs8ToGoI/AAAAAAAAAIY/nnPI8IGSW_c/s400/dfgdfgadf.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200707264157588098" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyf5cToGqI/AAAAAAAAAIo/K1axzV6xO-0/s1600-h/sdfhhsdfgs.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyf5cToGqI/AAAAAAAAAIo/K1axzV6xO-0/s400/sdfhhsdfgs.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200707478905952930" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyf5MToGpI/AAAAAAAAAIg/Uq_HTcDbA4g/s1600-h/sdhhsdfgs.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/SCyf5MToGpI/AAAAAAAAAIg/Uq_HTcDbA4g/s400/sdhhsdfgs.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200707474610985618" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />Πάμε για καλοκαιρινές τώρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8257639047738134366?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-485297146064231482008-05-09T05:47:00.002+03:002008-05-09T06:03:02.190+03:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">Εδώ και δύο μέρες, απ' το πρωί μέχρι το βράδυ, ακούω αυτό:<br /></div><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wzrIBut8Fo8&amp;hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/wzrIBut8Fo8&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: justify;">Γιατί όταν τους άλλους απλά τους πιάνει το καλοκαίρι, εγώ πρέπει να πάθω παλιμπαιδιστική παράκρουση, καλπάζουσα χαζοχαρουμενίαση και κινουμενοσχεδιαστική θαλασσομανία...<br /></div><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Sebastian says:<br /></div><br />Ariel, listen to me<br />The human world, it's a mess<br />Life under the sea<br />is better than anything they got up there<br /><br />The seaweed is always greener<br />In somebody else's lake<br />You dream about going up there<br />But that is a big mistake<br />Just look at the world around you<br />Right here on the ocean floor<br />Such wonderful things surround you<br />What more is you lookin' for?<br /><br />Under the sea<br />Under the sea<br />Darling it's better<br />Down where it's wetter<br />Take it from me<br />Up on the shore they work all day<br />Out in the sun they slave away<br />While we devotin'<br />Full time to floatin'<br />Under the sea<br /><br />Down here all the fish is happy<br />As off through the waves they roll<br />The fish on the land ain't happy<br />They sad 'cause they in their bowl<br />But fish in the bowl is lucky<br />They in for a worser fate<br />One day when the boss get hungry<br />Guess who's gon' be on the plate<br /><br />Under the sea<br />Under the sea<br />Nobody beat us<br />Fry us and eat us<br />In fricassee<br />We what the land folks loves to cook<br />Under the sea we off the hook<br />We got no troubles<br />Life is the bubbles<br />Under the sea<br />Under the sea<br />Since life is sweet here<br />We got the beat here<br />Naturally<br />Even the sturgeon an' the ray<br />They get the urge 'n' start to play<br />We got the spirit<br />You got to hear it<br />Under the sea<br /><br />The newt play the flute<br />The carp play the harp<br />The plaice play the bass<br />And they soundin' sharp<br />The bass play the brass<br />The chub play the tub<br />The fluke is the duke of soul<br />(Yeah)<br />The ray he can play<br />The lings on the strings<br />The trout rockin' out<br />The blackfish she sings<br />The smelt and the sprat<br />They know where it's at<br />An' oh that blowfish blow<br /><br />Under the sea<br />Under the sea<br />When the sardine<br />Begin the beguine<br />It's music to me<br />What do they got? A lot of sand<br />We got a hot crustacean band<br />Each little clam here<br />know how to jam here<br />Under the sea<br />Each little slug here<br />Cuttin' a rug here<br />Under the sea<br />Each little snail here<br />Know how to wail here<br />That's why it's hotter<br />Under the water<br />Ya we in luck here<br />Down in the muck here<br />Under the sea<br /><br />Ariel...?<br />Oh...<br />Somebody's got to nail<br />that girl's fins to the floor.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-48529714606423148?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-21236919698393881862008-04-04T00:02:00.002+03:002008-04-05T15:50:25.271+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">Happy birthday...</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R_d1doeKMQI/AAAAAAAAAII/Xin2NDdpepY/s1600-h/25.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R_d1doeKMQI/AAAAAAAAAII/Xin2NDdpepY/s400/25.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185742647880986882" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;">D A N T E<br />A N T E D<br />N T E D A<br />T E D A N<br />E D A N T<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2123691969839388186?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-52086366800694437862008-03-18T08:18:00.006+02:002008-03-18T08:49:33.454+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">The "Domestic Partnership" case...</span><br /><br />Εδώ και μια δυο μέρες έχω ένα δίλλημα. Να το αναρτήσω ή να μην το αναρτήσω; Θα κάνω κάτι σπουδαίο αν το αναρτήσω ή μια τρύπα στο νερό; Αλλάζει κάτι ή απλά μπαίνω κι εγώ στο ρεύμα όπως το κάθε trend victim; Καταλάβατε φαντάζομαι για τι μιλάω, γι’ αυτήν την περίφημη ανάρτηση για το συμβόλαιο συμβίωσης. Η επικρατέστερη εκδοχή ήταν να μην αναρτήσω τίποτα. Ο στόχος εξανεμίστηκε όταν διάβασα μια άλλη άποψη σε ένα ιστολόγιο, και κάτι μου έκανε "κλικ". (Ναι, γλυκέ μου, σ' <a href="http://chrisandtheothers.blogspot.com/">εσένα</a> αναφέρομαι, επί τη ευκαιρία, ωραία τα πες) Και άρχισα να μπαίνω στο τριπάκι: Το θέλω; Αν το θέλω, γιατί το θέλω; Με αφορά; Άμεσα; Έμμεσα; Και τελικά νομίζω ότι βρήκα κάτι... (personal view, no preaching intended)<br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Existence…</span><br /><br />Όλα σ’ αυτό τον κόσμο ξεκινούν με μια ανακάλυψη. Παρατηρείς κάτι. Το προσδιορίζεις. Και από εκείνη την ώρα, δεν είναι απλά ένα κάτι που υπάρχει κάπου. Είναι ένα πράγμα συγκεκριμένο, που έχει υπόσταση, και που υπάρχει ως ανθρώπινη γνώση. Είναι ο Κρόνος και γυρίζει γύρω από τον ήλιο. Είναι ένα βακτήριο κρυμμένο στους αρκτικούς πάγους. Είναι η Κατερίνα, η φίλη του Γιάννη: "Γεια σου Κατερίνα, χαίρω πολύ". Και μέχρι να τα μάθεις όλα αυτά, και να τα παρατηρήσεις, και να τα γνωρίσεις, και να δεις οτι είναι εκεί, δεν υπάρχουν για σένα. Υπάρχουν μόνα τους. Σε έναν άλλον κόσμο, παράλληλο, έναν κόσμο αγνώστων εννοιών και αγνώστων πραγμάτων.<br /><br />Αυτό το συμβόλαιο λοιπόν, καλό ή κακό, πολύ ή λίγο, είναι σημαντικό. Γιατί είναι μια αναγνώριση. Και όλος ο σάλος του τελευταίου καιρού στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ίσως είναι κι αυτός καλός. Γιατί αναγνωρίζουν οτι υπάρχεις. Γιατί σε βλέπουν. Γιατί δεν είσαι μια μακρινή ασαφής φιγούρα. Γιατί φεύγεις από εκείνον τον παράλληλο κόσμο, και μπαίνεις στο παιχνίδι. Γιατί η κυρά-Μαρουσώ στους Κάτω Τραχανάδες ανακαλύπτει την ομοφυλοφιλία όπως πριν μερικά χρόνια ανακάλυψε το tsunami, και ο κυρ-Λάμπρος στα Άνω Κρεμαστά μαθαίνει το "gay" όπως πριν μερικά χρόνια έμαθε το Creutzfeld-Jacob. Γιατί παίρνεις μια απαίδευτη μάζα και κεντάς στο μυαλό της πληροφορίες. Βάζεις τα πρώτα σποράκια. Και περιμένεις να καρποφορήσουν για να δεις αν θα μαζέψεις φράουλες ή τσουκνίδες. Όχι οτι χρειάζεται να σε ενδιαφέρει και πολύ. Το σημαντικό δεν είναι η σοδειά, αλλά να αντιδράσει το χωράφι...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Difference...</span><br /><br />Κάπου πολύ μακριά υπάρχει το American dream: "Family, house in the suburbs, white fence and a dog." Στην Ελλάδα έχουμε το Greek dream: "Εγγόνια για τους γονείς, σπίτι δίπλα στη μαμά, θέση στο δημόσιο και BMW με δόσεις" , και ουαί κι αλλοίμονο σε όποιον ξεφεύγει από νόρμες, αναμενόμενες συμπεριφορές, το δρόμο του Θεού και τα ηθικά όρια της εκάστοτε μικροκοινωνίας. Και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε θέμα ομοφυλοφιλίας. Πόσο εύκολο θα ήταν για μια κοπέλα να παρατήσει το προξενιό των γονιών για να πάει να σπουδάσει; Για έναν δεκαοκτάχρονο επαρχιώτη να παρατήσει τα κατσίκια του μπαμπά για να πάει στη σχολή που ήδη πέρασε; Για έναν μαθητή του 19,8 να μην πάει ιατρική, όπως θέλει η μαμά, επειδή του αρέσει κάτι άλλο που όμως έχει μικρότερη βάση; Και όχι, δεν τα βγάζω απ’ το μυαλό μου. Τα έχω δει. Όλα. Και σε κάθε περίπτωση νίκησε η αθάνατη Ελληνική οικογένεια. Γιατί απ’ ότι φαίνεται, η στέρηση του αυτονόητου δεν είναι αποκλειστικό "προνόμιο" των ομοφυλοφίλων, αλλά τρόπος ζωής.<br /><br />Όταν λοιπόν αυτά τα μυαλά, που σφύζουν από μιμητική εθνική υπερηφάνεια, έχουν δεχθεί πλύση εγκεφάλου στη νοοτροπία του "Ελληνάρα" και εξιδανικεύουν το status quo ante, θέλεις να τα πάρεις απ’ το χεράκι και να τα πας ένα ταξίδι, πρέπει να περάσεις το δύσκολο στάδιο του να κάνεις το πρώτο βήμα. Και καλό είναι, γι’ αυτό το πρώτο βήμα, να έχεις όσο το δυνατόν περισσότερη ώθηση μπορείς. Και η ομοφυλοφιλία είναι αρκετά ισχυρό taboo για να κάνει ένα καλό ξεκίνημα. Γιατί για να ρίξεις έναν τοίχο, δεν πας να χτυπήσεις όπως χτυπάς την πόρτα. Χρειάζεσαι κάτι να τον ταρακουνήσεις. Πρέπει να τρομάξει λίγο και ο τοίχος. Αλλιώς δε θα σου δώσει σημασία.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Concern…</span><br /><br />"Το συμβόλαιο συμβίωσης δεν με ενδιαφέρει, γιατί δεν σκοπεύω να παντρευτώ. Ο πόλεμος στο Ιράκ δεν με ενδιαφέρει γιατί δεν είμαι Ιρακινός. Η θεραπεία του καρκίνου δεν με ενδιαφέρει, γιατί δεν έχω καρκίνο. Το ασφαλιστικό δεν με ενδιαφέρει γιατί δεν δουλεύω. Η παιδική εργασία δεν με ενδιαφέρει γιατί είμαι εικοσιτεσσάρων χρονών. Η καταπολέμηση του AIDS δεν με ενδιαφέρει, γιατί δεν έχω AIDS. Η ισοτιμία των δύο φύλων δεν με ενδιαφέρει γιατί δεν είμαι γυναίκα."<br /><br />Κάποτε οι Έλληνες ήταν οι "πολίτες του κόσμου". Τα ανοιχτά μάτια που μάζευαν γνώση από παντού. Που έβρισκαν σημασία και νόημα στο κάθε τι. Δεν θέλω να μπω στη νοοτροπία του “δεν με ενδιαφέρει”. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω κι άλλη μια πολύ εύκολη φράση: "Οι ομοφυλόφιλοι δεν με ενδιαφέρουν, γιατί δεν είμαι ομοφυλόφιλος".<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Need…</span><br /><br />Για τον _____ , το πανέμορφο παιδί που γνώρισα πριν τέσσερις μέρες, με τα γλυκά μάτια και το ζεστό χαμόγελο, που μόλις τον είδα έλιωσα, κι έχει μια σταθερή σχέση εδώ και αρκετά χρόνια.<br /><br />Για τους δύο γοητευτικούς κουστουμαρισμένους σαραντάρηδες που είδα πριν δύο χρόνια να κατεβαίνουν αγέρωχοι και χαμογελαστοί την Αγίας Σοφίας, πιασμένοι χέρι χέρι, με τέτοια φυσικότητα που δε στράφηκε ούτε ένα βλέμμα πάνω τους.<br /><br />Για εκείνη την υπέροχη και απίστευτα εντυπωσιακή κοπέλα, που έκανε όλους τους straight φίλους μου να τους τρέχουν τα σάλια, που όταν η κοπέλα της της άνοιξε την πόρτα να περάσει, βρήκε ευκαιρία να της χαμογελάσει και να της δώσει ένα φιλί στο στόμα μέσα στα Goodys.<br /><br />Για τα δυο δεκαεπτάχρονα παιδιά που περπατούσαν κολλητά, με τα χέρια περασμένα στη μέση και στους ώμους, στη μέση της Πλατείας Αριστοτέλους.<br /><br />Για όσους θέλουν να μπορούν, αν κάποια στιγμή το αποφασίσουν.<br /><br />Για τον <a href="http://good-as-you.blogspot.com/">goodάκο</a> που <a href="http://good-as-you.blogspot.com/2007/04/blog-post_25.html">θέλει γιο</a> και με είχε συγκινήσει τότε.<br /><br />Για να ονειρεύομαι.<br /><br /><br /><div style="text-align: right;">Dante.<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5208636680069443786?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-1539027417838323002008-03-13T20:00:00.004+02:002008-03-13T20:15:46.051+02:00<div style="text-align: center;">From the animation movie: <a href="http://www.imdb.com/title/tt0443536/">Hoodwinged</a><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TreGGyg6gOg&amp;hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TreGGyg6gOg&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Ο πιο τρελιάρης τράγος ever.<br />Enjoy.<br /><br /><br />Lyrics:<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >BE PREPARED</span><br /><br /><span style="font-size:85%;"> 37 years ago a witch done put a spell on me<br />A spell where when I’m talkin’ I’m singin’ it with glee.<br />When you’re always singin’ you have to live alone<br />That’s why I made this mountain shack my home.<br /><br />When you’re on the mountain, there’s lots to be a’feared<br />That’s why this here old mountain goat’s prepared!<br /><br /></span><span style="font-size:85%;">I got horns that open bottles,<br />And I got horns that hold my keys,<br />I got horns that when you turn ‘em right, they help me watch TV.<br /><br />I got horns that open pickle jars,<br />And horns that come with hair,<br />I got horns that hang my other horns -<br />I always come prepared.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Be prepared, be prepared,<br />This lesson must be shared,<br />This lesson must be shared,<br />Be prepared!<br /><br />Be prepared, be prepared,<br />And unless you got a spare,<br />You got one life, so handle it with care!<br /><br />Ooooooh, an avalanche is comin’ and I do not feel prepared,<br />It’s rumblin’ like a mountain lion - I must say that I’m scared,<br />And if not for the witch’s spell you’d hear just how I scream,<br />But since I’m only singin’, I’ll just yodel ’til we’re creamed!</span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-153902741783832300?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-14307730289690579722008-03-10T20:38:00.001+02:002008-03-10T20:38:30.402+02:00<div style="text-align: justify;">Εναλλακτικός τίτλος: "Εφτά κακά της μοίρας μου."<br /><br />Τελευταία απέκτησα την κακή συνήθεια να βγάζω φωτογραφίες από οτιδήποτε μου φαίνεται έστω και ελάχιστα αξιοπρόσεκτο - κουλό - worth mentionging, ή έστω που μου τραβάει για λίγο την προσοχή... Και ως κάθε σωστός blogοεξαρτώμενος, πρέπει να τις μοιραστώ με τον κόσμο, σωστά; Από ποιότητα εικόνας μην περιμένετε πολλά, ότι μπορεί κάνει το κινητάκι μου. So, "dante's strava &amp; anapoda" beggins...<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">1</span><br /><span style="font-size:130%;">Σκυλίσια ζωή</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V3a2Oz3iI/AAAAAAAAAHE/A3MBV603IUQ/s1600-h/1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V3a2Oz3iI/AAAAAAAAAHE/A3MBV603IUQ/s320/1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176174649850191394" border="0" /></a>Αν το κινητό μου είχε φλας, θα φαινόταν καλύτερα οτι αυτό το σκούρο εκεί μπροστά στον ταβλιασμένο σκύλο είναι ένα μπουλάκι μπύρας... χικ...<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">2</span><br /><span style="font-size:130%;">Technological evolution strikes back</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V5F2Oz3jI/AAAAAAAAAHM/Q_TBQIWKZJs/s1600-h/2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V5F2Oz3jI/AAAAAAAAAHM/Q_TBQIWKZJs/s320/2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176176488096194098" border="0" /></a>Η αυτοματωποιημένη εκδοχή της θείας απ' το Σικάγο...<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">3</span><br /><span style="font-size:130%;">Ξεπάτωμα</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V5y2Oz3kI/AAAAAAAAAHU/cjNEVh02bWY/s1600-h/3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V5y2Oz3kI/AAAAAAAAAHU/cjNEVh02bWY/s320/3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176177261190307394" border="0" /></a>Τα σκουπιδοκουτάκια των ΑΤΜ της εθνικής εξακολουθούν να αρνούνται πεισματικά να διατηρήσουν τον πάτο τους... ( Ναι, ρίχναμε όλοι τα χαρτάκια εκεί μέσα και μετά ψάχναμε πού διάολο πήγαν)<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">4</span><br /><span style="font-size:130%;">ΈφηΘώδηΔεκατρίαΕυρώ<br />(a.k.a. Ωραίοι ως Ελληνάρες)</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V60GOz3lI/AAAAAAAAAHc/catTdXg_bFU/s1600-h/4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V60GOz3lI/AAAAAAAAAHc/catTdXg_bFU/s320/4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176178382176771666" border="0" /></a>( ναι, καλά το είδες την πρώτη φορά, το πρώτο ψηφίο είναι "1", όχι "7")<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">5</span><br /><span style="font-size:130%;">Sence of Humor</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V7zGOz3mI/AAAAAAAAAHk/nrbx-YylIak/s1600-h/5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V7zGOz3mI/AAAAAAAAAHk/nrbx-YylIak/s320/5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176179464508530274" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Προσωπικά πάντως, όποιου το κανε αυτό, του βγάζω το καπέλο... (είναι σε κεντρικότατο δρόμο της Θεσσαλονίκης, όχι παραχωμένο σε κανένα στενάκι)<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">6</span><br /><span style="font-size:130%;">"Πάμε Χαβάη"</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V8qWOz3nI/AAAAAAAAAHs/VPWsmAxDRtY/s1600-h/6.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V8qWOz3nI/AAAAAAAAAHs/VPWsmAxDRtY/s320/6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176180413696302706" border="0" /></a>Ευγενική προσπάθεια του δήμου Θεσσαλονίκης να μετατρέψει τη Ναυαρίνου σε ποτάμι για να δροσίζονται οι περαστικοί...<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">7</span><br /><span style="font-size:130%;">"ΓΑΒ"</span><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V9nmOz3oI/AAAAAAAAAH0/1lmkYI6wFtU/s1600-h/7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R9V9nmOz3oI/AAAAAAAAAH0/1lmkYI6wFtU/s320/7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5176181465963290242" border="0" /></a>Πραγματικά νομίζω οτι το μόνο που θα μπορούσε να το κάνει καλύτερο θα ήταν "κομμώσεις σκύλων" ...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1430773028969057972?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-15833535092910571442008-03-02T03:50:00.008+02:002008-03-02T04:33:49.811+02:00<div style="text-align: justify;">Εναλλακτικός τίτλος: "Εφτά τραγούδια θα σου πω για να διαλέξεις το σκοπό που θα μου πεις και θα σου πω το σ' αγαπώ." Το μπαλάκι μου πέταξαν οι <a href="http://billzk.blogspot.com/">billzouk</a> και <a href="http://justaboutadream.blogspot.com/">comingthrough</a>... Αν είναι και κανένας ακόμα, συγνώμη δεν πήρα χαμπάρι, είμαι λίγο off αυτόν τον καιρό...<br /><br />Βασικά η απορία μου ήταν αν τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι αυτό που θα θέλαμε να πούμε ως έχει, ή το background της μεγάλης στιγμής... Αλλά βαριέμαι να το παιδέψω τόσο και θα πάρω μια ντεμί εκδοχή με ελαφριά κλίση προς το πρώτο... Τέλος, καθότι κατά καιρούς κολλάω με διάφορα κομμάτια, διάλεξα δυο παλιά αγαπημένα που έχουν πάντα μια θέση στις I-am-full-of-emotion επιλογές μου... Lay back λοιπόν και απολαύστε:<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">Lara Fabian - Je t' aime</span><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KgAAcnVjsZs"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/KgAAcnVjsZs" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;">I love you</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;">like a crazy person, like a soldier<br />like a star of cinema...<br />as a wolf, as a king<br />as a man that i'm not<br />you see, i love you like that...</span><br /></div><br /><br /><span style="font-size:130%;">George Michael - Jesus to a Child</span><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/0egWXAPGVOo"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/0egWXAPGVOo" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;">And the love we would have made</span><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size:85%;"> I'll make it for two<br />For every single memory<br />Has become a part of me...</span><br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Το μπαλάκι δεν το πετάω σε κανέναν, ας το πάρουν μόνοι τους όσοι περίσσεψαν χωρίς πρόσκληση... Δεν πρέπει να είναι και πολλοί...<br /><br />Note to self: Να βρω κάποιον για να κάνω το post πράξη...<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1583353509291057144?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-59431992153411904932008-02-23T18:48:00.004+02:002008-02-23T23:10:08.418+02:00<div style="text-align: justify;">Άλλο ένα παιχνιδάκι χτύπησε την πόρτα του Dante, δια χειρός <a href="http://equilibrium-chaos.blogspot.com/">Equilibrium</a>, <a href="http://foolish-cloud.blogspot.com/">foolish cloud</a>, και δεν έχω ιδέα αν είναι κανένας ακόμα, και δε γινόταν να μείνω εκτός... Λοιπόν, το κοντινότερο βιβλίο όταν κάθομαι και χαζεύω την οθόνη μου είναι:<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R8BTtsBiitI/AAAAAAAAAG8/r58RPmyTaww/s1600-h/FatherImwn.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R8BTtsBiitI/AAAAAAAAAG8/r58RPmyTaww/s400/FatherImwn.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170224416598166226" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">"..... "Αυτός λοιπόν </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 255, 153);">τι</span><span style="color: rgb(255, 255, 153);"> μας λέει; Μια άθλια ιστορία για έναν ηλίθιο παπαγάλο, έτσι;" Κάρφωσε το βελούδινο βλέμμα του πάνω της και τέντωσε το δείκτη του δεξιού του χεριού....."</span><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Και σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, οι οποίοι είναι:<br />(αντιγράφω από <a href="http://mahler76.blogspot.com/">mahler76</a>)<br /><br />1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή<br />2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)<br />3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση<br />4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρεις δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και<br />5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι...<br /><br />...το πασάρω στους καημένους:<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a href="http://billzk.blogspot.com/">billzouk</a><br /><a href="http://anti-sarko18.blogspot.com/">{le petit journaliste}</a><br /><a href="http://argyworld.blogspot.com/">Argy</a><br /><a href="http://apsoy.blogspot.com/">APSOY</a><br /><a href="http://smemnios.blogspot.com/">Σμέμνιος Ναΐτης</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5943199215341190493?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-57278106472892316682008-02-14T01:52:00.004+02:002008-02-14T01:58:58.151+02:00Past due, visual commentary...<br /><br /><div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R7ODmsBiisI/AAAAAAAAAG0/kl5ZaDPDjuI/s1600-h/TheParty.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R7ODmsBiisI/AAAAAAAAAG0/kl5ZaDPDjuI/s400/TheParty.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166617898199976642" border="0" /></a><br />The Party, by Dante.<br />[Δαχτυλομπογιές σε χασαπόχαρτο]<br /><br /><div style="text-align: left;"><br /><br />ΥΓ: Be kind, έχω καιρό να πιάσω παστέλ...<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5727810647289231668?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-49348356633195206552008-02-07T00:09:00.000+02:002008-02-07T12:58:18.664+02:00<div style="text-align: justify;">Λοιπόν, το πράγμα είναι πολύ απλό... ΑΝ δεν ισχύσει ο νόμος του Μέρφυ, και ΑΝ σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, και ΑΝ γκρεμιστεί κανένας φούρνος, λέω να κατέβω μια βολτίτσα στην πρωτεύουσα και να περάσω από δω (it's an <a href="http://equilibrium-chaos.blogspot.com/">Equilibrium</a> thing) :<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R6owtaPQaFI/AAAAAAAAAGk/T9ZW7yYqlEY/s1600-h/madonna.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R6owtaPQaFI/AAAAAAAAAGk/T9ZW7yYqlEY/s320/madonna.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163993479429253202" border="0" /></a><br />Το ερώτημα είναι: Θα έρθει κανένας για καφέ την Κυριακή...;<br /><br />ΥΓ1: Στο προφίλ μου έχω e-mail address... Αναμένω.<br />ΥΓ2: <a href="http://revqueer.blogspot.com/">Revάκο</a>, θέλω τη βόλτα με το κότερο.<br /><br /><br />Edit (για να μη μου παραπονιέται κανείς):<br />It's also a <a href="http://toumanidis.blogspot.com/">TOYMAKER</a> thing!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4934835663319520655?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-20298923237566555502008-02-06T03:05:00.000+02:002008-02-06T03:39:07.111+02:00<div style="text-align: justify;">Εν μέσω βραδυνής εξόδου, εν μέσω πεζοδρομίου και εν μέσω βροχής, περνώντας μπροστά από μια βιτρίνα, ο dante καθώς και η παρέα του έγιναν μάρτηρες σχολιασμού της επικαιρότητας δια χειρός μιας εξαιρετικά ταλαντούχας (κατά τα φαινόμενα) ζαχαροπλάστη. Θαυμάστε:<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R6kNyaPQaEI/AAAAAAAAAGc/d1IYKsMdxNg/s1600-h/082.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R6kNyaPQaEI/AAAAAAAAAGc/d1IYKsMdxNg/s320/082.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163673607444916290" border="0" /></a>Σε αντίθεση με τους πικρόχολους original, οι συγκεκριμένοι είναι σοκολατένιοι, γλυκούληδες και αν τους δαγκώσεις δεν κινδυνεύεις με αφορισμό. Βοήθειά μας...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2029892323756655550?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-59073042086404364772008-01-31T17:51:00.000+02:002008-01-31T20:18:31.148+02:00<div style="text-align: justify;">Κατ' αρχήν να τονίσω οτι τα όνειρα που βλέπω, τα θυμάμαι μία φορά το μήνα με το ζόρι. Οπότε δεν ασχολούμαι και πολύ. Αυτή τη φορά είπα να κάνω μια εξαίρεση και να ασχοληθώ γιατί το προχθεσινό ήταν στα όρια της παράνοιας. Γι' αυτό μπορεί να ευθύνεται ο γενικότερος κάλος στον εγκέφαλο ή απλά έχω αρχίσει να κολλάω <a href="http://chrisandtheothers.blogspot.com/">x-oyranίαση</a>. Περισσότερες πληροφορίες όταν η επιστημονική ομάδα που έχει επιληφθεί του θέματος περάσει τον προαναφερθέντα κάλο από ανάκριση.<br /><br />Το στόρι ξεκινάει στα πάτρια εδάφη, και ξεκινάει ομοιοτρόπως με one night stand σε φάση απύθμενης μέθης ή κατόπιν παρατεταμένης αγαμίας: χωρίς προκαταρκτικά, κατευθείαν στο ζουμί. Ως συνήθως, έχω καταλάβει από την αρχή οτι ονειρεύομαι, αλλά δεν το παιδεύω και πολύ γιατί το σκηνικό είναι λίγο creepy και μ' αρέσει. Είμαι λοιπόν στην πόλη μου και είναι νύχτα. Αλλά όχι απλή νύχτα τύπου: "τώρα είναι μέρα, τώρα είναι νύχτα". Είναι νύχτα σκέτο. Δεν υφίσταται κάτι άλλο. Κάτι σαν το Γκόθαμ Σίτυ που εδώ και πόσες ταινίες δε λέει να βγει λίγος ήλιος να σπάσει η μουντίλα. Κι εγώ είμαι έξω στους δρόμους, στους οποίους ζήτημα το μάτι να πιάνει πέντε περαστικούς και ένα αυτοκίνητο. Επίσης κάνει ψοφόκρυο, από εκείνο το κρύο που μπορείς να το κόψεις με το μαχαίρι, και σχεδόν το βλέπεις μπροστά σου, σαν μικρά διάφανα κρυσταλάκια. Και μέσα σε όλο αυτό το μπάχαλο είμαι εγώ... Γυμνός, βρεγμένος, και τρέχω...<br /><br />Και εδώ ξεκινάει ο παραλογισμός... Δηλαδή βασικά ο παραλογισμός έχει ξεκινήσει ήδη, γιατί με το που αρχίζει το όνειρο εγώ ήδη τρέχω. Το πρώτο περίεργο είναι το οτι ενώ κυκλοφορώ με αδαμιαία περιβολή (πριν δαγκώσει το μήλο) , το γεγονός δε με ανησυχεί καθόλου, ενώ κανονικά θα έπρεπε να περάσω το όνειρο μετρώντας εγκεφαλικά επεισόδια. Το δεύτερο περίεργο είναι οτι ενώ είμαι μούσκεμα και στάζω νερά all over the streets, δεν κρυώνω. Άντε μια δροσούλα το πολύ. Το κρύο το καταλαβαίνω σαν μικρά τσιμπιματάκια, αλλά δε μ΄ενοχλούν, ίσα ίσα που έχουν πλάκα. Και τρίτο και καλύτερο, δεν τρέχω με ένα απλού τύπου τρέξιμο, αλλά με τρέξιμο "Τσιτάρα - φάε - τη - σκόνη - μου". Δεν πάω πουθενά συγκεκριμένα, ούτε τρέχω για κάποιο λόγο. Απλά τρέχω και γουστάρω, και γυρνάω σχεδόν όλη την πόλη. Πέρασα και μπροστά από δυο κοπελιές που κόβανε βόλτες και δίπλα από έναν κοντό κυριούλη με δερμάτινη τσάντα, γυαλάκια και καπέλο καβουράκι. Αλλά δε με πρόσεξε κανείς. Δεν ξέρω αν έφταιγε η ταχύτητα, ναι μεν ήταν υψηλή, αλλά όχι και τόσο υψηλή. Αόρατος πάντως δεν ήμουν, αυτό το ήξερα. Anyway...<br /><br />Στο φινάλε του πρώτου αυτού μέρους φτάνω σε ένα λιμάνι. Η πόλη μου εν τω μεταξύ δεν έχει λιμάνι. Είναι πολύ κινηματογραφικό το σκηνικό γενικά, σε χρώματα μαύρο και φλούο πράσινο, μαυρισμένα βαρέλια, πεταμένα πράγματα, αχνοί απ' το νερό, η αποβάθρα τσιμεντένια με τη θάλασσα να φτάνει 5 - 6 μέτρα πιο κάτω, ένα τεράστιο καράβι κάτι σαν διασταύρωση φέρυ με Τιτανικό, η αίσθηση οτι είμαι στη Θεσσαλονίκη, και εξακολουθώ να τρέχω. Τα πλαϊνά του καραβιού είναι σχεδόν ακουμπισμένα στην αποβάθρα, και έχει μια πόρτα στο ίδιο ύψος, στο πίσω μέρος του πλοίου. Τρέχω προς την πόρτα, ίσως περνάω κι από μέσα, δεν ξέρω, και "ΠΟΥΦ"<br /><br />Αλλαγή σκηνικού. Και οπτικής γωνίας. Μέχρι τώρα έβλεπα τα πράγματα με τα μάτια μου, όπως τα "ζούσα". Και το τελευταίο ήταν η πόρτα. Τώρα έβλεπα τον εαυτό μου από πάνω δεξιά, να χω μπουκάρει στο πλοίο και να έχω φρενάρει απότομα στο δεύτερο βήμα. Αυτό που με χαραποιεί ιδιαίτερα είναι οτι ξαφνικά τα ρουχαλάκια μου αποφάσισαν να επιστρέψουν. Ήμουν σε ένα σημείο σαν πρύμνη σε φέρυ, αλλά ο χώρος ήταν μεγαλύτερος, και όλα ήταν φτιαγμένα από ξύλο, ακριβό και καλογυαλισμένο. Κάπως σαν θεωρείο θεάτρου ίσως. Μόλις άρχισα να περιεργάζομαι το μέρος, η οπτική μου επέστρεψε στα φυσιολογικά της. Ο χώρος πιο πίσω δεν ήταν ανοιχτός. Κοίταξα κάτω, ήταν κάπως σαν ξύλινο δάπεδο. Απέναντι έκλεινε από ημικυκλικό ξύλινο τοίχο, και στη μεριά που ήμουν εγώ είχε κι άλλα μπαλκόνια - καταστρώματα. Έκανα προς τα πίσω να συνεχίσω το ψαχούλεμα, και κάποιος με φώναξε από κάτω. Ξαναπάω στην άκρη και βλέπω έναν ασπρομάλλη κυριούλη με μούσι και σμόκιν να μου λέει να κατέβω. Ξεκινάω και κατεβαίνω λοιπόν τα καταστρώματα και φτάνω κάτω...<br /><br />Με το που αφήνω πίσω μου και το τελευταίο σκαλοπάτι, βλέπω οτι εκεί κάτω είναι μαζεμένος κόσμος. Και ένας από τους πρώτους που συναντάω είναι λέει ο φίλτατος συν-blogger <a href="http://equilibrium-chaos.blogspot.com/">Equillibrium</a>. Το οτι δεν έχουμε συναντηθεί και δεν ξέρω πώς είναι η φάτσα του δεν έχει καμία σημασία, εγώ τον είδα. (Equillibrium, for the record, ομορφούλης ήσουνα) Και γνωριζόμασταν κανονικά λέει και ρίξαμε και τις χαιρετούρες μας σαν να μην τρέχει τίποτα. Παρακάτω πέτυχα αρκετό κόσμο που ενώ κανονικά δεν ξέρω τις φάτσες, τους περισσότερους τους γνώριζα και πιάναμε κουβεντούλες. Γενικά ήταν ωραίο το κλίμα.<br /><br />Παίρνοντας μια στροφή στ' αριστερά για να μπω στο κυρίως "δωμάτιο" είδα οτι ο χώρος που είχα δει πριν συνέχιζε και κάτω απ' τα καταστρώματα και ήταν αρκετά μεγάλος και ανοιχτός. Και όλα ξύλινα. Μερικά σημεία υπερυψωμένα, ξύλινα σκαλάκια, τραπέζια, μεγάλες καρέκλες και ένα μαύρο πιάνο με ουρά. Είχε επίσης μια ατμόσφαιρα φιλμ νουάρ και έναν αέρα άλλης εποχής, χωρίς ωστόσω να υπάρχει κάτι παλιό εκεί μέσα, ούτε όλοι εμείς να ήμαστε ντυμένοι ανάλογα.<br /><br />Επίσης είχα μια αίσθηση οτι ο χώρος ήταν κάτι σαν πιάνο μπαρ, και οτι είμασταν όλοι εκεί μαζεμένοι για κάτι σαν ακρόαση, αλλά δεν ξέρω για τι ακριβώς. Η υπεύθυνη του χώρου έμοιαζε με τη Jacqueline Bisset στο <a href="http://www.imdb.com/title/tt0345551/">Latter Days</a>, ενώ το μάτι μου ξεχώρισε και μια κοπέλα που είχε το ίδιο στυλ με μια φίλη μου, έναν τύπο που χτύπαγε νότες σε ένα δεύτερο πολύ μικρό πιανάκι, και μία πολύ όμορφη κοπελίτσα με μεταλογκόθικ στυλάκι, καθισμένη στην άκρη ενός απ' τα υπερυψωμένα σημεία, πιο ψηλά απ' όλους μας, με τα πόδια κλειστά μπροστά της, που όταν άρχισα να μουρμουρίζω "birds flying high, you know how I feel..." βρέθηκε ξαφνικά με ένα μικρόφωνο στα χέρια και συνέχισε "sun in the sky, you know how I feel..." με κλειστά τα μάτια και ένα αμυδρό χαμόγελο, τραγουδώντας το κομμάτι καρμπόν όπως το τραγουδάω εγώ όταν είμαι με τα ακουστικά στ' αυτιά και έχω όρεξη να σπάσω το νεύρα των γειτόνων μου. Στη φωνή παίζει και να με είχε... Damn. Η μουσική δεν πήρα χαμπάρι πότε άρχισε και από που ερχόταν.<br /><br />Φινάλε δεν ξέρω, το όνειρο πρέπει να τελείωσε με κάτι σαν fade out, αλλά αν κρίνω από το συνολικό κουλό αποτέλεσμα, καλύτερα. Μπορεί στο τελείωμα να σκαγε μύτη ο συγχωρεμένος ο ChristSlave, ντυμένος Μπομπ σφουγγαράκης και να χόρευε κλακέτες παρέα με τον Άνθιμο Ανανιάδη και τη Τζένιφερ Κούλιτζ.<br /><br />Προειδοποιώ οτι όποιος προσπαθήσει να βγάλει άκρη και να δώσει καμιά συμβουλή, απλά θα χάσει το χρόνο του. Και όποιος παραλληλήσει το πρώτο μέρος με τάσεις φυγής, ανάγκη αποδεύσμευσης και ελευθερίας του Γουίλι (φάλαινας ή μη) θα φάει και φαπίδι.<br /><br />Καληνύχτα.<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/odcJ-vS22rI&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/odcJ-vS22rI&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5907304208640436477?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-42693437289881240932008-01-25T22:33:00.000+02:002008-01-25T23:17:02.969+02:00<div style="text-align: justify;">Τρεις θέσεις παραπίσω...<br />[χτυπάει κινητό]<br /><br />"Έλα ρε μαλάκα. [...] Άντε ρε μαλάκα, σαν τον άλλο το μαλάκα μαλακίζεσαι. [...] Μαλακία. [...] Ρε, θα είσαι Σαλονίκη; [...] Ρε μαλάκα, δες μήπως βρεις τροφή για τον σκορπιό μου. [...] Δεν ξέρω ρε, δεν τρώει πολύ, είναι μικρός ακόμα. [...] Ναι ρε μαλάκα, για την ταραντούλα μου βρήκα. [...] Τι κάνει το ιγκουάνα σου; [...] Το ζευγάρωσες; [...] Ρε μαλάκα, και η τέτοια έχει σκορπιό, είναι τεράστιος. [...] Έγινε ρε μαλάκα. [...] Άι, γεια."<br /><br /><br />Ταυτοχρόνως, από τη θέση ακριβώς δίπλα...<br />[Μιλάει σε μένα-Εγώ κάνω την πάπια]<br /><br />"[...] Μαλάκες ρε, μαλάκες. [...] ΕΠΟΠ ρε. [...] Τι να γίνω ρε, καραβανάς; [...] Μαλάκες είναι όλοι. [...] Ρε, είχαμε έναν λοχία, [...] Βαρεμάρα είναι ρε. [...] Τον κάναμε αναφορά. [...] Ρε, ατομικό καψόνι ρε, ατομικό καψόνι. [...]<br /><br />(σημείωση 1: Δεν τον ήξερα)<br />(σημείωση 2: Δε θυμάμαι και πολλά γιατί δεν πρόσεχα)<br /><br /><br />Ευχαριστώ θερμά τα μέσα μεταφοράς που μου χαρίζουν απλόχερα τόσο δυνατές συγκινήσεις, γεμίζουν την μονότονη ζωή μου με πολιτισμικές πολυχρωμίες, και με φέρνουν σε άμεση επαφή με άκρως ενδιαφέροντα λεκτικά ιδώματα της Ελληνικής επαρχίας.<br /><br />Έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητο...<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4269343728988124093?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-43904156542848389462008-01-24T23:38:00.000+02:002008-01-24T23:52:30.127+02:00<div style="text-align: justify;">Πρώτη μέρα γυμναστήριο σήμερα. Μετά από πολύυυ καιρό. Γάμπα δεξιά, ξεπιάστηκε. Ώμος αριστερός, δεν αισθάνομαι πολλά οπότε δεν ξέρω. Χέρια γενικά, κουλά. Χρόνος ανασήκωσης φλυτζάνας, πέντε λεπτά. Κράτημα κεφαλιού στην ευθεία, 10% επί συνολικού χρόνου. Σημάδευση και κλικ ποντικιού, 2 λεπτά. Χρόνος πληκτρολόγησης αυτού του post, 25 λεπτά.<br /><br />Γενικά δεν μπορώ να κουνήσω και πολύ, οπότε the end.<br /><br />ΥΓ: Ζητήται φιλεύσπλαχνος, εμφανίσημος νεαρός να με τρίψει.<br />(γιατί το παν είναι να συνδυάζεις το τεκνόν μετά του οφελίμου)<br />Πεθαίαιαινωωωωωωω...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4390415654284838946?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-20224458124571158432008-01-20T16:56:00.001+02:002008-01-20T17:27:44.260+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R5NhFxrsWtI/AAAAAAAAAGU/iJKoM_-mvAY/s1600-h/birthday_cake.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R5NhFxrsWtI/AAAAAAAAAGU/iJKoM_-mvAY/s320/birthday_cake.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5157572750133189330" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">...αυτό το blog έχει γενέθλια.<br />Να ζήσει να το χαίρομαι.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2022445812457115843?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-88498530874712498112008-01-08T00:34:00.000+02:002008-01-08T00:42:30.375+02:00<div style="text-align: justify;">I feel that the world is mine sometimes, or that I’m the entire world… you know? …not in a way like: “I’m the only thing that’s important around here”, no, it’s more like feeling that everything there is, is what’s inside… you know? … inside me and everyone, so if you feel good, it’s all good, and if you feel bad, there’s nothing and it’s all black and gloomy… you know? …like, when you watch a sunset… or the night sky, with a waxing crescent, and it can mean nothing to you, or it can be the most beautiful thing you’ve ever laid your eyes on, but you have to want to see that, to need to see that… you know? …to need to feel, and you’ll create magnificence on your own, from the simplest things… and then you feel good …you know? …and full, and you feel connected, you feel in touch with everything, or, maybe, you don’t … you know? …and you have to be like that, I mean to feel good, and complete, even if conditions are not always at your favor, and I really want to be like that, cause I think it changes things, well, at least it changes the way you see thing, but then again, if you make someone smile just because you smile, that’s important, that’s something… you know? …cause when you’re good, when you smile when you see yourself in the mirror in the morning, that big half-asleep mess, then you radiate, you’re like… light… you know? …like the morning sun… nobody usually notices it, but when the dawn slowly comes, everyone feels better, and then again, during the day, it gives life, it’s what makes everything move… but, tell me, come on, I dare you… did you ever stop, in the middle of the street, right there and then, to look at the sun right at the eyes, cause if you did, then I’m happy for you, no, actually, I’m more than happy, I’m… that thing when you exhale slowly and you have a tiny grin of satisfaction on your face and everything seems right… you know? …and if you’ve never done that, then it’s fine too, cause … you know… it’s your loss… the sun doesn’t care… it won’t gain anything whether you look at it or not, so it’s all fine, and that’s the way I want to be, too… you know? … to shine… to radiate… but you have to do that on you own… you know?... it doesn’t matter how many other stars are out there, your light is your own, and it has to come from within, if somebody else is giving it to you, or if somebody else triggers it, then… it’s useless… you know?... and that’s not always easy, especially in cases when days pass you by and your phone doesn’t ring, or when all of your friends are out of town, or you are out of town, or in a word: when you have no one to shine for… you know? …then you may rely on other tiny things to keep you optimism up, like a nice movie, a little music, a cup of tea, a hot shower, that hand cream that smells like caramel and always cheers you up… just to stay alert… you know? …until things find their way once again, cause they always do, and it always feels great when that happens, but all these things, the tiny ones I mean, even if they work fine, they are merely substitutes, and you can’t use them for long, or you’ll start to fade, and lose your glory piece by piece, and that’s scary to say the least, but you can’t do anything about it, sometimes it just happens… you know?... not that I’m complaining or anything, no, certainly I feel that some things are missing right now, but if you get disappointed you only make things worse… you know? …and then the situation seems permanent, but it really isn’t, and that scares the crap out of you …so no, I’m hanging on the smiling thing… not a big smile though… cause I think I’ll keep that one for a more appropriate occasion… but I’ll keep all those things in mind as well, cause, you know... things may be great… yet… well… sometimes… it’s a little… <span style="color: rgb(51, 102, 255);">lonely</span>... You know…?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8849853087471249811?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-90946689802381367152007-12-31T15:34:00.000+02:002007-12-31T16:37:48.892+02:00<div style="text-align: justify;">Τις τελευταίες μέρες είδα πολλές αναρτήσεις να τιτλοφορούνται "Το τελευταίο post της χρονιάς". Είπα λοιπόν κι εγώ να δώσω τη δική μου ευχή για την καινούρια χρονιά. Και να πω και ένα ευχαριστώ σε όσους περνάνε μια βολτίτσα από δω και μου αφήνουν μια καλημέρα.<br /></div>Εκ στόματος της λατρεμένης μου <a href="http://www.alanis.com/">Alanis Morissette</a> λοιπόν, εύχομαι σε όλους σας, μέσα απ΄την καρδιά μου, να βρείτε τη δική σας Ουτοπία.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R3j2PBrsWrI/AAAAAAAAAGE/nbMcF3HROYI/s1600-h/Alanis-Morissette.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R3j2PBrsWrI/AAAAAAAAAGE/nbMcF3HROYI/s320/Alanis-Morissette.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5150136911908330162" border="0" /></a><a style="color: rgb(255, 102, 102);" href="http://www.alanis.com/"><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >Alanis Morissette</span></a><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 255, 255);font-size:180%;" >Utopia</span><br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ovof3oiogyc&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/Ovof3oiogyc&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /><br />we'd gather around all in a room<br />fasten our belts engage in <span style="color: rgb(255, 255, 51);">dialogue</span><br />we'd all slow down rest <span style="color: rgb(51, 255, 255);">without guilt</span><br />not lie without fear disagree <span style="color: rgb(102, 255, 153);"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >sans judgement</span> </span><br /><br />we would stay and respond and expand and include<br />and allow and <span style="color: rgb(255, 255, 51); font-weight: bold;font-size:130%;" >forgive</span> and enjoy and evolve<br />and discern and inquire and <span style="color: rgb(102, 255, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >accept</span> and admit<br />and divulge and <span style="color: rgb(153, 255, 255);">open</span> and <span style="color: rgb(255, 204, 0);">reach out</span> and <span style="color: rgb(255, 255, 51); font-weight: bold;font-size:130%;" >speak up</span><br /><br />This is utopia this is my utopia<br />This is my ideal my end in sight<br />Utopia this is my utopia<br />This is my nirvana<br />My ultimate<br /><br />we'd <span style="color: rgb(51, 255, 255);"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >open our arms</span> </span>we'd all jump in<br />we'd all coast down into safety nets<br /><br />we would share and listen and <span style="color: rgb(51, 255, 255); font-weight: bold;font-size:130%;" >support</span> and <span style="color: rgb(102, 255, 153); font-weight: bold;font-size:130%;" >welcome</span><br />be propelled by <span style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;font-size:130%;" >passion</span> not invest in outcomes<br />we would breathe and be charmed and amused by <span style="color: rgb(255, 255, 51); font-weight: bold;font-size:130%;" >difference</span><br />be gentle and make room for every emotion<br /><br />This is utopia this is my utopia<br />This is my ideal my end in sight<br />Utopia this is my utopia<br />This is my nirvana<br />My ultimate<br /><br />we'd provide forums we'd all speak out<br />we'd all be heard <span style="color: rgb(255, 255, 51); font-weight: bold;font-size:180%;" >we'd all feel seen</span><br /><br />we'd rise post-obstacle more defined more grateful<br />we would <span style="color: rgb(102, 255, 153); font-weight: bold;font-size:130%;" >heal</span> be humbled and be <span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;font-size:130%;" >unstoppable </span><br />we'd hold close and let go and know when to do which<br />we'd release and disarm and stand up and <span style="color: rgb(51, 255, 255); font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">feel safe</span></span><span style="color: rgb(51, 255, 255); font-weight: bold;"> </span><br /><br />this is utopia this is my utopia<br />this is my ideal my end in sight<br />utopia this is my utopia<br />this is my nirvana<br />my ultimate<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-9094668980238136715?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-34965488323110397642007-12-28T12:44:00.000+02:002007-12-28T12:54:44.445+02:00<div style="text-align: justify;">Προσπαθήστε να προσπεράσετε την τεχνική τελειότητα, την τονική ακρίβεια, τις υπέροχες φωνές και τις γλυκύτατες φατσούλες, και να αφεθείτε στη γλυκειά μελωδία αυτού του Χριστουγενιάτικου τραγουδιού του 16ου αιώνα...<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;"><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gaudete">Gaudete</a></span><br /><br /></span></div><div style="text-align: center;"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aW6Rp-tQkSc&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/aW6Rp-tQkSc&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-3496548832311039764?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-57653114144894010232007-12-19T02:54:00.000+02:002007-12-19T04:39:08.135+02:00<div style="text-align: justify;">Μια φορά και έναν καιρό, σκαλίζοντας τα αστρολογικά μου, έμαθα και το εξής: Έχω λέει την Αφροδίτη στον δωδέκατο οίκο, και αυτό σημαίνει οτι είναι αδύνατον για κάποιον να μπορέσει να καταλάβει τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου. True. Επίσης τρελαίνομαι για παιχνιδάκια. Επομένως το συγκεκριμένο είπα να το πάω λίιιιγο παραπέρα. Η πρόσκληση του <a href="http://revqueer.blogspot.com/">revqueer</a> έλεγε να γράψω "τι μου τα πρήζει"... Κάπου αλλού έπεσαν στο τραπέζι "τι αγαπάτε" και "τι φοβάστε" ... Ο <a href="http://gtonizuka.blogspot.com/">oni</a> είπε να διαλέξω... Εγώ είπα απλά να τα γράψω όλα κι ότι άλλο μου κατέβει. Μπας και τελικά μάθω κι εγώ τον dante λίγο καλύτερα, γιατί ώρες ώρες μου κάνει νερά... Να έχω ένα σημείο αναφοράς τέλος πάντων. So, let the trial begin...<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Τον dante τον πρήζουν:</span><br /></div><br />1. Η πρωινή διαδρομή του σκουπιδιάρικου που επισκέπτεται τον δρόμο του μεταξύ 7:00 και 8:00 το πρωί ώρα Ελλάδος.<br />2. Το σκυλί των αποκάτω, που κανείς δεν είναι σίγουρος αν είναι των αποκάτω, αλλά την βγάζει όλη μέρα κι όλη νύχτα στους αποκάτω και γαυγίζει 22 ώρες το εικοσιτετράωρο.<br />3. Οι συζητήσεις μεταξύ πολλών δειγμάτων του είδους "θείτσα" που χαρακτηρίζεται από τη μικροαστική του αντίληψη, έχει τη μοναδική ικανότητα να σου εξιστορεί με λεπτομέρειες τι κάνει στη ζωή της η ανιψιά του περιπτερά, και μπορεί να στο παρουσιάζει ως παράδειγμα προς μίμηση.<br />4. Οι τρεις (ξεχωριστοί) παλιατζήδες που περνάνε (ξεχωριστά) κάτω απ το μπαλκόνι μου μεταξύ 9:00 και 11:00 το πρωί ώρα Ελλάδος με τα (ξεχωριστά) τρίκυκλά τους φωνάζοντας: "Οοοοο παλιααατζήηηηης... Καααθαααρίιιιιζωωωωωω...."<br />5. Το σιδέρωμα.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Τον dante τον κάνουν έξαλο:</span><br /></div><br />1. Οι άσκοπες επαναλήψεις. Όλως των ειδών. Ίδιες συμπεριφορές, ίδια λάθη, ίδιες πληροφορίες... Οτιδήποτε χρειάζεται να το ακούσεις ή να το κάνεις ή να το παρατηρήσεις μόνο μια φορά για να το κατανοήσεις, με τρελαίνει όταν γίνεται ξανά και ξανά...<br />2. Τα άτομα που δεν είναι σε θέση να κάνουν τριπλό συνειρμό σε δύο γλώσσες για να καταλάβουν το αστείο μου. Γενικά τα άτομα με μειωμένη αντιληπτική ικανότητα. Ή έστω τα άτομα με IQ κατά πολύ μικρότερο από <a href="http://misokilofeta.blogspot.com/2007/07/iq.html">το δικό μου</a>... Με αγχώνουν τόσο που θέλω να εκραγώ για να ηρεμήσω.<br />3. Οι ηλίθιοι εκπαιδευτικοί και οι ηλίθιοι δημοσιογράφοι. Άτομα που προσπαθούν να εξηγήσουν κάτι που δεν αντιλαμβάνονται σαν να είναι ειδικοί επί του θέματος. Και οι ηλίθιοι γενικότερα.<br />4. Οι παρωπίδες. Το να βλέπει κάποιος τις καταστάσεις μόνο από το σημείο που στέκεται. Το να μην είναι σε θέση να αποστασιωποιηθεί από το οτιδήποτε και να το δει στο σύνολό του. Ακόμα κι αν τον αφορά. Κυρίως όταν τον αφορά.<br />5. Οι προσφωνήσεις προς το άτομό μου σε γένος θηλυκό. Ακόμα κι αν αυτός που μου απευθύνει το λόγο έχει το μπρίο της Lisa Minelli. Στο "θεά" , βρίζω. Στο "μωρή" προσπαθώ να συγκρατήσω τα σκαμπίλια.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Ο dante μισεί:</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">1. Την περιστροφή του σύγχρονου Ελληνικού πενταγράμου γύρω από λαικοπόπ, τσιφτετελοποπ, σκυλοπόπ, και άφωνα, ατάλαντα μικροφωνοφέροντα ανθροποειδή.<br />2. Το να προσβάλουν την αισθητική του, τους φίλους του, και τη νοημοσύνη του.<br />3. Τα ημίμετρα.<br />4. Τα κοτλέ παντελόνια, τα παπούτσια που έχουν μία ραφή γύρω γύρω στο πάνω μέρος, να σκάνε τα χείλια του.<br />5. Τις μελιτζάνες.<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Ο dante φοβάται:</span><br /></div><br />1. Τη μέρα που θα ξυπνήσει και δε θα βρίσκει τίποτα που να τον ενθουσιάζει και να τον κάνει σαν πεντάχρονο παιδί μπροστά σε γλειφιτζούρι.<br />2. Τον ανεκμετάλλευτο χρόνο.<br />3. Μήπως σταματήσει να επιθυμεί.<br />4. Τον καιρό που το σώμα του θα αρχίσει να τον προδίδει.<br />5. Να κάνει την πρώτη κίνηση.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Ο dante αγαπάει:</span><br /></div><br />1. Να περπατάει μόνος του αργά το βράδυ, επιστρέφοντας σπίτι μετά από έξοδο με τους φίλους του, τραγουδώντας ασυναρτησίες.<br />2. Να γίνεται καραγκιώζης μες στο δρόμο, τραγουδώντας με τους φίλους του από Χριστουγενιάτικα τραγούδια μέχρι διαφημιστικά για πουρέ.<br />3. Οτιδήποτε του κεντρίζει το ενδιαφέρον ή την περιέργεια.<br />4. Έναν καφέ κι ένα τσιγάρο το πρωί.<br />5. Τον dante... Αν και του πήρε καιρό.<br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;">Εγώ με τη σειρά μου λέω να πετάξω το μπαλάκι στους:<br /><br /><a href="http://apsoy.blogspot.com/">Αψουδάκο</a><br />(μπορείς να γράψεις τι σε κάνει να φτερνίζεσαι)<br /><br /><a href="http://argyworld.blogspot.com/">Argy</a><br /><br /><a href="http://chrisandtheothers.blogspot.com/">x-oyranoyλη</a><br /><br /><a href="http://sailormoonplayspace.blogspot.com/">sailormoon</a><br />(γιατί κάπου είδα οτι δεν την παίζουνε οι κακοί bloggers)<br /><br /><a href="http://redecorating.blogspot.com/">ukumutu</a><br />(στην αρχή σκέφτηκα οτι θα χαλάσει την αισθητική του blog σου, αλλά κάπως θα το βολέψεις εσύ...)<br /></div><br />...και όσοι άλλοι πιστοί προσέλθετε.<br /><br />( Extra theme idea: "Τι σε κάνει να κλάψεις" )<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5765311414489401023?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-49124438067434256242007-12-17T01:13:00.000+02:002007-12-17T01:30:18.336+02:00<div style="text-align: right;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R2WzlDc5y6I/AAAAAAAAACc/xtQHTdZ0MFw/s1600-h/IMAG0333.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R2WzlDc5y6I/AAAAAAAAACc/xtQHTdZ0MFw/s320/IMAG0333.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5144715598503725986" border="0" /></a>...was a charmer.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4912443806743425624?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-40462384652523472022007-12-07T03:17:00.000+02:002007-12-10T23:07:26.261+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">(Ακολουθεί post-σετ πανωσέντονο, κατωσέντονο, κουβερλί και μαξιλαροθήκες - αν τηλεφωνήσετε στα επόμενα 90 λεπτά, δώρο ασορτί πορτατίφ για το κομοδίνο)</span><br /><br />Σήμερα λοιπόν, <span style="font-weight: bold;">το μενού περιλαμβάνει σύγχρονη όπερα</span>. (μη στραβομουτσουνιάζεις, σε βλέπω...) Λόγω λοιπόν του ιδιόμορφου της κατάστασης, νομίζω οτι πρέπει να αρχίσω με τα κατάλληλα tips, a.k.a. "οδηγίες προς ναυτιλωμένους".<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Το βιντεάκι που ακολουθεί έχει διάρκεια 55 λεπτών</span>, οπότε πριν να κάνετε "κλικ" στο play, καλό θα είναι να έχετε Χριστουγεννιάτικη διάθεση, χρόνο, και την ησυχία σας. Επίσης, αν είστε ευσυγκίνητοι, (<a href="http://apsoy.blogspot.com/">Apsoy</a>, για σένα το λέω) πάρτε και χαρτομάντιλα. Μέχρι κι εγώ μπήκα σε mood με δαύτο. Επίσης θα προσπαθήσω να κάνω την ακρόαση όσο πιο ανώδυνη γίνεται, οπότε διαβάστε και τι έχει να σας πει ο dante πριν αρχίσετε να μασουλάτε το pop-corn...<br /></div><br />So, here we go:<br /><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;">"Ο Αμάλ και οι νυχτερινοί επισκέπτες"<br />του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gian_Carlo_Menotti">Gian Carlo Menotti</a>.</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6JjDk8TjzHU&amp;rel=1"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/6JjDk8TjzHU&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /></div></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Κεφάλαιο Πρώτο:<br />"Τι είναι τούτο ρε dante...;"</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Μια φορά κι έναν καιρό, μισό αιώνα και κάτι πριν από μας, το κανάλι NBC ζήτησε από τον συνθέτη και λιμπρετίστα Gian Carlo Menotti (7 Ιουλίου 1911 - 1 Φεβρουαρίου 2007) να συνθέσει μια Χριστο<span style="font-size:100%;">υγεννιάτικη όπερα για το εορταστικό του πρόγραμμα. Ο Menotti, εμπνευσμένος από τον πίνακα του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hieronymus_Bosch">Hieronymus Bosch</a> "The Adoration af the Magi" , έγραψε αυτό το μικρό διαμαντάκι, διάρκειας 45 λεπτών. Η όπερα ανέβηκε την παραμονή των Χριστουγέννων του 1951 σε στούντιο του NBC και μεταδόθηκε ζωντανά. Μέχρι το 1966 είχε πάντα μια θέση στο εορταστικό πρόγραμμα. Πλέον θεωρήται από τα "κλασσικά" Χριστουγεννιάτικα έργα, και μετρά εκατοντάδες παραγωγές κάθε χρόνο. </span><br /><br /><span style="font-size:100%;">Αν σας ενδιαφέρει ο πίνακας του Bosch, είναι <a href="http://www.scholarsresource.com/browse/work/2144576165">αυτός εδώ</a>. Βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, στο Metropolitan Musem of Art. Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω κάτι πιο ευδιάκριτο. Σε περίπτωση που ψάξετε, θα πέσετε και πάνω στο "<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Epiphany_%28Bosch_triptych%29">The Epiphany</a>" , καθότι αναφέρεται κι αυτό ως "The Adoration of the Magi", οπότε προσοχή. Αν κάποιος βρει κανένα link της προκοπής, ευπρόσδεκτο. (Προσωπικά ποντάρω στον <a href="http://the-wrong-guy.blogspot.com/">Wrong Guy</a>, που το κατέχει το θέμα με τα καλλιτεχνικά... Αν περάσει καμιά βόλτα από δω, παίζει να μαστε τυχεροί... ) Επίσης μπορείτε να πάρετε μια γεύση κι απ' το βίντεο. Ο πίνακας είναι το πρώτο πλάνο...<br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Κεφάλαιο Δεύτερο:<br />"Εεεε...;"</span></span><br /></div><span style="font-size:100%;"><br />"Έξινος". Αυτή η όπερα λοιπόν, διηγήται την ιστορία του Αμάλ, ενός κουτσού πιτσιρίκου, με φαντασία αρκετά μεγάλη για να τον βάζει σε μπελάδες, που μένει με τη μητέρα του κάπου κοντά στη Βηθλεέμ... Και ένα όμορφο βράδυ, τρεις περίεργοι, χρυσοφορεμένοι τύποι, τους χτυπάνε την πόρτα... "τακ... τακ..." ( η συνέχεια επί της οθόνης... )<br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Κεφάλαιο Τρίτο:<br />"Και πώς να καταλάβω τι λένε ρε έξυπνε...;"</span></span><br /></div><span style="font-size:100%;"><br />Επειδή λοιπόν ο dante φροντίζει για σας, ακολουθεί και όλο το κείμενο της όπερας, η οποία είναι γραμμένη σε απλά και όμορφα Αγγλικά. Μου έβγαλε λίγο την πίστη είναι η αλήθεια, γιατί δεν το έβρισκα πουθενά, πλην μερικών αποσπασμάτων δεξιά κι αριστερά, οπότε χρησιμοποίησα την πατροπαράδωτη μέθοδο των ακουστικών... Μεταξύ μας, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω τη μάχη, είχα άσσο στο μανίκι μου...<br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Κεφάλαιο Τέταρτο:<br />"Καλά, πώς σου 'ρθε τώρα αυτό...;"</span></span><br /></div><span style="font-size:100%;"><br />Θυμάστε που λέγαμε για "μερικές εκατοντάδες παραγωγές κάθε χρόνο"...; Ε, μία από αυτές ήταν τον Δεκέμβριο του 2003 στη Θεσσαλονίκη. Θυμάστε που λεγαμε και για έναν άσσο στο μανίκι...; Ε, κάααααπου εκεί μέσα ήταν χωμένος κι ο dante. Και όσο χάλια κι αν είναι η μνήμη του, όταν ακούς κάτι καμιά εκατοστή φορές, το μαθαίνεις νεράκι και σου μένει για χρόνια... Anyway, για όποιον ενδιαφέρεται, η σελίδα της παράστασης βρίσκεται στο αρχείο της όπερας Θεσσαλονίκης <a href="http://www.operathessaloniki.gr/archive/amal.htm">εδώ πέρα</a>.<br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Κεφάλαιο Πέμπτο:<br /></span></span><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">"Anything else I should know...?"<br /></span></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;">Το βιντεο ξεκινάει με μια εισαγωγή από τον ίδιο τον Menotti γύρω στα τεσσεράμιση λεπτά. Η μουσική που ακούγεται στους τίτλους αρχής είναι στην ουσία η εισαγωγή της όπερας. Επίσης λατρεύω το κουαρτέτο των τριών μάγων με τη μητέρα του Αμάλ στο 25:40 , και πεθαίνω για το μονόλογο της μητέρας στο 37:55... Και στο 36:15 μπορείτε να αναστενάξετε με την ησυχία σας... Pay attention και περιμένω σχόλια... </span><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;"></span></span></div></div><br /><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Άρχεται ο τυφλοσούρτης:</span></span><br /><span style="font-size:100%;">(tip: ανοίξτε δύο παράθυρα, για να έχετε στο ένα το βίντο και δίπλα το λιμπρέτο. Η ποιότητα του ήχου δε βοηθάει ιδιαίτερα, όσο καλά και να είναι τα Αγγλικά σας.)</span><br /><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >"Amahl and the night visitors"</span><br /><span style="font-size:100%;">by Gian Carlo Menotti<br /><br /></span><div style="text-align: left;"><br /></div></div><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Amahl… Amahl…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Oooh…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Time to go to bed…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Coming.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Amahl…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Coming…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />How long must I shout to make you obey?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />I’m sorry mother.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Hurry in, it’s time to go to bed.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But mother let me stay a little longer.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />The wind is cold.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But my cloak is warm, let me stay a little longer.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />The night is dark.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But the sky is light let me stay a little longer.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother </span><br />The time is late.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But the moon hasn’t risen yet, let me stay a little…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />There won’t be any moon tonight,<br />but there will be a weeping child very soon<br />if he doesn’t hurry up and obey his mother<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Oh, very well.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />What was keeping you outside?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Oh mother, you should go out and see.<br />There has never been such a sky.<br />Damp clouds have shined it and soft winds have swept it.<br />As if to make it ready for a king’s ball.<br />All its lanterns are lit, all its torches are burning.<br />And its dark floor is shining like crystal<br /><br />Hanging over our roof,<br />there is a star as large as a window,<br />and the star has a tail,<br />and it moves across the sky like a chariot on fire<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Oh Amahl when will you stop telling lies?<br />All day long you wonder about in a dream.<br />Here we are with nothing to eat,<br />not a stick of wood on the fire,<br />not a drop of oil in the jug,<br />and all you do is to worry you mother<br />with fairytales<br />Oh Amahl, have you forgotten your promise?<br />Never, never to lie to your mother again.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Mother, darling, I’m not lying,<br />please do believe me, please do believe me.<br />Come outside and let me show you,<br />see for yourself, see for yourself.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Stop bothering me, why should I believe you?<br />You come with a new one every day.<br /><br />First it was a leopard with a woman’s head.<br />Then it was a tree branch that shrieked and bled.<br />Then it was a fish as big as a boat<br />with whiskers like a cat<br />and wings like a bat<br />and horns like a goat<br />And now it is a star as large as a window…<br />Or was it a carriage…?<br />And if that weren’t enough,<br />the star has a tail and the tail is on fire.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But there is a star, and it has a tail…<br />This long…<br />Well… maybe only this long, but it’s there.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Amahl!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Cross my heart and hope to die.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Poor amahl, hunger has gone to your head.<br />Dear god, what is a poor widow to do?<br />When her cupboards and pockets<br />are empty and everything sold…<br />Unless we go begging,<br />how shall we live through tomorrow?<br />My little son… a beggar.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Don’t cry mother dear, don’t worry for me,<br />if we must go begging, a good beggar I’ll be.<br />I know sweet tunes to set people dancing.<br />We’ll walk and walk from village to town.<br />You dressed as a gypsy and I as a clown.<br />We’ll walk and walk from village to town.<br />At noon we shall eat roast goose and sweet almonds,<br />at night we shall sleep with the sheep and the stars.<br />I’ll play my pipes, you’ll sing and you’ll shout.<br />The windows will open and people lean out.<br />The king will ride by and hear your loud voice<br />and throw us some gold to stop all the noise.<br />At noon we shall eat roast goose and sweet almonds,<br />at night we shall sleep with the sheep and the stars.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />My dreamer goodnight, you’re wasting the light. Kiss me goodnight.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl and Mother</span><br />Goodnight<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />From far away we come and farther we must go.<br />How far, how far, my crystal star?<br />The shepherd dreams inside the fold.<br />Cold are the sands by the silent sea.<br />Frozen the incense in our frozen hands, heavy the gold.<br />How far, how far, my crystal star?<br />By silent-sunken lakes the antelope leaps.<br />In paper-painted oasis the drunken gypsy weeps.<br />The hungry lion wanders, the cobra sleeps.<br />How far, how far, my crystal star?<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Amahl…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Yes mother…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />… go and see who’s knocking at the door.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Mother, mother, mother come and see,<br />I want to be sure that you see what I see.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />What is the matter with you now,<br />what is all this fuss about? Who is it then?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Mother, outside the door… there is…<br />there is a king with a crown.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />What shall I do with this boy, what shall I do, what shall I do?<br />If you don’t learn to tell the truth, I’ll have to spank you.<br />Go back and see who it is, and ask them what they want.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Mother, mother, mother come and see,<br />I want to be sure that you see what I see.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />What is the matter with you now,<br />what is all this fuss about?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Mother, I didn’t tell the truth before.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />That’s a good boy.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />There is not a king outside.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />I should say not.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />There are two kings.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />What shall I do with this boy, what shall I do, what shall I do?<br />Hurry back and see who it is, and don’t you dare make up tales.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Mother, mother, mother come with me.<br />If I tell you the truth, I know you won’t believe me.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Try it for a change.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But you won’t believe me.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />I’ll believe you if you tell the truth.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Sure enough, there are not two kings outside.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />That is surprising.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />The kings are three and one of them is black.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Oh, what shall I do with this boy?<br />If you were stronger, I’d like to whip you.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />I knew it.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />I’m going to the door myself and then young man you’ll have to reckon with me.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Good evening, good evening.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />What did I tell you?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />(to amahl:)Sh!<br />(to the three kings:)Noble sires…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />May we rest a while in your house and warm ourselves by your fireplace?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />I am a poor widow. A cold fireplace<br />and a bed of straw is all I have to offer you.<br />To these you are welcome.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />What did she say?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />That we are welcome.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar </span><br />Oh thank you, thank you, thank you…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Oh thank you.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Come in, come in.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />It is nice here.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />I shall go and gather wood for the fire. I’ve nothing in the house.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />We can only stay a little while. We must not lose sight of our star.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Your star?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />What did I tell you?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Sh!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />We still have a long way to go.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />I shall be right back, and, Amahl, don’t be a nuisance.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />(to his mother:) No mother.<br /><br /><br />(to Balthazar:) Are you a real king?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />Yes.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Have you regal blood?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />Yes.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Can I see it?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />It is just like yours.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />What’s the use of having it then?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />No use.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Where is your home?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />I live in a black marble palace<br />full of black panthers and white doves.<br />And you little boy, what do you do?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />I was a shepherd, I had a flock of sheep.<br />But my mother sold them, sold them,<br />now there are no sheep left.<br />I had a black goat who gave me warm sweet milk<br />But she died of old age, old age,<br />now there is no goat left.<br />But mother says that now we shall both go<br />begging from door to door…<br />Won’t it be fun?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />It has its points…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Are you a real king too?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Eh?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Are you a real king too?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />(to Amahl:)Oh, truly, truly, truly, yes, I am a real king.<br />(to Balthazar:)Am I not?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />Yes, kaspar.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />What is that?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Eh?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />What is that?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />A parrot.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Does it talk?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Eh?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Does it talk?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />How do I know?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Does it bite?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Eh?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Does it bite?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Yes.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />And what is this?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />This is my box, this is my box, I never travel without my box.<br />In the first drawer I keep my magic stones.<br />One carnelian against all evil and envy,<br />One moonstone to make you sleep,<br />One red coral to heal your wounds,<br />One lapis lazuli against quartern fever,<br />One small jasper to help you find water,<br />One small topaz to soothe your eyes,<br />One red ruby to protect you from lightning.<br /><br />This is my box, this is my box, I never travel without my box.<br />In the second drawer I keep all my beads.<br />Oh, how I love to play with beads, all kinds of beads…<br /><br />This is my box, this is my box, I never travel without my box.<br />In the third drawer, in the third drawer…<br />Oh little boy, oh little boy…<br />In the third drawer I keep…<br />Licorice, licorice, black sweet licorice, black sweet licorice.<br />Have some.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Amahl, I told you not to be a nuisance.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But it isn’t my fault, they kept asking me questions.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />I want you to go and call the other shepherds.<br />Tell them about our visitors and ask them to bring<br />whatever they have in the house,<br />as we have nothing to offer them. Hurry on.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Yes mother.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />All these beautiful things, and all that gold…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />These are the gifts to the child.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />The child? Which child?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />We don’t know, but the star will guide us to him.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />But perhaps I know him, what does he look like?<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />Have you seen a child the color of wheat, the color of dawn?<br />His eyes are mild, his hands are those of a king as king he was born.<br />Incense, myrrh and gold we bring to his side,<br />and the eastern star is our guide.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Yes I know a child the color of wheat, the color of dawn<br />His eyes are mild, his hands are those of a king as king he was born.<br />But no one will bring him incense or gold,<br />though sick and poor and hungry and cold.<br />He’s my child, my son, my darling, my own.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar and Melchior</span><br />Have you seen a child the color of earth, the color of thorn?<br />His eyes are sad, his hands are those of the poor, as poor he was born.<br />Incense, myrrh and gold we bring to his side<br />And the eastern star is our guide.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Yes I know a child the color of earth, the color of thorn.<br />His eyes are sad, his hands are those of the poor as poor he was born.<br />But no one will bring him incense or gold,<br />though sick and poor and hungry and cold.<br />He’s my child, my son, my darling, my own.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />The child we seek holds the seas and the winds on his palm.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar and Kaspar</span><br />…all the winds on his palm.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />The child we seek has the moon and the sun at his feet<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />…and the sun at his feet.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />Before him the eagle is gentle the lion is meek<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Choirs of angels hover over his roof and sing him to sleep.<br />He’s warmed by breath, he’s fed by mother who is both virgin and queen.<br />Incense, myrrh and gold we bring to his side,<br />and the eastern star is our guide.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />The child I know on his palm holds my heart.<br />The child I know at his feet has my life.<br />He’s my child, my son, my darling, my own, and his name is Amahl.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Shepherds! Shepherdesses!<br />Who’s calling, who’s calling?<br />Oh! Oh!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />The shepherds are coming.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />Wake up kaspar.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Emily, Emily, Michael, Bartholomew,<br />How are your children and how are your sheep?<br />Dorothy, Dorothy, Peter, Evangeline,<br />Give me your hand, came along with me.<br /><br />All the children have mumps,<br />All the flocks are asleep,<br />We are going with Amahl,<br />bringing gifts to the kings.<br /><br />Benjamin, Benjamin, Lucas, Elizabeth,<br />How are your children and how are your sheep?<br />Carolyn, Carolyn, Matthew, Veronica,<br />Give me your hand come along with me.<br /><br />Brrrr! How cold is the night.<br />Brrr! How icy the wind.<br />Hold me very, very, very tight.<br />Oh, how warm is your cloak.<br /><br />Katherine, Katherine, Christopher, Babila,<br />How are your children and how are your sheep?<br />Josephine, Josephine, Angela, Jeremy,<br />Come along with me.<br /><br />Oh look.<br />Oh look<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Come in, come in, what are you afraid of?<br />Don’t be bashful, silly girl.<br />Don’t be bashful silly boy.<br />They won’t eat you.<br />Show what you brought them.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Go on… Go on… Go on…<br />Go on… No! You go on…<br /><br />Olives and quinces, apples and raisins,<br />Nutmeg and myrtle, medlars and chestnuts,<br />This is all we shepherds can offer you.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Thank you, thank you, thank you kindly.<br />Thank you, thank you, thank you kindly, too.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Citrons and lemons, musk and pomegranates,<br />Goat cheese and walnuts, figs and cucumbers,<br />This is all we shepherds can offer you.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Thank you, thank you, thank you kindly.<br />Thank you, thank you, thank you kindly, too.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Hazelnuts and chamomile, mignonettes and laurel,<br />Honeycombs and cinnamon, thyme, mint and garlic.<br />This is all we shepherds can offer you.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Thank you, thank you, thank you kindly.<br />Thank you, thank you, thank you kindly, too.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Take them, eat them, you are welcome,<br />take them eat them, you are welcome, too.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Now won’t you dance for them?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Don’t be bashful, silly girl.<br />Don’t be bashful silly boy.<br />They won’t eat you.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />Thank you good friends for your dances and your gifts.<br />But now we must bid you good night.<br />We have little time for sleep and a long journey ahead.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Gook night my good kings, good night and farewell.<br />The pale stars foretell that dawn is in sight.<br />Gook night my good kings, good night and farewell.<br />The night wind foretells that day will be bright.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">All</span><br />Good night.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Excuse me sir, amongst your magic stones, is there…<br />Is there one that could cure a crippled boy?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Eh?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Nevermind… good night.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Good night, good night, the dawn is in sight.<br />Good night, farewell, good night.<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />All that gold…<br />All that gold…<br />I wonder if rich people know<br />what to do with their gold?<br />Do they know how a child could be fed?<br />Do rich people know?<br />Do they know that a house can be kept<br />warm all day with burning logs?<br />Do rich people know?<br />Do they know how to roast sweet corn by the fire?<br />Do they know?<br />Do they know how to fill a courtyard with cloves?<br />Do they know? Do they know?<br />Do they know how to milk a clover-fed goat?<br />Do they know?<br />Do they know how to spice hot wine in cold winter nights?<br />Do they know? Do they know?<br />All that gold…<br />All that gold…<br />Oh, what I could do for my child with that gold…<br />Why should it all go to a child they don’t even know?<br />They are asleep… Do I dare?<br />If I take some they’ll never miss it…<br />For my child…<br />For my child…<br />For my child…<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Page</span><br />Thief! Thief!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar and Melchior</span><br />What is it, what is it?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Page</span><br />I’ve seen her steel some of the gold<br />She’s a thief, don’t let her go.<br />She’s stolen some of the gold.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings </span><br />Shame! Shame!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Page</span><br />Give it back or I’ll tear it out of you.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings and The Page</span><br />Give it back! Give it back!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Don’t you dare! Don’t you dare!<br />Don’t you dare ugly man hurt my mother!<br />Don’t you dare ugly man hurt my mother!<br />I’ll smash in your face! I’ll knock out your teeth.<br />Don’t you dare! Don’t you dare!<br />Don’t you dare ugly man hurt my mother!<br /><br />Oh, mister king, don’t let him hurt my mother.<br />My mother is good, she cannot do anything wrong.<br />I’m the one who lies, I’m the one who steals.<br /><br />Don’t you dare! Don’t you dare!<br />Don’t you dare ugly man hurt my mother!<br />Don’t you dare ugly man hurt my mother!<br />I’ll break all your bones! I’ll bash in your head!<br />Don’t you dare! Don’t you dare!<br />Don’t you dare ugly man hurt my mother!<br />Don’t you dare! Don’t you dare! Don’t you dare…<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />Oh woman, you may keep the gold.<br />The child we seek doesn’t need our gold.<br />On love, on love alone he will build his kingdom.<br />His pierced hand will hold no scepter.<br />His haloed head will wear no crown.<br />His might will not be built on your toil.<br />Swifter that lightning,<br />He will soon walk among us.<br />He will bring us new life and receive our death.<br />And the keys to his city belong to the poor.<br />Let us leave my friends.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Oh no, wait. Take back your gold.<br />For such a king I’ve waited all my life.<br />And if I weren’t so poor,<br />I would send a gift of my own to such a child.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />But, mother, let me send him my crutch.<br />Who knows, he may need one, and this I made myself.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />But, that, you can’t, you can’t.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />I walk mother… I walk mother…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />He walks<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />He walks<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />He walks<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Mother</span><br />He walks… He walks…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Mother and The Three Kings</span><br />He walks… He walks…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings </span><br />It is a sign from the Holly Child.<br />We must give praise to the new born king.<br />We must praise him.<br />This is a sign from God.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Look mother, I can dance, I can jump, I can run.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Truly he can dance, he can jump, he can run.<br />Ha , ha, ha, ha…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Please my darling, be careful now.<br />You must take care not to hurt yourself.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Oh, good woman, you must not be afraid.<br />For he is loved by the son of God.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />Oh, blessed child, may I touch you?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />Oh, blessed child, may I touch you?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Oh, blessed child, may I touch you?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Page</span><br />Oh, blessed child, may I touch you?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Well, I don’t know if I’m going to let you touch me.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Amahl!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Oh, all right, but just once.<br /><br />Look mother, I can fight, I can work, I can play.<br />Oh mother, let me go with the kings.<br />I want to take the crutch to the child myself.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Three Kings</span><br />Yes, good woman, let him come with us.<br />We’ll take good care of him,<br />we’ll bring him back on a camel’s back.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Do you really want to go?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Yes mother.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Are you sure, sure, sure?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />I’m sure.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Yes, I think you should go,<br />and bring thanks to the child yourself.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Are you sure, sure, sure?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Go on, get ready.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />What did she say?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />She said he can go.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Kaspar</span><br />Oh lovely, lovely, lo…<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Balthazar</span><br />Kaspar!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />What to do with your crutch?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />You can tie it to my back.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Don’t forget to hear your hat.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />I shall always hear my hat.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />So, my darling, goodbye.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl </span><br />So, my darling, goodbye.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl and Mother</span><br />I shall miss you very much… very much.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Wash your ears.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Yes, I promise.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Don’t tell lies.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />No, I promise.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl and Mother</span><br />I shall miss you very much.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Feed my bird.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Yes, I promise.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl</span><br />Watch the cat.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Mother</span><br />Yes, I promise.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Amahl and Mother</span><br />I shall miss you very much.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Shepherds, arise.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Melchior</span><br />Let’s go then.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">The Shepherds</span><br />Come, oh shepherds, come outside.<br />All the stars have left the sky.<br />Oh sweet dawn, oh dawn of peace.<br /><span style="font-size:100%;"><br /><br /><span style="font-weight: bold;">THE END<br /><br /><br />.<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4046238465252347202?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-82429481535242951752007-12-04T01:05:00.000+02:002007-12-04T01:54:49.763+02:00<div style="text-align: justify;">Σήμερα αποφάσισα να υιοθετήσω το ρόλο του τίτλου του σημερινού post, στο άκουσμα του οποίου οι ελαφρώς πιο ψαγμένοι μουσικόφιλοι θα αναγνωρίσουν τους στίχους του τραγουδιού "lollipop" (a.k.a. "candyman") των Aqua, ενώ οι ελαφρώς λιγότερο ψαγμένοι θα ξύσουν σκεπτικά το κεφάλι τους συλλογιζόμενοι: "...πάει, το χασε ο dante."<br /><br />Ο dante λοιπόν σας πληροφορεί οτι δεν το έχασε, απλά σήμερα που πήγε με την παρέα του για καφεδάκι έσκασε μύτη με τις τσέπες του γεμάτες candy canes, αυτά τα χριστουγενιάτικα μπαστουνογλειφιτζουράκια, και τα μοίρασε εις άπαντες συνκαφεδοπότες. (το προτείνω ανεπιφύλακτα) Η παρέα του έπαθε ένα "ουάου" ικανοποιητικής εμβέλειας, αν και καλύτερο πιάσιμο εξ' απήνης θεωρήθηκε αυτό της γκαρσόνας, που είδε ένα γλειφιτζουράκι να σκάει μπροστά της την ώρα που άφηνε στο τραπέζι μια φλυτζάνα σοκολάτα, με τον dante να ρωτάει ταυτόχρονα: "γλειφιτζουράκι...;"<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R1SQKdmcf7I/AAAAAAAAACM/IzXgPEB8ino/s1600-R/IMAG0328.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R1SQKdmcf7I/AAAAAAAAACM/pOrstoCa7Sg/s320/IMAG0328.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139891584155549618" border="0" /></a>Συγκεκριμένα πήρα από αυτά εδώ στα δεξιά με γεύση κεράσι... Όχι οτι γευστικά είναι τίποτα το ιδιαίτερο, αλλά τα χρωματάκια βάφουνε, και το να κάνεις τα χείλια σου μπλε και τη γλώσσα σου τρικολόρε στη μέση του μαγαζιού ανήκει στην κατηγορία: "Αξία: ανεκτίμητη", ειδικά δε όταν την ίδια στιγμή ένας τυπάκος στο πίσω τραπέζι αναφωνεί: "...κάρτα μία, τα κάνω μπλε", εν μέσω μιας παρτίδας uno. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το να τα κρατάς σαν περίστροφα με μια φίλη σου και να τραγουδάτε "τα ρα ρα ταν ταν ταν τάαααααααα τα..." στο ρυθμό του "κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι", ειδικά δε αν η φίλη αυτή έχει μαλλί ala Ντάλια Χατζηαλεξάνδρου. Μια άλλη φίλη με έβγαλε και φωτογραφία με δύο από δαύτα κρεμασμένα στ' αυτιά... Τους υποσχέθηκα οτι θα τους πάω και αύριο... Τερηδόνα HERE WE COME...!!!<br /></div><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R1SUGtmcf8I/AAAAAAAAACU/7LqCYj2-Cno/s1600-R/IMAG0329.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/R1SUGtmcf8I/AAAAAAAAACU/-JqZ0enTYpI/s320/IMAG0329.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139895917777551298" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ΥΓ: Οι πιο ρομαντικοί μπορούν να προσφέρουν τα συγκεκριμένων μορφολογικών χαρακτηριστικών γλειφιτζουράκια με τον εξ' αριστερών τρόπο, στημένα πάνω στο πιατάκι με τα μπισκοτάκια, τον κατάλογο του μαγαζιού, το τασάκι πριν να αρχίσει να γεμίζει, ή να τα πιάσουν πάνω στο μπλουζάκι τους με καρφίτσες, παραμάνες, σελοτέιπ ή συρραπτικό. Η χρήση τους, με όποιο τρόπο κι αν σερβιριστούν, προτείνεται να συνοδεύεται με καλή διάθεση, μεγάλα χαμόγελα, και αγκαλίτσες...<br /></div><br /><br /><br /><div style="text-align: center;">"knock knock"<br />"who's there...?"<br />"Mary"<br />"Mary who...?"<br />"MERRY CHRISTMAS...!!!"<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8242948153524295175?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-50913325964743745962007-11-30T08:35:00.000+02:002007-11-30T09:00:49.841+02:00<div style="text-align: justify;">1. ...αγοράζοντας ένα παντελόνι, έχεις σκεφτεί ήδη πώς πρέπει να το σιδερώνεις.<br />2. ...βλέποντας ένα ακτινωτό φωτιστικό, το πρώτο που σκέφτεσαι είναι το πώς ξεσκονίζεται.<br />3. ...το κουτάκι με τις πολυβιταμίνες ανανεώνεται πριν τελειώσει το προηγούμενο.<br />4. ...δεν σε πειράζει να βγεις για καφέ χωρίς τζελ στα μαλλιά σου.<br />5. ...αρχίζεις να σιδερώνεις τα ρούχα σου.<br />6. ...αρχίζεις να κοιμάσαι στις 11 και να ξυπνάς στις εξίμιση, χωρίς λόγο.<br />7. ...ξαφνικά διάβασες 2 βιβλία σε μια βδομάδα, ενώ είχες να διαβάσεις από το δημοτικό.<br />8. ...μαγειρεύεις σε μισή ώρα και μετά η κουζίνα σου είναι καθαρή.<br />9. ...έχεις δυο μήνες να νοικιάσεις DVD.<br />10. ...στους ώμους σου αρχίζουν να ξεπετάγονται τριχούλες.<br />11. ...αγοράζεις αποφρακτικό συχνότερα απ' ότι αρωματικά κεριά.<br />12. ...ακούς μουσική λιγότερο από 4 ώρες την ημέρα.<br />13. ...το 13 γίνεται απλά άλλο ένα νούμερο.<br />14. ...έχεις να γράψεις στο blog σου ενάμιση μήνα.<br />15. ...συνειδητοποιείς όλα τα παραπάνω.<br /><br />...τότε καταλαβαίνεις οτι μεγαλώνεις.<br /><br /><br />Αυτή ακριβώς είναι η στιγμή που πρέπει να πάρεις τους φίλους σου τηλέφωνο για καφεδάκι, να πάρεις σε όλους kinder έκπληξη ή γλειφιτζούρι, και να περιμένεις να σου περάσει... Αλλιώς την έβαψες φίλε αναγνώστη...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-5091332596474374596?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-12203796026438281722007-10-12T05:05:00.000+03:002007-10-12T05:32:59.134+03:00<div style="text-align: justify;">Κι όχι μόνο μία, δύο μπιχέιβιορς παρακαλώ. Σήμερα αντιλήφθηκα κατά πρώτον πόσο καιρό είχα να αγοράσω cd (2 χρονάκια πάνω κάτω) , και πόσο καιρό είχα να πάω σινεμά. ( από τον άρχοντα νούμερο 2)<br /><br />Στην ουσία δεν ξεκίνησα για κανένα απ' τα δύο, ένα καλώδιο για την κιθάρα θα κατέβαινα να πάρω το καημένο. Αλλά μπήκα στο music mood και είπα να περάσω κι απ' το metropolis. Από κει με τσίμπησαν τα δύο φιλαράκια που είχαν κατέβει μαζί μου για να πάνε στο odeon να δούνε shrek. Τελικά δεν είχε shrek και είπαν να πάνε Ρατατούη. Αλλά επειδή ήθελα να το δω κι εγώ αυτό, ήρθαν και με μαζέψανε. (τι καλά παιδία, φτού μην τους ματιάσω)<br /><br />Τα κλουζ της υπόθεσης:<br /><br />1. Πάτησα σε σινεμά μετά από πολύυυυυ καιρό και είδα το Ρατατούη. Το οποίο το λάτρεψα. Πετύχαμε μεταγλωτισμένη βερσιόν βέβαια, αλλά Βασίλης Χαραλαμπόπουλος - Φώτης Σπύρος is not bad at all, ε; Όσοι δεν το είδατε, να τσακιστείτε. Και μόνο το flash back και ο μονόλογος του Anton Ego αξίζουν για να χαλαλίσεις 2 ώρες και 7 ευρώ. Α, ναι, και μου άρεσε τρελά και η μουσική του...<br /><br />2. Πήρα cd. Μετά από μπόλικο εκθειασμό που είδα σε διάφορα blogάκια, τσίμπισα το echo του Πατρελάκη. Η αλήθεια είναι οτι μετά από το πρώτο άκουσμα, ναι μεν μου άρεσε, αλλά δεν μπορώ ακόμα να αποφασίσω αν άξιζε τα 20,30 που έσκασα... Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι οτι για να το απολαύσεις θέλει την ώρα του. Κατά προτίμηση μια ώρα με δυνατό γλυκό ποτό και άρωμα από μπισκοτάκια βανίλιας. Ναι, call me a psychopath, όσο το άκουγα μου έφερνε στο μυαλό μυρωδιά από σπιτικά μπισκοτάκια...<br /><br />Και φυσικά επειδή πάντα κάτι πρέπει να πάει στραβά, τελικά πάλι δεν μπορώ να συνδέσω την κιθάρα στο pc, γιατί προφανώς δεν λειτουργεί το μπροστά panel της κάρτας ήχου μου, για άγνωστο λόγο. Αν κάποιος ξέρει από creative sound blaster X-Fi fatal1ty, ας σφυρίξει κανένα φωνήεν, θα εκτιμηθεί τα μάλα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1220379602643828172?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-5597383606195501332007-09-28T19:24:00.000+03:002007-10-01T23:21:01.997+03:00<div style="text-align: justify;">Ομολογώ οτι όταν έγραψα το <a href="http://misokilofeta.blogspot.com/2007/08/blog-post_23.html">Θρησκευτικές αναζητήσεις</a>, ποτέ δε μου πέρασε απ' το μυαλό οτι θα αρχίσει να κυκλοφορεί δεξιά κι αριστερά. Σήμερα λοιπόν που βγήκα για φραπεδάκι, μετά την πρώτη ρουφηξιά, πέταξα και την πρώτη στροφή του αριστουργήματός μου... Και μου λέει ξαφνικά μια κοπέλα: "Α, το ξέρω αυτό" . Κάγκελο εγώ. "Μου το έστειλε μια φίλη μου με e-mail..." Ε...; Τι έγινε...; Ποιός...; Τι...; Πού...; Το λέω και σε κάτι άλλους φίλους αργότερα, και μου λένε οτι κι αυτοί το ξέρουν... Μπα λέω, δε γίνονται αυτά τα πράγματα... Και τώρα που έρχομαι σπίτι, βάζω να κάνω μια αναζήτηση στο google να δω τι παίζει. "Πιστεύω εις έναν φραπέ" ... Αναζήτηση... Και εκεί ήρθε το σοκ... Ο ένας λέει το έλαβε σε e-mail, ο άλλος το πήρε από το p2pgr.com, ο άλλος από το zortal.gr, άλλος λέει οτι είναι και παλιό... οέο δηλαδή...<br /></div><br />Δια του λόγου του αληθές... Το αριστούργημά μου κυκλοφορεί εις όλα τα κάτωθι:<br /><a href="http://highfidelityshow.wordpress.com/2007/09/20/%ce%a0%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%8d%cf%89-%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%cf%86%cf%81%ce%b1%cf%80%ce%ad/">http://highfidelityshow.wordpress.com</a><br /><a href="http://blogmanos.blogspot.com/2007/09/blog-post_9317.html">http://blogmanos.blogspot.com</a><br /><a href="http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=12421.msg94622;topicseen">http://www.translatum.gr</a><br /><a href="http://trekos.wordpress.com/2007/09/11/%CE%A0%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%8D%CF%89-%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CF%86%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%AD/">http://trekos.wordpress.com</a><br /><a href="http://asynadak.pblogs.gr/2007/09/pisteyw-eis-enan-frape.html">http://asynadak.pblogs.gr</a><br /><a href="http://www.aquatek.gr/vb/showthread.php?t=19555">http://www.aquatek.gr</a><br /><a href="http://www.grammateas.gr/gr/viewtopic.php?p=419&amp;sid=6a41332396e9442b6e68d6affa43aaf3">http://www.grammateas.gr</a><br /><a href="http://www.paso.gr/site/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=459&amp;Itemid=81">http://www.paso.gr</a><br /><a href="http://thebigc.wordpress.com/2007/09/12/%ce%a4%ce%9f-%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%a5%ce%a9-%ce%a4%ce%9f%ce%a5-%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%91/">http://thebigc.wordpress.com</a><br /><a href="http://bloka.com/phpBB2/viewtopic.php?p=104455&amp;sid=12dfa932bb516c8ef864ef000323b797">http://bloka.com</a><br /><a href="http://angela-lucy.blogspot.com/2007/09/blog-post_12.html">http://angela-lucy.blogspot.com</a><br /><a href="http://www.mindtrap.gr/index.php?option=com_smf&amp;Itemid=82&amp;?topic=1614.msg13681;topicseen">http://www.mindtrap.gr</a><br /><a href="http://vleema.blogspot.com/">http://vleema.blogspot.com</a><br /><a href="http://matiaklista.blogspot.com/2007/09/blog-post_12.html">http://matiaklista.blogspot.com</a><br /><a href="http://www.acrobase.gr/showthread.php?p=97932">http://www.acrobase.gr</a><br /><br />...και τελειωμό δεν έχει.<br />Κι αυτές είναι μόνο οι δύο πρώτες σελίδες στο γκούγκλι.<br /><br />Εγώ αυτά που έχω να πω είναι:<br /><br /><div style="text-align: justify;">Α. "Θέλω να ευχαριστήσω την ακαδημία... μπλα μπλα... για την τιμή μπλα μπλα... "<br />Β. Αισθάνομαι πολύ περήφανος, και...<br />Γ. Να καραφλιάσει και να σέρνεται το κάθε μαλακιστήρι που ξεπατικώνει από δεξιά κι αριστερά και δεν έχει τα αρχίδια, όχι να πει πού το βρήκε, όχι να δώσει ένα link για τη σελίδα μου, αλλά ούτε να μπει στον κόπο να μου αφήσει ένα σχόλιο να πει: "Φίλε, μ' άρεσε, θα το ανεβάσω εκεί"<br /><br />Κακό ψόφο.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-559738360619550133?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-62368962106759918222007-09-27T20:44:00.000+03:002007-09-27T20:52:58.578+03:00<div style="text-align: justify;">Σε ευχαριστώ πολύ για το απίστευτο παιχνίδι συμπτώσεων που μου έπαιξες σήμερα το πρωί, αλλά ο σπαθάτος βαλές στον όγδοο συνοδευόταν από 7 κούπα στον πρώτο, 9 κούπα στον έβδομο και Άσσο κούπα στον δωδέκατο, οπότε αν νομίζεις οτι θα τη βγάλεις μόνο με τον καφέ που ήπιαμε σήμερα, πλανάσαι πλάνην οικτράν. ΓΚΕΓΚΕ...;<br /><br />ΥΓ: Περιμένω τα χρεωστούμενα το δυνατόν συντομότερα. Μερσί μποκού.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6236896210675991822?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-9663869427160089872007-09-27T01:21:00.000+03:002007-09-27T01:36:12.464+03:00<div style="text-align: justify;">Για τρίτη συνεχόμενη εβδομάδα τα χαρτιά μου μου λένε οτι ένας βαλές σπαθάτος, που ήδη γνωριζόμαστε, θα αποφασίσει να μπαστακωθεί στην ερωτική μου ζωή...<br /><br />Πολύ φοβάμαι οτι μετά από τόση αναμονή, αν έρθει τελικά, θα φάει τρελό βρισίδι...<br /><br />Που είναι ο βαλές μου ρε...;<br />Θελω το γαμωβαλέ μου...!!!<br />ΤΩΡΑ...!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-966386942716008987?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-805344634697496012007-09-25T19:30:00.000+03:002007-09-25T22:55:14.037+03:00<div style="text-align: justify;">Λοιπόν, νομίζω οτι βρήκα επιτέλους έναν τρόπο να υποπέφτει στην αντίληψή μου πότε κάποιος ξεπερνάει το στάδιο του απλού γνωστού και μπαίνει στην κατηγορία του: "Ααααχ..." Ναι, ναι, ξέρω, τώρα ξυπνάει ο ψυχοκοινωνιολόγος που κρύβετε μέσα σας και ετοιμάζετε το: "μα αυτά τα καταλαβαίνεις anyway..." κλπ κλπ κλπ... Οπότε κάπου εδώ ανοίγουμε παρένθεση...<br /><br />Ως γνωστόν είμαι ένα αναίσθητο γουρούνι που έχει εντρυφήσει στην υψηλή τέχνη του σταρχιδισμού. Ναι, μου το λένε όλοι και ναι, το πιστεύω. Όχι οτι δε δαγκώνομαι κατά καιρούς, μια χαρά τις τρώω τις φλασιές μου. Αλλά ποτέ δεν μπαίνω στο τριπάκι του να χαλιέμαι - τσιτσιρίζομαι - βράζω στο ζουμί μου - μην κοιμάμαι τα βράδια - υποφέρω. Ειδικά δε αν ξέρω οτι για χ, ψ, άσχετο λόγο δεν παίζει να κάτσει το ζήτημα, ακόμα και ο πιο ταλαντούχος υποψήφιος είναι σαν να μην υπάρχει. Τώρα αν αυτό είναι καλό ή κακό, δεν έχω ιδέα. Κλείνει η παρένθεση.<br /><br />Τι έλεγα λοιπόν... Α, ναι. Στην κατηγορία της παρένθεσης (ταλαντούχος - δαγκώθηκα - δε θυμάμαι οτι υπάρχει) υπάγεται ένας γνωστός μου. Τον οποίο μέχρι πριν κάτι μέρες τον είχα στην ίδια κατηγορία με κάθε άλλο γνωστό. Μέχρι που πριν αυτές τις κάτι μέρες καταφθάνει μήνυμα - πρόσκληση για καφεδάκι. Κι εκεί ξεκίνησε το πανηγύρι. Πριν να τελειώσω καλά καλά το μήνυμα, είχα σηκωθεί απ την καρέκλα και είχα ανάψει θερμοσίφωνο για ντουζάκι. Το τι θα φορέσω είχε ήδη αποφασιστεί μέσα στο επόμενο δευτερόλεπτο, στο οποίο άκουγα το ντίιιιιιτ του κινητού, καθότι πήρα τελέφωνο για λεπτομέρειες. Κατάφερα επίσης να είμαι στον προορισμό μου μισή ώρα μετά με μόνο πέντε λεπτά καθυστέρηση. Άθλος για μένα.<br /><br />Η φλασιά και η αντίληψη της κατάστασης ήρθε μετά τον καφέ με το που την κάναμε ο καθένας για τις δουλειές του. Κι εκεί αναλογίζομαι οτι αν με έπαιρνε οποιοσδήποτε άλλος, σιγά μην σπίνιαρα ματαξύ μπάνιου και ντουλάπας για έναν ρημαδοκαφέ. 'Ααααααρα... κάτι τρέχει. It's not much, but it's something. Τουλάχιστον ξέρω οτι είμαι σε θέση να μην πετάω τους πάντες στο ίδιο καζάνι...<br /><br />........<br /><br />Επίσης τώρα που το ξαναδιαβάζω, νομίζω οτι είμαι προβληματικός...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-80534463469749601?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-33719018393019859252007-09-10T05:49:00.000+03:002007-09-10T07:19:42.497+03:00<div style="text-align: justify;">Κατ' αρχήν θέλω να τονίσω οτι έχω πιεί. Επομένως οποιαδήποτε συνοχή λόγου σε αυτό το post είναι εντελώς τυχαία.<br /><br />Σήμερα λοιπόν, μια κατά τ' άλλα συνηθισμένη και βαρετή μέρα μεταμορφώθηκε σε ένα εξαιρετικό night out, το οποίο μπορεί να μην ήταν τίποτε ιδιαίτερο, αλλά είχα να το κάνω καιρό (κάτι χρόνια για την ακρίβεια) οπότε οφείλω να το προσμετρήσω ως μια από τις πιο επιτυχημένες εξόδους μου του τελευταίου καιρού.<br /><br />Από το πρωί λοιπόν η μέρα κυλούσε ως εξής: Ξύπνημα - τσιγάρο - pc - τσάι - κρεβάτι - χουζούρι - ξαναξύπνημα - pc - τσιγάρο - ύπνος - ξύπνημα - χουζούρι - άνοιγμα πατζουριών - χουζούρι - εγερτήριο - pc - τσιγάρο - τσάι - φτιάξιμο ομελέτας - χλαπακιασμα - τσιγάρο - pc - τσιγάρο - pc - τσάι... Με κάτι ενδιάμεσες στάσεις για κατούρημα... Όσπου:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Transformation Step One</span>: Ξεκίνησε κατά τις εννιάμιση όταν χτύπησε το κινητό και πιάσαμε κουβεντούλα με ένα φίλο περί σούξου μούξου μανταλάκια, βαριέμαι, νυστάζω, τι θα κάνεις το βράδυ, κάτι φίλοι μου θα είναι εκεί, πάμε...; Ε λέω κι εγώ: "πάμε".<br />Το "εκεί" ήταν κάπου στα λαδάδικα, που έχω να πατήσω κάτι χρόνια, σε ένα μαγαζί ονόματι el sodade (or something). Δεν είχα ιδέα οτι υπήρχε αυτό το πράγμα, αλλά να ναι καλά κάποιοι λοιποί blogers που φροντίζουν να μας κρατούν ενημερωμένους περί athens by night και έκανα τους συνειρμούς μου με το όνομα...<br />Τώρα θα μου πείτε γιατί περίμενα να κάνω συνειρμό με το όνομα του μαγαζιού κι όχι με αυτόν που με πήρε τηλέφωνο...; Γιατί μ' αυτόν δεν έχω ιδέα τι παίζει. (θεωρητικά τουλάχιστον) Γνωστοί από καιρό, αρχίσαμε να κάνουμε παρέα τελευταία, και είναι ή gay, ή waaaay too gay friendly, ή δεν ξέρει τι του γίνεται... Η πλέον πρόσφατη εκτίμησή μου είναι οτι προσπαθεί να καταλάβει τι παίζει με μένα το καημένο, γιατί σε γενικές γραμμές μπορώ να περάσω τις εξετάσεις ακόμα και για straight γαμικουλιάρικο καγκούρι στο πολύ χαλαρό. Anyway, αν δεν κατάλαβε και μετά το σημερινό, είναι εντελώς ζώον... (πρέπει να τον ρωτήσω στα ίσια, να τελειώνουμε μια κι έξω... χμμμ... αύριο τηλέφωνο...)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Transformation Step Two</span>: Βρισκόμαστε λοιπόν... και πηγαίνουμε... Κι εκεί που κοιτάμε πού να καθήσουμε με χτυπάει στον ώμο και μου λέει να δω κατά το μπαρ, που κάποιος κάνει νόημα. Κοιτάω... Τζίφος... Σουφρώνω τα μάτια να στρώσουν οι φακοι... Ξανακοιτάω... Βρε βρεεεε... Φιλαράκος... Και είχα να τον δω και κάτι μήνες... Αγκαλίτσα... Φιλάκι... Κλασσικά... Ήταν εκεί με τρεις φίλους, ο ένας γνωστός. Τέλεια. Καθόμαστε μαζί τους. Ένα τέταρτο και μισό ποτό αργότερα είχαμε γίνει το κλουβί με τις τρελές, χορεύαμε σαν να μας βάλανε στην πρίζα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Transformation Step Three:</span> Είναι ευρέως (και λιβανέζος) αποδεκτό οτι το να βλέπεις οτι περνάει η μπογιά σου είναι εξαιρετικό τονοτικό για την αυτοπεποίθηση. Το γεγονός οτι η δική μου βερνιλάκ πέρασε σε έναν στα σαρανταφεύγα με μαλλί πλατίνα, το προσπερνώ διακριτικά. Ξεκίνησε πλαγιομετωπική επίθεση προς όλη την παρέα, μόνο που δυστυχώς γι' αυτόν τον πήρα χαμπάρι από νωρίς και το γύρισα σε αμυντικό dancing fury. Μέχρι που ένας απ την παρέα την είδε "Η Θεία απ το Σικάγο" και προσγείωσε ένα κανάτι στο κεφάλι μου, αναλαμβάνοντας να μας γνωρίσει. Πήρα το αίμα μου πίσω από την πρώτη στιγμή, αφού φόρεσα ένα τεράαααστιο χαμόγελο και τον υποδέχτηκα με ένα βαρύγδουπο: "Χαίρετε". Μετά ξανάγινα πολιτισμένος. Μιλήσαμε, ξαναμιλήσαμε, χορέψαμε, του δωσα κι ένα φιλί (στο μάγουλο) όταν έφυγα. <br />Πάντως για να πω και του στραβού το δίκιο, μακάρι να είμαι κι εγώ έτσι στην ηλικία του. Αν ήμουν στα σαράντα παίζει να τον έβλεπα σαν ξερολούκουμο...<br />(έναν δυο άλλους που μου κάνανε χαριτωμενιές εν μέσω madonna - Παπαρίζου δεν τους μετράω λόγω παντελούς έλλειψης επιμονής... )<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Transformation Step Four</span>: Γνώρισα την αδερφή αυτού του φίλου μου, η οποία ήταν κάπου εκεί κοντά και ήρθε για λίγο. Είναι χωρίς υπερβολές ένα από ΤΑ ΠΙΟ ΓΑΜΑΤΑ ΑΤΟΜΑ που έχω γνωρίσει. Και είναι ακόμα πιτσιρίκα... Τη λάτρεψα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Transformation Step Five</span>: Γύρισα σπίτι. Τσάκισα την κρέπα που πήρα στο δρόμο και έφτιαξα τσαγάκι... Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα οτι η μέρα σου μπορεί να έρθει τα πάνω κάτω στο ξεκάρφωτο, κι εκεί που κάθεσαι και έχεις πάρει το σχήμα της καρέκλας, να βρεθείς ξαφνικά εν μέσω παλιών γνωστών και καινούργιων φίλων και να περνάς υπέροχα...<br /><br />Πρέπει να το θυμάμαι αυτό το step five όποτε κάθομαι σπίτι και βαριέμαι και δε λέω να κουνηθώ και να βγω... Πάντα έλεγα think possitive, και γενικά το κάνω, αλλά μάλλον θέλει λίγο παραπάνω... Νομίζω οτι βρήκα τι θα λέει το επόμενο post it που θα κολλήσω στο ντουβάρι μου...<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"Optimism is an art"</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-3371901839301985925?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-14777946256416356812007-09-05T09:33:00.000+03:002007-09-05T10:05:12.386+03:00Χτες το βράδυ, σκαλίζοντας κάτι παραχωμένα φακελάκια στον υπολογιστή, έπεσα πάνω σ' αυτό:<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;">Τρέχει</span><br /><span style="font-style: italic;">Μια στάλα ιδρώτας στο μάγουλο</span><br /><span style="font-style: italic;">Μια στάλα ζάλη στις φλέβες</span><br /><span style="font-style: italic;">Κι εσύ</span><br /><span style="font-style: italic;">Στην ταράτσα</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Σκάψε </span><br /><span style="font-style: italic;">Στο σώμα σου</span><br /><span style="font-style: italic;">Να κρύψεις τα μάτια σου</span><br /><span style="font-style: italic;">Κι ότι ορέγεσαι</span><br /><span style="font-style: italic;">Με τα χέρια</span><br /><span style="font-style: italic;">Βαθιά</span><br /><span style="font-style: italic;">Φορώντας χρυσά δαχτυλίδια</span><br /><span style="font-style: italic;">Κι άσπρους χειμώνες</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Μη φοβηθείς</span><br /><span style="font-style: italic;">Να γεμίσεις τη ζωή σου αποτσίγαρα</span><br /><span style="font-style: italic;">Και το μαξιλάρι σου αλάτι.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ένα λουλούδι για ν’ ανθίσει</span><br /><span style="font-style: italic;">Πάει στο θάνατο ένα βήμα πιο κοντά</span><br /><span style="font-style: italic;">Κι απ τη γη ένα βήμα πιο πέρα</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Να πλησιάζεις γρήγορα</span><br /><span style="font-style: italic;">Και να φεύγεις δειλά</span><br /><span style="font-style: italic;">Και ν’ αφήνεις τις λέξεις στη θάλασσα</span><br /><span style="font-style: italic;">Και τα παπούτσια σου στο μπαλκόνι</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Και να φυτέψεις στον κήπο σου αγκάθια</span><br /><span style="font-style: italic;">Θα είναι πιο όμορφο τ’ αγιόκλημα τότε.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Φοβάμαι</span><br /><span style="font-style: italic;">Γι’ αυτό ξέρω ότι αξίζει.</span><br /><span style="font-style: italic;">Φοβάσαι;</span><br /><br /><br /><br />Ημερομηνία δημιουργίας 2 Αυγούστου, κάπου στις 5 τα χαράματα...<br />Το είχα ξεχάσει εντελώς μέχρι σήμερα,<br />τη θυμήθηκα τη φάση μόλις το είδα.<br />Μου είχε έρθει μονοκοπανιά μόλις έπεσα για ύπνο,<br />σηκώθηκα, το 'γραψα, το παράχωσα και πήγα και ξεράθηκα...<br /><br /><br />Αυτά που με ανησυχούν είναι οτι:<br /><br />1. Εγώ (συνήθως) δεν γράφω έτσι.<br />2. Όταν γράφω έτσι, γράφω αγγλικά, όχι ελληνικά.<br />(κόλλημα, don't ask)<br />3. Η δεύτερη στροφή δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει.<br />4. Αφού δεν έχω κανένα major crash, πού κολλάει το φινάλε...;<br /><br />Επίσης με έχει πιάσει η κλασσική υποψία-φοβία οτι κάπου τα χω δει γραμμένα όλα αυτά και κάπως μου ήρθαν συνδυασμένα or something. Πάντα το παθαίνω με ότι γράφω και έχει αρχίσει και με εκνευρίζει...<br /><br />Ηθικόν δίδαγμα: Πρέπει να θυμηθώ τι ήπια εκείνο το βράδυ.<br />Προφανώς είχα γίνει Τζουμ Τριαλαρά βαδίζω και παραμιλώ.<br /><br />Ή έχω αρχίσει και σαλτάρω γενικότερα τον τελευταίο καιρό,<br />πράγμα το οποίο δε θα μου κάνει και ιδιαίτερη εντύπωση...<br />Time will tell...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1477794625641635681?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-73155835426813268612007-08-24T13:18:00.000+03:002007-08-24T13:27:33.342+03:00Καθαριστικό για τα τζάμια με άρωμα πορτοκάλι.<br />Καθαριστικό για τα πιάτα με άρωμα γκρέιπφρουτ.<br />Χαρτάκια τσιγάρων με γεύση blackberry.<br />Strips για τη μύτη με άρωμα λεμόνι.<br />Σαμπουάν με άρωμα μελιού.<br />Shower gel με άρωμα πράσινο τσάι.<br />Body milk με άρωμα περγαμόντο.<br />Μαλακτικό ρούχων με άρωμα ροδάκινο.<br />Σκοροκτόνο με άρωμα λεβάντα.<br />Liposan με άρωμα κεράσι.<br /><br />Και όταν λέω προφυλακτικά με γεύση μουσακά,<br />με λένε υπερβολικό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-7315583542681326861?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-4867622253319201232007-08-23T22:04:00.000+03:002007-08-23T22:14:20.846+03:00" Πιστεύω εις έναν φραπέ,<br />αφρώδη, παγοκράτορα,<br />ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,<br />εις στομάχους πάντων ερριμένον.<br /><br />Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πυχτόν,<br />του καφέ συνοδό, και λιπογενή<br />το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο<br />milk εκ βοδώς,<br />αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού<br />χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,<br />ομοχρήσιμου του φραπέ<br />δι ου το μάτι ορθάνοιξε.<br /><br />Τον δι ημάς τους ανθρώπους<br />και δια την ημετέραν εργασίαν<br />φυτροθέντα εν καφεοδενδρών<br />και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτη<br />και αγοράσθει εξ εταιρίας<br />και εσυσκευάσθηκε.<br /><br />Αγορασθέντα τε από ημών<br />εντός μικρής σακουλίτσας<br />ή κουτιού ή βαζακίου<br /><br />και ετοιμάσθη τις πρώτες ώρες<br />κατά τας πρωινάς.<br /><br />Και εισέπεσε εντός ποτηριού<br />και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.<br /><br />Και πάλιν άφρισε μετά δόξης<br />τσίτα κάνων κοιμητούς<br />ώστε χουζουριού έλθει το τέλος.<br /><br />Και εις το ρεύμα το πάγιον,<br />το χρήσιμον, το μιξεροκινών,<br />το εκ της δεής επαραγόμενον<br />το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζούμενο,<br />ωστε παρασκευαζόμενο,<br />παγακίων και υδάτων ψυχρών.<br /><br />Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.<br /><br />Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.<br /><br />Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.<br /><br />Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.<br /><br />Αμήν. "<br /><br /><br />........don't ask.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-486762225331920123?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-11205757462273948772007-08-19T20:10:00.000+03:002007-08-19T20:19:46.778+03:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Παραλληλισμοί. Πάντα μου άρεσαν. Δίνουν μια περίεργη αίσθηση ελευθερίας. Μπορείς να πεις ότι θέλεις, για ότι θέλεις, χωρίς να το αναφέρεις καν. Γι’ αυτό κι εγώ σήμερα, θα μιλήσω για ενυδρεία και ψαράκια.</p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br /></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Ένα ενυδρείο είναι ένας ολόκληρος κόσμος… Μπορεί όχι για σένα, αλλά σίγουρα για τα ψαράκια που κατοικούν εκεί μέσα. Ψαράκια που διάλεξες εσύ, ένα ένα, προσεκτικά, με φροντίδα και αγάπη. Και έφτιαξες έναν μικρό κόσμο γι’ αυτά. Διπλό κόσμο. Με ένα του κομμάτι στο σπίτι σου, κι ένα στη ζωή σου. Χώρο, και καρδιά.</p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br />Υποχωρήσεις, αποφάσεις, επιλογές. Το κάθε ψαράκι είναι διαφορετικό. Θέλει διαφορετικά πράγματα, διαφορετικές συνθήκες. Και σου δίνει διαφορετικά πράγματα. Μπορείς να διαλέξεις ανάλογα με τις απαιτήσεις σου. </p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Ένα <span style="" lang="EN-US">platy</span> για παράδειγμα. Όχι ιδιαίτερα χαριτωμένο, αλλά αρκετά όμορφο, και πολύ ανθεκτικό. Θα μείνει μαζί σου και θα σε ανεχτεί. Όσο ανεύθυνος κι αν είσαι, κι ας μην του δίνεις πολύ σημασία.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Ή ένα σιαμαίο μονομάχο. Ω, είναι όμορφος… Πολύ όμορφος… Κι εντυπωσιακός. Κινείται και σε μαγεύει. Αλλά τίποτε άλλο. Είναι απόμακρος, και δε θα σου δίνει σημασία. Είναι τρόπαιο, και το ξέρει. Κάθεται στο βάθρο του περήφανος, και σου κάνει μεγάλη τιμή που ζει στον κόσμο σου. Όσο τον φροντίζεις και του κάνεις τα χατίρια, θα σε τιμά με την παρουσία του. Δεν τα πάει καλά με πολλά άλλα ψαράκια, και ούτε να διανοηθείς να βάλεις άλλο μονομάχο στον κόσμο σου. Θα σε μισήσει.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Θες άλλο; <span style="" lang="EN-US">Iriatherina</span><span lang="EN-US"> </span>ίσως. Λεπτεπίλεπτο. Όμορφο. Ζωηρό και χαριτωμένο. Τα έχει όλα. Αλλά είναι ευαίσθητο… Θέλει φροντίδα. Κι αν το πληγώσεις, θα το χάσεις. Και είναι κρίμα.<br /></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Αν είσαι γενναίος, ίσως αποφασίσεις να προσκαλέσεις στον κόσμο σου ένα αγγελόψαρο. Αισθητική από τις σπάνιες. Γι’ αυτό και δεν μπορείς να το χεις έτσι επειδή σου κάπνισε. Το καθημερινό σου νερό, της καθημερινής του βρύσης δεν του κάνει… Θέλεις θερμοστάτες, θέλεις χίλια δυο πραγματάκια και πολύ υπομονή. Γιατί πρέπει πρώτα να αλλάξεις τον κόσμο σου… Να τον κάνεις όπως θέλει το αγγελόψαρο. Και να πετάξεις ότι είχε μέσα πριν. Κι ότι βάλεις μέσα από δω και πέρα, πρέπει να συμφωνεί με τον καινούριο σου φίλο. Αλλιώς έχασες.<br /><span style="" lang="EN-US">What shall it be…?</span><o:p></o:p></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p></o:p><br />Αφού διαλέξεις το ψαράκι σου, και το ψαράκι σου διαλέξει εσένα, πρέπει να το βάλεις στον κόσμο σου. Σιγά σιγά και με προσοχή. Αλλιώς το σοκ μπορεί να είναι μεγάλο και να μην το αντέξει. Το αφήνεις μέσα στη σακουλίτσα του, προστατευμένο. Και βάζεις ολόκληρη τη σακουλίτσα μέσα στο ενυδρείο. Να αρχίσει να συνηθίζει. Και μετά από λίγο παίρνεις ένα ποτηράκι νερό από το ενυδρείο και το ρίχνεις μέσα στη σακουλίτσα του. Να αρχίσει ο κόσμος του να μπερδεύεται με τον δικό σου. Αργά αργά. Και μετά από λίγο πάλι. Μέχρι να αισθάνεται άνετα. Τότε η σακουλίτσα μπορεί να πάρει το δρόμο για τα σκουπίδια. Και ο καινούριος σου φίλος να κολυμπάει στα νερά σου ελεύθερος και σίγουρος.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br />Καθημερινότητα. Η σχέση σου με το χρυσόψαρό σου δεν είναι πάντα εύκολη. Εντάξει, μερικά πράγματα είναι αυτονόητα, κάθε μέρα θέλει φαγητό… Αυτό το ξέρεις. Είναι όμως κι άλλα, που δεν ξέρεις. Και δεν μπορεί να στα πει και το ίδιο. Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο εύκολα αν το πρωί σου άφηνε ένα σημείωμα για να σου πει: “Ο βυθός θέλει καθάρισμα” , ή “το νερό ζεστάθηκε πολύ” αλλά μπορεί να μην το ξέρει ούτε το ίδιο. Το μόνο που ξέρεις είναι οτι όταν το βλέπεις στεναχωρημένο, κάτι τρέχει. Και πρέπει να βρεις τι. Και να το διορθώσεις. Γιατί θέλεις το ψαράκι σου να είναι καλά, και να είναι ευτυχισμένο, σωστά; Οπότε θα καθαρίσεις το βυθό. Και θα αλλάξεις νερό, και θα ρίξεις και <span style="" lang="EN-US">conditioner</span> για το χλώριο και τύρφη για να μαλακώσει από τα άλατα. Και θα αφήσεις το καπάκι ανοιχτό για να πέσει η θερμοκρασία. Και θα καθαρίσεις και το φίλτρο. Οπωσδήποτε το φίλτρο. Γιατί για να είναι καλά το ψαράκι σου, μια στο τόσο η σχέση σας πρέπει να περνάει ένα καθάρισμα. Αλλιώς οι βρωμιές του παρελθόντος συσσωρεύονται. Κι αν δεν προσέξεις, θα καταλήξεις με ένα κουφάρι και μια ανάμνηση, κι αυτό πάντα πονάει. Δε λέω, είναι δύσκολα και κουραστικά όλα αυτά, αλλά σου πάει η καρδιά να αφήσεις το ψαράκι σου στην τύχη του;<o:p></o:p></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><o:p></o:p>Κι αν είσαι τυχερός, θα περάσετε καλά μαζί. Και θα μείνει μαζί σου για καιρό. Μέχρι να έρθει η ώρα του να φύγει. Και τότε δε θα πονάει τόσο πολύ. Γιατί θα ξέρεις οτι του έδωσες όλα όσα μπορούσες να του δώσεις, και στο ανταπέδωσε. Απλά ήρθε η ώρα να τελειώσει. Ωραία δεν ήτανε όμως;</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><br />Λοιπόν, πρέπει να βρω ένα ψαράκι για το ενυδρείο μου. Ή μάλλον όχι "πρέπει"… "Θέλω" να βρω ένα ψαράκι για το ενυδρείο μου… Κι ελπίζω να το αντέξω και να με αντέξει. Και να περάσουμε όμορφα παρεούλα.<o:p></o:p><span style="" lang="EN-US"><br /></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EN-US">By</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">way</span>, παρατήρησες ποτέ ότι δεν υπάρχει άσχημο ψαράκι...;</p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="font-size:100%;">Όλα τα ψαράκια είναι όμορφα…</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Πολύ όμορφα... In their own special way...<span style="font-size: 12pt; font-family: &quot;Times New Roman&quot;;"><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1120575746227394877?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-23639504907336140382007-08-16T23:53:00.000+03:002007-09-25T22:55:37.607+03:00<div style="text-align: justify;">Εξαπανέκαθεν πίστευα οτι αυτό που κάνει τις ζωές μας λίγο πιο όμορφες και λίγο πιο worth living και τα συναφή δεν είναι μεγάλα κοσμοϊστορικά γεγονότα, αλλά little things, κάτι μικρές λεπτομέρειες που έρχονται στο σωστό timing και ρίχνουν λίγο αλατάκι στην καθημερινότητα... Και μια τέτοια λεπτομέρεια είναι αρκετή για να σου φτιάξει για λίγο τη διάθεση και να πεις: "κοίτα να δεις... χε χε..."<br /><br />Το σκηνικό γνωστό... Με ένα φίλο για καφεδάκι. Κάποια στιγμή φεύγει για το περίπτερο, για να ανανεώσει τα αποθέματα τσιγάρων. Συνηθισμένα πράγματα. Κι εγώ μόνος στο τραπέζι απλώνω το χέρι να στρίψω τσιγάρο. Ακόμα πιο συνηθισμένα πράγματα. Επίσης βαριέμαι αφόρητα. Σταθερή αξία κι αυτό... Και εκείνη την ώρα, καθώς το μάτι μου έπιασε μια γνωστή φάτσα της κατηγορίας "Αααααχ" , μια ζαρτινιέρα που κρεμόταν τόση ώρα πάνω απ' τα κεφάλια μας, και προσωπικά δεν την είχα πάρει χαμπάρι, αποφάσισε να μου κάνει ένα δωράκι. Και ρίχνει ένα μικρό ροδοκόκκινο λουλουδάκι δίπλα στο χέρι μου...<br /><br />Τώρα βέβαια, ρομαντικό, δε με λες... Γλυκό κι αγαπησιάρη, δε με λες... Καρδούλη γενικώς, δε με λες... Αλλά το παλιολουλουδάκι με ψάρωσε εντελώς. Πώς το λένε αυτό, με το σύμπαν, που όταν θέλεις κάτι πολύ, συνομωτεί για να το αποκτήσεις, ή κατ' άλλους κάνει την πάπια... Εγώ είχα την περίεργη αίσθηση οτι το σύμπαν μου κλείνει πονηρά το μάτι... Την περίπτωση να αρχίζω να το χάνω δεν την λαμβάνω υπ' όψιν γιατί δε με συμφαίρει.<br /><br />Τώρα βέβαια που το ξανασκέφτομαι, τα πράγματα ίσως ήταν εντελώς διαφορετικά αν το λουλουδάκι είχε προσγειωθεί μες στον καφέ μου... Χμμμ...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2363950490733614038?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-21345749880193060392007-07-26T20:13:00.000+03:002007-07-26T20:20:45.427+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RqjXwDps8YI/AAAAAAAAACE/U3bvDIaXG9g/s1600-h/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1046.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RqjXwDps8YI/AAAAAAAAACE/U3bvDIaXG9g/s320/%CE%95%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1046.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091556599356256642" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2134574988019306039?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-91458910759158897582007-07-22T20:35:00.000+03:002007-07-22T21:53:50.020+03:00<div style="text-align: left;">Όπου Θ.Ε.Ι.Α. βλέπε Θάλασσα, Εξοχή, Ίσκιος, Αντηλιακό...<br />Ή κάτι ανάλογο τελοσπάντων...<br /><br />Γύρισα χτες το βράδυ στη Θεσσαλονίκη μετά από ένα πενταήμερο στην κατασκήνωση του Α.Π.Θ. ( προφέρεται "Άπου-Θού") στο Ποσείδι και ακόμα δεν έχω καταφέρει να προσαρμοστώ πλήρως στα νέα χωροχρονοθερμοκρασιακά δεδομένα...<br /><br />Αν ήμουν ακόμα εκεί, μέχρι τώρα θα είχα κάνει: Ένα πρωινό μπανάκι - μανάκι, μπόλικη ηλιοθεραπεία, μεσημεριανό μαμ, θα είχα φάει 2 παγωτά (το λιγότερο) , θα είχα πιεί το καφεδάκι μου με θέα τη θάλασσα, more ηλιοθεραπεία, απογευματινό μπανάκι - μανάκι, ντουζ να φύγουν τ' αλάτια, (όπου θα τραγουδούσα <span style="font-size:100%;">"</span><span style="font-size:100%;">Largo al factotum della città, largo. La ran la, la ran la, la ran la, LA" και θα γελούσαμε με όλους τους άλλους στις διπλανές ντουζιέρες που δε θα ξερα ούτε τη φάτσα τους) και τώρα θα τσάκιζα καρπουζάκι μετά το φαΐ και θα ετοιμαζόμασταν για βράδυ στο beach bar ή στην παραλία ή στα τραπέζια του εστιατορίου για χαρτάκι (βγήκα μαλάκας σε μία παρτίδα "μαλάκα"... Αλλά στη μπλόφα τους ξέσκισα)<br /><br /><br /> </span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RqOi5Dps8WI/AAAAAAAAAB0/vMrGukahuXc/s1600-h/51.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RqOi5Dps8WI/AAAAAAAAAB0/vMrGukahuXc/s320/51.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090091104975253858" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;">Επίσης, στο ενδιάμεσο, θα είχαμε εντοπίσει κάθε διαφορετική</span><span style="font-size:100%;"> μορφή και στάδιο κυτταρίτιδας και θα ρίχναμε τα ανάλογα σχόλια, τύπου: "Κοίτα μια υπερτροφική αντσούγια", θα είχαμε</span><span style="font-size:100%;"> σταμπάρει όλους</span><span style="font-size:100%;"> τους σφίχτες- παύλα - ζώα - παύλα - κάγκουρες που το πρώτο πράγμα που πήρανε μαζί τους ήταν η κρεατίνη, και θα είχαμε βγάλει φώτο τον λουκουματζή με την τάβλα πάνω στο κεφάλι. Ναι, ναι, αυτόν εδώ στα δεξιά λέω...<br />(Μια κοπελιά παραδίπλα πέταξε και τη θεϊκή ατάκα: "Ρε σεις, πώς τον φωνάζουμε αυτόν...; ΛΟΥΚΟΥΜΑΑΑΑ...!!!")<br />Προαιρετικά, θα στηνόμασταν όοοολοι μαζί δίπλα σε δύο με ρακέτες και θα πηγαίναμε το κεφάλι δεξιάαα - αριστεράαα, δεξιάαα - αριστεράαα, ακολουθώντας το μπαλάκι...<br /></span><br /><span style="font-size:100%;">Ενώ τώρα το μόνο που έχω καταφέρει απ' το πρωί είναι να βάλω 2 πλυντήρια ( ένα μποξεράκι μάλιστα πήρε μέρος και στα 2 γιατί μου πεσε απ' την απλώστρα) , να πιω 4 παγωμένους καφέδες, και να παράγω γύρω στα 5 λίτρα ιδρώτα... Crap.<br /><br /></span><span style="font-size:100%;">Τεσπά, τουλάχιστον πέρασα υπέροχα, είχα καλή παρέα και έφερα πίσω ένα ωραιότατο σοκολατί χρωματάκι για να το συνδυάζω με το άσπρο μου πουκάμισο...<br /><br />Α, για τέλος να αναφέρω, οτι μέρα μεσημέρι, μες στον καύσωνα ένα ζευγάρι κατάφερε να κάνει σεξ στη διπλανή σκηνή, ένας μπόμπιρας είχε γεννέθλια και μας κεράσανε τούρτα γιατί έτυχε να 'μαστε εκεί γύρω (ήταν γήπεδο ποδοσφαίρου, κι εγώ έφαγα όοοολη τη μικρή περιοχή) , και οτι 3 σκηνές περαπέρα είχανε φέρει λάπτοπ και βλέπανε τσόντες all day long. Επίσης, Τετάρτη βράδυ, πρώτο καμπινέ αριστερά είδα την πιο καλλιτεχνική και πιο καλοσχηματισμένη σκατούλα ever. Με σχήμα τέλειας ροζέτας, αφημένη ακριβώς στο κέντρο της τούρκικης τουαλέτας. Πρέπει να είχε τρελά κέφια ο τύπος.<br /><br />Και μια απορία: Με ποιά λογική στήνουμε σκηνή τύπου "Ιγκλού" μες στο κατακαλόκαιρο...;<br /></span><span style=""> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-9145891075915889758?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-63661698295145201852007-07-08T04:27:00.001+03:002007-07-08T04:35:14.895+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ΚΗΔΕΨΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ<br /><span style="font-weight: bold;">07/07/07<br /><br /></span></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RpA_OqhFD9I/AAAAAAAAABk/lZTbxOPuSeA/s1600-h/closet.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RpA_OqhFD9I/AAAAAAAAABk/lZTbxOPuSeA/s320/closet.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084633500465041362" border="0" /></a><div style="text-align: center;">Την πολυαγαπημένη μας ντουλάπα.<br />Η τελετή έλαβε χώρα σε στενό φιλικό κύκλο.<br />( αλλά κράτησα κόλλυβα για κάθε ενδιαφερόμενο )<br />Θύματα δεν υπήρξαν και όλα κύλισαν ομαλά.<br /><br />Ο πρώην ιδιοκτήτης, Dante, της εύχεται:<br />"Στον αγύριστο κι ακόμα παραπέρα"<br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-6366169829514520185?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-15679726942209879652007-07-05T04:06:00.000+03:002007-07-05T04:22:54.748+03:00Μετά από αρκετό καιρό, είπα να κάνω μια εκτίμηση της λειτουργικότητας του ρετιρέ μου (aka my brain)...<br /><br />Το αποτέλεσμα ήταν υπαρξιακή αναθεώρηση, προβληματισμός περί δημιουργικότητας, νεύρα και κάτι άλλα τέτοια όμορφα, τα οποία συνοψίζονται στην εξής ερώτηση:<br /><br />ΑΦΟΥ:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RoxHFahFD7I/AAAAAAAAABU/EJCABKCYz5A/s1600-h/iq+138.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/RoxHFahFD7I/AAAAAAAAABU/EJCABKCYz5A/s320/iq+138.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083516237737430962" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ΓΙΑΤΙ ΠΑΙΔΕΥΟΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΠΤΥΧΙΟ...;<br /><br />Crap...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1567972694220987965?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-74171100789823285012007-07-04T00:32:00.000+03:002007-07-04T01:12:41.352+03:00Έστω οτι πηγαίνεις να καταπαύσεις τον συνεχώς αυξανόμενης έντασης και με ελαφρύ ως subito accelerando στο φινάλε ήχο που παράγει το στομάχι σου μετά από παρατεταμένη περίοδο λειτουργίας άνευ περιεχομένου...<br />Λαϊκιστί πας να γουρουνιάσεις...<br /><br />Στον κατάλογο διαβάζεις οτι το ψητοκοτοπουλοφιλετάκι που σου έκατσε στο μάτι συνοδεύεται από ντομάτα, βασιλικό, ξύδι μπαλσάμικο και μια σαλτσούλα με βούτυρο και λεμόνι...<br />...και κάτι άλλα από δίπλα.<br /><br />Η σκέψη σου υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσει 2 πιθανά σενάρια...<br />Το 1ο είναι: "Μπλιάξ" και<br />το 2ο είναι: "Κάτι θα ξέρει ο σεφ..."<br /><br />ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ...<br />στην οποία δεν πρέπει ποτέ να περιπέσεις.<br /><br />Το δεύτερο σενάριο πρέπει να διαγραφεί πάραυτα διότι ο σεφ δεν ξέρει την τύφλα του. Γιατί μερικές φορές κάποια πράγματα είναι τόσο μπλιαξ όσο φαίνονται κι ας έχει ο σεφ δεκαοχτόμιση αστέρια μισελέν, την πούλια, τον αυγερινό κι έναν αστερία που ψάρεψε πέρσυ απ' της γριάς το πήδημα...<br /><br />Γιατί αυτός μπορεί να έχει όλη την καλή διάθεση να σου σερβίρει σαλιγγάρια μπλουμ, μαγειρεμένα φλαμπέ με σος βινεγκρέτ και βότκα, παναρισμένα με πολτό αγγινάρας και κεφαλοτύρι, που κολυμπάνε σε λιμνούλα από χυμό πορτοκάλι και γάλα καρύδας, παρέα με καραμελωμένα δαμάσκινα, σπυριά ροδιού, φραγκοστάφυλλα και μια κουταλιά κρέμα ζαμπαγιόνε... Εσύ πρέπει να το φας...;<br />Πάρε το άλλο με τα μανιτάρια... βλάκα Dante...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-7417110078982328501?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-90267888826310383992007-06-28T03:58:00.000+03:002007-06-28T05:09:06.917+03:00Όχι άλλη ζέστη...<br />Όχι άλλο κάρβουνο...<br />Όχι άλλο κουκουτσάκι στο λεμονάκι της Carib μου...<br />Όχι άλλος διαφημιστικός κατάλογος για τα trends του καλοκαιριού...<br />Όχι άλλο τσουρουφλόλαδο παραλίας...<br />Όχι άλλο Πλούταρχο ανάμεσα σε Πάριο και Διονυσίου...<br />Όχι άλλο ντουζ σήμερα, θα κατσιάσω...<br />Όχι άλλο πρωινό ξύπνημνα λόγω σκουπιδιάρικου...<br />Όχι άλλο τρύπιο καλαμάκι στον φραπέ μου...<br />Όχι άλλο ροδάκινο να σαπίζει απ τη ζέστη στη φρουτιέρα μου...<br />Όχι άλλο ιδρωτόσπυρο στο κούτελό μου...<br />Όχι άλλη υπερκατανάλωση αποσμητικού...<br />Όχι άλλα σκυλοτράγουδα κάτω απ το μπαλκόνι μου στις 4:00...<br />Όχι άλλη υπερθέρμανση στη motherboard...<br />Όχι άλλη ανάλυση ποδοσφαιρικών μετεγγραφών...<br />Όχι άλλο zetaim μετά από Diana Damrau...<br />Όχι άλλο pizza delivery menu κάτω απ την πόρτα μου...<br />Όχι άλλη απόψυξη...<br />Όχι άλλο azax που αφήνει σημάδια στον καθρέφτη...<br />Όχι άλλο ψόφιο χρυσόψαρο...<br /><br />Πολλά ζητάω...;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-9026788882631038399?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-46823455099358647242007-06-18T16:38:00.000+03:002007-06-18T17:03:28.994+03:00Τελικά ώρες ώρες ακόμα κι ένα καχεκτικό φυτό που κάθεται στο μπαλκόνι περιμένοντας να του δώσεις λίγη σημασία, λίγη στοργή, λίγη αγάπη, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι σου, άντε και δυο ποτήρια νερό, μπορεί να σου δώσει μαθήματα ζωής και να σου αποκαλύψει μικρά και μεγάλα μυστικά του κόσμου... Φτάνει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, και να είσαι και λίγο πειραγμένος...<br /><br />Στην περίπτωσή μας, είναι κοντός, στρουμπουλός και πράσινος. Αν δεν είχε αγκάθια θα μπορούσε να είναι ο E.T. Ή βουλευτής του πασόκ. Αλλά έχει αγκάθια. Άρα είναι κάκτος... Και παρά τις ακούσιες μεν, συστηματικές και συνεχόμενες δε, προσπάθειες μου να τον ξεράνω, αυτός κάνει το αδιανόητο... Ανθίζει. Και βγάζει όχι ένα, όχι δύο, όχι τρία... Πέντε λουλούδια, μεγάλα, τσουπωτά και ροζ.<br /><br />Γιατί ως γνωστόν, ( κι αν δεν το ξέρεις πάρε έναν κάκτο να σου το μάθει ) τα πάντα σ' αυτή τη ζωή περιστρέφονται γύρω από το σεξ... Γιατί μπορεί να μην έχεις να φας, να πιείς, να βάλεις ένα βρακί στον κώλο σου βρε αδερφέ, μπορεί ο σκληρός και άπονος ιδιοκτήτης σου να μη σου έχει ρίξει σταγόνα νερό εδώ και 2 μήνες, αλλά εσύ θ' απλώσεις τα λουλουδάκια σου και θα περιμένεις τις μελισσούλες για να κάνετε τρελίτσες στον καλοκαιρινό ήλιο...<br /><br />Γκέγκε...?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-4682345509935864724?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-88137768371812045712007-06-17T19:32:00.000+03:002007-06-17T19:39:10.333+03:00Ποτήρι...<br />Ένα κουταλάκι στιγμιαίο καφέ...<br />Δύο κουταλάκια ζάχαρη...<br />Μια κοφτή κουταλιά σοκολάτα...<br />Χτύπημα, πάγο, γάλα, καλαμάκι, δοκιμάζουμε...<br />Πολύ γλυκό...<br />Στο νεροχύτη...<br /><br />Ποτήρι...<br />Ένα κουταλάκι στιγμιαίο καφέ...<br />Μία κουταλιά ζάχαρη...<br />Μια κοφτή κουταλιά σοκολάτα...<br />Χτύπημα, πάγο, γάλα, καλαμάκι, δοκιμάζουμε...<br />Τελικά είναι πολύ κι η σοκολάτα...<br />Στο νεροχύτη...<br /><br />Ποτήρι...<br />Ένα κουταλάκι στιγμιαίο καφέ...<br />Μία κουταλιά ζάχαρη...<br />Σοκολάτα λίγο στη μύτη...<br />Χτύπημα, πάγο, γάλα, καλαμάκι, δοκιμάζουμε...<br />Τελικά μάλλον δε θέλει καθόλου ζάχαρη...<br />Στο νεροχύτη...<br /><br />Ποτήρι...<br />Έχω βαρεθεί τη ζωή μου...<br />Στο νεροχύτη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-8813776837181204571?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-26071612678494327142007-05-28T23:09:00.000+03:002007-05-28T23:43:11.654+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/Rls31zb9R7I/AAAAAAAAAAs/XVpx55nZwbo/s1600-h/IMAG0263.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/Rls31zb9R7I/AAAAAAAAAAs/XVpx55nZwbo/s320/IMAG0263.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069707203015690162" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;">... στα δάση<br />μένουν ακόμα<br />νεραϊδούλες<br />και ξωτικά...<br /><br />...που ξυπνάνε<br />κάθε πρωί,<br />ποτίζουν τα<br />λουλούδια τους<br />και γυαλίζουνε<br />τα φύλλα<br />στα δέντρα...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/Rls5ATb9R8I/AAAAAAAAAA0/uQHNr-7iJjo/s1600-h/IMAG0271.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/Rls5ATb9R8I/AAAAAAAAAA0/uQHNr-7iJjo/s320/IMAG0271.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069708482915944386" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">...και μόλις<br /></div><div style="text-align: left;">νυχτώσει,<br />ένας κατεργάρης<br /><div style="text-align: left;">φαύνος</div>κάθεται στο<br />μεγάλο μανιτάρι,<br />βγάζει τη<br />φλογέρα του,<br />και η γιορτή<br />ξεκινάει...<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/Rls50Db9R9I/AAAAAAAAAA8/W9PYbUhr34Y/s1600-h/IMAG0285.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ls7uEu1pkGc/Rls50Db9R9I/AAAAAAAAAA8/W9PYbUhr34Y/s320/IMAG0285.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5069709371974174674" border="0" /></a><br /><div style="text-align: right;">...και ο ουρανός<br />γονατίζει πάνω<br />από το δάσος<br />για ν' ακούσει<br />το τραγούδι...<br /><br />...κι όλα<br />είναι όμορφα.<br /><br /></div><br /><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-2607161267849432714?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-17642373582853225012007-05-16T20:36:00.000+03:002007-05-16T20:40:51.514+03:00...μπόλικα μανιτάρια,<br />πλευρότους κατά προτίμηση,<br />στο τηγάνι με λίγο βούτηρο.<br />Αλάτι... Ρίγανη...<br />Και δύο χτυπημένα αυγά...<br />Καλή μου όρεξη...<br />...<br />... Δεν έχει πλάκα να μαγειρεύεις μόνο για έναν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1764237358285322501?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-11030208739935222462007-05-15T19:46:00.000+03:002007-05-15T20:24:21.914+03:00<div style="text-align: justify;"> Έβλαπα πριν καιρό μια συνέντευξη στην εκπομπή της Μπήλιως Τσουκαλά, μιλούσε με έναν τύπο για τα blogs... Τα blogs έλεγε είναι κάτι σαν προσωπικά ημερολόγια, μπλα, μπλα, μπλα, σούξου μούξου μανταλάκια και είναι ξεχωριστά γιατί λέει ο καθένας γράφει τις σκέψεις του και τα προσωπικά του και μεταδίδει πληροφορίες... "Ενίσταμαι κύριε πρόεδρε!"<br /><br /> Εγώ ας πούμε τώρα, που μου έχουν γίνει τα νεύρα κρόσσια με τα δύο σκυλιά της πολυκατοικίας, γαβ γουβ απ' τ' άγρια χαράματα, θέλω να γράψω και να γκρινιάξω για τα σκυλιά... Απαγορεύεται δηλαδή; Και να γράψω και για την αποσάθρωση του φιλοζωικού πνεύματος, την ολοκληρωτική έλλειψη σεβασμού προς το συνάνθρωπο κι άλλα τέτοια όμορφα και να τα βλέπω και να χαίρομαι και να λέω: "Φτού σου ψωνάρα μου, έγραψες πάλι"...<br /><br /> Γενικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει ντε και καλά να βάζουμε κανόνες ακόμα και σε κάτι τόσο πολυχρηστικό όπως το blog...<br />πχ: "Αυτό είναι blog, γράφεις σκέψεις και πληροφορίες"<br />Σαν να λέμε δηλαδή: "Αυτό είναι σουρωτήρι, σουρώνεις μακαρόνια"<br /><br /> Ναι ρε φίλε, αλλά ένας παλιός μου γείτονας, είχε πάρει ένα σουρωτήρι και το έκανε φωτιστικό... Και ήταν και πολύ σούπερ φωτιστικό... Παίζει πρόβλημα; Θα κάνουν καθηστική διαμαρτηρία οι ταλιατέλες;<br /><br /> Όχι τίποτ' άλλο δηλαδή αλλά μου χει κολλήσει τώρα και όποτε πάω να γράψω κάτι λέω: "Άντε μωρέ, σιγά το θέμα" λες και πρέπει να γράψω για την εξωτερική πολιτική or something...<br /><br /> Ηθικόν δίδαγμα: Αν το blog είχε οδηγίες χρήσεως, θα είχε και 3 χρόνια εγγύηση κατασκευαστή, δωρεάν service και πιθανόν να έμπαινε και στο πλυντήριο πιάτων... Ότι θέλω θα γράφω.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-1103020873993522246?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-38564832920752567112007-05-08T22:00:00.000+03:002007-05-08T22:10:03.942+03:00<div style="text-align: justify;"> Α, πάρα πολύ ωραία, έχω να γράψω κάτι από τις 3 Φεβρουαρίου λέει εδώ πέρα... Σκέτη απογοήτευση αυτό με το blog τελικά, είναι ότι πρέπει για να σου θυμίζει οτι εδώ και 3 μήνες δεν έχεις κάνει τίποτα συνταρακτικό... Damn.<br /><br /> Τέλος πάντων, το αντιπαρέρχομαι... Αυτό που ήθελα " να βγω, να το φωνάξω, να το πω " σήμερα, ήταν ότι όποιος δεν πήγε χτες στη συναυλία του Τερζή για την " Ελπίδα " , να ποδοπατηθεί με άλλα τέσσερις χιλιάδες πεντακόσια ενενηντα εννιά άτομα, έχασε.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7628649692920133705-3856483292075256711?l=misokilofeta.blogspot.com' alt='' /></div>Dantehttp://www.blogger.com/profile/03389553485802048070noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7628649692920133705.post-42696611139286813442007-02-04T01:53:00.000+02:002007-02-04T03:44:48.174+02:00<div style="text-align: justify;"> Αν μη τι άλλο, σήμερα ήταν μια γεμάτη μέρα, τύπου: "Απ' όλα έχει ο μπαξές" , μια μέρα με ήλιο, μια μέρα χαράς (... για όλο τον κόσμο, για όλους εμάς... Χρυσή σπαγγετίιινηηη για μια γεύση λεπτήηη, χρυσή κι η μανέστρααα, χρυσή σπυρωτήηη... - Για όσους θυμούνται το all time classic διαφημιστικό) , γενικά τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, also known as "όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω".<br /><br />Το show ξεκίνησε με σουρεαλιστικές διαθέσεις, με τον κολλητό να σκάει μύτη παρέα με την κοπέλα του κι ένα ψυγειάκι παραλίας γεμάτο τάπερ το οποίο έπρεπε να ξαποσταλεί πάραυτα μέσω ΚΤΕΛ, με τελικό προορισμό του διαόλου το πέραμα κι ακόμα παραπέρα.<br />Επίσης, σήμερα ήταν επισήμως και μετά πασών των τιμών η πρώτη δημόσια εμφάνιση του καινούριου μου τουτού. (Όχι αυτό που φοράνε οι μπαλαρίνες ρε, το αμάξι μου λέω...) . Επομένως, αφού πρωί πρωί με την αυγούλα το εξόπλισα με ένα "Ambi Pur Car - Speed - Το Άρωμα Για Το Αυτοκίνητό Σας - Τώρα σε πιο μοντέρνο σχήμα - 8ml - Διαρκεί 60 Ημέρες" , μπουκάραμε εις τα ενδότερα του τροχοφόρου με πρώτη στάση ΚΤΕΛ.<br /><br />Ακολούθησε μικρό χαρούμενο διάλειμμα στο praktiker γιατί το καινούριο τουτού θέλει στοργή και προδέρμ κι εγώ είμαι πονοψυχιάρης (να μη διαρεύσει) και δε μπορούσα να το αφήσω παραπονεμένο. (ξέρατε οτι το γυαλιστικό κερί κάνει εντεκάμιση ευρώ...; Εγώ σήμερα το μαθα...) Επίσης σταμπάραμε έναν σούπερ καναπέ, μια ηλεκτρική σκούπα 2000watt, 2 φωτιστικά, ένα ενυδρείο, και κάτι πλακάκια μπάνιου... Το κλου της υπόθεσης ήταν η αναμονή στο ταμείο, οπού ο τύπος μπροστά μας είχε μέσα στο καρότσι μια - πώς να το θέσω ευγενικά - χέστρα. Και ότι άλλο μπιχλιμπίδι είχε πάρει το είχε βάλει μες στη χέστρα. Και να βλέπεις την πωλήτρια να χώνει μέσα το χέρι να μαζεύει τα τζίντζιλι μίντζιλι και να αναρωτιέσαι αν αυτό που βλέπεις είναι Γούντι Άλεν, Κουροσάβα ή πειραματικός ανεξάρτητος Γιαπωνέζικος κινηματογράφος... Τελικά μάλλον ήταν Αισώπου μύθοι γιατί βγαίνοντας ανακάλυψα οτι το αμαξάκι μου είχε φάει επισήμως, μετά πάσης τιμής και προσκύνησης, την πρώτη του αχνιστή κουτσουλιά...<br />Ηθικόν δίδαγμα: Μη γελάς βλέποντας το πού θα πέσουν τα σκατά των άλλων - Ασχολήσου με τα σκατά που σε αφορούν σε προσωπικό επίπεδο.<br />(Κοσμική αλήθεια - Θλιβερή διαπίστωση: Πάσης φύσεως σκατά έρχονται ουρανοκατέβατα)<br /><br />Η συνέχεια προέβλεπε Καλαμαριά, παραλία Αρετσούς μεριά, για τρέντι καφεδάκι... (θέλω να τονίσω οτι είχα να πάω από πέρσυ τον δεκαπενταύγουστο, δεν είμαι κανένα ψώνιο εγώ, ντάξ';) Έτσι, μετά από ένα εικοσάλεπτο αναζήτησης θέσης για παρκάρισμα, βρεθήκαμε να βολτάρουμε στον δρόμο περνώντας τη μια καφετέρια μετά την άλλη και χαζεύοντας τον κόσμο... Τόσο στουπέτσι στις μούρες λυγερών κορασίδων είχα να δω από το δημοτικό, που παίζαμε εκείνο που προσπαθούσες να βγάλεις τα λουκουμάκια από ένα πιάτο με ζάχαρη άχνη με το στόμα... Όλοι ντυμένοι στην τρίχα, τρεις το μεσημέρι, με την AUDI TT διπλοπαρκαρισμένη, να πίνουν τον καφέ τους και να κοιτάζουν το υπερπέραν σα μαστουρωμένα βοοειδή... (έλα παιδιά, σε 5' βγαίνει η Πέγκυ...) Εκείνη την ώρα, η φάση μου θύμησε όταν ήμουνα μικρός (σαν να λέμε πρόπερσυ) και πήγαινα στα τσίρκα (ή στα τσίρκο, δεν θα διαφωνήσουμε για γραμματικούς κανόνες τώρα) και στο διάλειμμα πηγαίναμε να δούμε τα ζωάκια και περνούσες από κλουβί σε κλουβί και κάαααααθονταν όλα ζαβλακωμένα με μια πυχτή μουροχαυλίαση στο μάτι και χάζευαν... Κάπως έτσι ήταν κι εκεί, πέρναγες από μαγαζί σε μαγαζί και τα έβλεπες όλα χαμένα στο διάστημα. (για άλφα κενταύρου καλά πάω από δω ρε φίλε;)<br /><br />Τέλος πάντως, τον ήπιαμε τον καφέ μας, είπαμε να γυρίσουμε κέντρο να πάμε να περιδρομιάσουμε. Πήγαμε Ruby Tuesday που το είχαμε στα υπ' όψιν εδώ και καιρό. Και εκεί είδα το φως... Μην έχοντας φάει από χτες το μεσημέρι, ανακάλυψα οτι τελικά η απόλυτη απόλαυση βρίσκεται σε ένα βρασμένο καροτάκι, πασπαλισμένο με λίγο πιπέρι, φτάνει αυτό το καροτάκι να είναι το πρώτο πράγμα που θα εξαφανίσεις απ' το πιάτο σου.<br />Τα σοκ στο συγκεκριμένο μέρος ήταν 2 τω αριθμώ. Το πρώτο ήταν τα μούλικα στο πίσω τραπέζι που είχαν κάνει τον καναπέ τραμπολίνο και τα νεύρα μας κρόσσια, και το δεύτερο κάτι δεκαπεντάχρονα, άντε δεκαεξάχρονα κορτσούδια, δυο τραπέζια πιο πέρα, με IQ ώριμης μπανάνας που το παίζανε γκόμενες και χασκογελούσανε λες και τους γαργαλούσαν τις πατούσες με φτερό Κορεάτικης φραγκόκοτας.<br />Anyway, μικρό το κακό, no harm done, τίποτα που να μην ξεπεράστηκε με εκείνο το cheesecake στο φινάλε...<br /><br />Αφού καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας μετά το σαβούρωμα, ξεκινήσαμε για ένα μαγαζάκι που μια φίλη της φίλης του μπατζανάκη του κουμπάρου του περιπτερά της γειτόνισσας είχε πει οτι είναι ποοολύ καλό... Στο δρόμο είδαμε και τη γνωστή και μη εξαιρετέα παρέλαση ξέκωλων δεκατριάχρονων, αλλά πλέον δε μου κάνουν εντύπωση, οι πρώτες δυόμιση χιλιάδες είναι δύσκολες, μετά συνηθίζει το μάτι. Φτάνουμε τελικά στο μαγαζί, και καταριόμαστε την ώρα και τη στιγμή που περπατήσαμε ίσαμε κει μες στο κρύο... Ούτε μέσα δεν μπήκαμε... Καθότι το κιτσαριό εξέπεμπε από απόσταση... Και το να βλέπεις και τον άλλον τον παππούλη στον πάνω όροφο με τον κατάλογο ανά χείρας να έχει πάρει ένα ύφος σαν να είναι έτοιμος να πει: "Καμπερνέ του ' 68" , δε βοηθάει ιδαίτερα. Οπότε βρεθήκαμε σε