Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2008

Il était une fois la vie...

Μπορεί χτες να έπαθα το σοκ με τη Ντόρα την εξερευνήτρια, αλλά σήμερα συνήλθα. Και ξετρύπωσα ένα παλιό αγαπημένο. Όταν πρωτοάκουσα αυτό το τραγουδάκι από τους τίτλους ήμουν κάπου μεταξύ πέντε και δέκα χρονών, κι από τότε δεν έχει σταματήσει να στριφογυρίζει μες στο κεφάλι μου. Ούτε ο Maestro, ο καλοκάγαθος παππούλης με την τεράστια άσπρη γενειάδα πού ελέγχει τον εγκέφαλο˙ δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην τον θυμάται. Παραγωγής 1986 λοιπόν:


Il était une fois la vie...
Μια φορά κι έναν καιρό, η ζωή...

Ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια, λεμφοκύτταρα, αιμοπετάλια, άλατα, σάκχαρα, ιοί, μικρόβια, ένζυμα, ορμόνες, αντισώματα και άλλα πολλά να τριγυρνούν μέσα σε φλέβες και αρτηρίες, να κάνουν roller coaster στα νεφρά και να παίζουν ποδόσφαιρο με μπαλίτσες οξυγόνου...



La vie

La vie, la vie, la vie, la vie
La vie, la vie, la vie, la vie

Et voici la vie
(La vie, la vie)
La belle vie toute pressée d'éclore
Le monde nous convie
(Voici la vie)
A de nouvelles aurores
Et nous donne des lendemains qui chantent
Et l'soleil qui nous éblouit
L'air vif nous enchante
Nous emplit de joie et de vie

La vie, la vie, la vie, la vie
La vie, la vie, la vie, la vie

Et voici la vie
(La vie, la vie)
La belle vie qui coule dans nos veines
Laissons là nos soucis
(Voici la vie)
Que la joie souveraine
Emporte les flots de notre sang
Dans un rythme étourdissant
Qui donne à tous l'envie
D's'éclater et d'chanter
La vie

La vie, la vie, la vie, la vie
La vie, la vie, la vie, la vie

Et voici la vie
(La vie, la vie)
La belle vie qui s'écoule sereine
Relevons le défi
D'en faire hymne à la joie
La vie

La vie, la vie, la vie, la vie
La vie, la vie, la vie, la vie
Et voici la vie ...

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008

Reinventing Surealism...


Κυριακή, 9 Νοεμβρίου, (σήμερα δηλαδή) ώρα δέκα το πρωί... Στο Star Channel (που μεγάλη τιμή του κάνω που το γράφω με κεφαλαίο) παίζει Ντόρα, τη μικρή εξερευνήτρια. Της οποίας ποτέ δεν κατάλαβα το λόγο μετάφρασης στα Ελληνικά και τοποθέτησης στην πρωινή παιδική ζώνη... Anyway...

Η Ντόρα που λέτε, ήταν στη χώρα του παραμυθιού και έπρεπε να γίνει πριγκίπισσα, το οποίο όπως είπε "δεν είναι καθόλου εύκολο" , άποψη με την οποία θα συμφωνήσω αν η μαμά δεν τρώει πρωί, μεσημέρι, βράδυ παντεσπάνι και ο μπαμπάς δε ρίχνει δεκαεφτάμιση αποκεφαλισμούς με το "καλημέρα σας". Σκοπός όλου αυτού ήταν να αγκαλιάσει μια κοιμισμένη μαϊμού, για να την ξυπνήσει, την οποία είχε κοιμήσει η κακιά μάγισσα με μια μαγεμένη μπανάνα (υπονοούμενο για την αποχαύνωση που προκαλεί η προσκόλληση σε πάσης φύσεως "μπανάνες"... )

Περπατάει λοιπόν η Ντόρα στην κοιλάδα του Χειμώνα, περικυκλωμένη από κακούς χιονάνθρωπους, ύπουλες χιονόμπαλες και κακιασμένα σύννεφα καταιγίδας... Και θυμάται οτι ο γίγαντας της έδωσε ένα πουγκί ηλιαχτίδες... (υπονοούμενο οτι πάντα ένας νταής θα σε ξελασπώσει όταν τα βρεις σκούρα)

- Πού είναι το πουγκί;
- [παύση 10 δευτερολέπτων]
- Στο σακίδιο
- [παύση άλλων δέκα δευτερολέπτων}
- Ναι! Στο σακίδιο
- [Ύπουλη παύση δέκα δευτερολέπτων]
- Πες "σακίδιο"!
- [Αναμενόμενη παύση δέκα δευτερολέπτων]

Και ξαφνικά η οθόνη γίνεται πράσινη (μήνυμα υποστήριξης των οικολόγων, του πασόκ, και της BP - παύλα - προώθηση του εμπορίου σμαραγδιών) κι ένα χαμογελαστό σακίδιο κάθεται στη μέση, ανοίγει, και αραδιάζει πολύχρωμα πουγκιά (μήνυμα υποστήριξης των ομοφυλόφιλων σακιδίων) . Κι εκεί που νόμιζα οτι τα είχα δει όλα, το πουγκί μου απευθύνει το λόγο σε σουρεάλ ύφος και με παιχνιδιάρικη διάθεση:

- Πού είναι οι ηλιαχτίδες;
- Είναι... Στο "ΜΠΛΟΥ" πουγκί; (πρώτο σοκ)
[φωνές απ' το υπερπέραν: "Όοοχιιιιι..."]
- Είναι... Στο "ΓΙΕΛΟΟΥ" πουγκί; (δεύτερο σοκ)

Κι εκεί ήρθε το βαρύ χτύπημα της μοίρας να με αποτελειώσει... Μαζί με τις φωνές απ' το υπερπέραν, ακούστηκε κι ένα μούλικο σε κάποιο κοντινό διαμέρισμα να σκούζει "ΝΑΙΑΙΑΙΑΙ...!" σε ντεσιμπέλ τρυπήματος τυμπάνου, με μια ηδονή απέραντης ευτυχίας, μια έξαψη απρόσμενης ανακάλυψης, μια τέρψη γαργαλιστικής ευχαρίστησης, μία - φούντωση - μια - φλόγα - έχω - μέσα - στην - καρδιά - ΟΠΑ! , το οποίο με έπιασε στον ύπνο σε τέτοιο βαθμό ώστε σχεδόν δεν πρόσεξα ότι το σακίδιο με κοίταζε αυστηρά και με διέταζε να πω "ΓΙΕΛΟΟΥ"...

Αμέσως μετά η Ντόρα έβγαλε απ' το σακίδιο το πουγκί, και απ' το πουγκί έναν ήλιο, ο οποίος με το που έσκασε μύτη ήθελε να πω "ΧΟΤ" (εκπαίδευση της απανταχού πιτσιρικαρίας στην κάλυψη του 50% των διαλόγων του msn όταν κλείσουν τα δεκατέσσερα) , αλλά αυτό δε χρειάζεται να το αναλύσω, γιατί το θέμα ήταν το μούλικο από δίπλα...

Προσωπικά ήμουν με το μέρος της μάγισσας, γιατί είχε στυλ, και τραγουδούσε και πολύ καλύτερο τραγουδάκι, ενώ η Ντόρα έλεγε κάτι σε Salsa, Mambo, και δε συμμαζεύεται... Άσε που τόση ώρα δε γύρισε ποτέ να μου πει: "ΠΕΣ ΓΚΡΙΝ" , "ΠΕΣ ΡΕΝΤ" , "ΠΕΣ ΑΥΓΟΤΑΡΑΧΟ"...

Άι γουάντ θάντερκατσ εντ στρουμφάκια, εντ άι γουάντ δεμ νάου!

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2008

Tarot...

Μία τράπουλα… δύο ιστορίες…
A Toymaker’s story
Hosted by Dante




Tarot I
βλέπουν μόνο το θάνατο σας…
A Toymaker’s story
Hosted by Dante

Ο Αντώνης, ο Βασίλης, η Μαρία, ο Γιάννης και η Ειρήνη, γνωρίζονταν από μικρά παιδιά… Τώρα ήταν όλοι τους φοιτητές… Και αν και βρίσκονταν σε διαφορετικές πόλεις εξακολουθούσαν να είναι μια παρέα. Κάθε καλοκαίρι συναντιόντουσαν ξανά…επέστρεφαν στο νησί τους και έκαναν διακοπές όλοι μαζί… Έτσι και εκείνο το καλοκαίρι…
Οι γονείς της Μαρίας έλειπαν και έμεναν όλοι στο σπίτι της…

-Τι έχει αυτός; Ρώτησε η Μαρία τον Γιάννη και έδειξε με το βλέμμα της τον Αντώνη…
-Δεν έχω ιδέα… Είναι έτσι από τότε που γύρισε. Δεν μιλάει και κάθεται συνέχεια σκεφτικός.
-Αντώνη… συμβαίνει κάτι; Ρώτησε η Μαρία.
-Όχι τίποτα… δεν αντέχω απλά αυτή τη ζέστη…
Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο δωμάτιο ο Βασίλης με την Ειρήνη…
-Άντε τι κάθεστε, σηκωθείτε… πάμε να κάνουμε καμιά βουτιά… είπε ο Βασίλης…
Και αυτό έκαναν…

Το ίδιο βράδυ…

Είχαν ανάψει φωτιά στην παραλία και καθόντουσαν γύρω από αυτή…
Άρχισαν να διηγούνται ιστορίες από το σχολείο.
Ο Αντώνης κοιτούσε τη θάλασσα…
-Αντώνη γιατί δεν μιλάς; ρώτησε ο Βασίλης.
Ο Αντώνης τον κοίταξε…
-Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι;
-Τι παιχνίδι; Ρώτησε η Μαρία…
Ο Αντώνης πήρε το σακίδιο του και το άνοιξε… Από μέσα έβγαλε μια τράπουλα tarot…
-Θέλετε να μάθετε το μέλλον σας;
Η Μαρία βλέποντας την τράπουλα ενθουσιάστηκε…
-Εγώ πρώτη…
Ο Γιάννης γέλασε…
- Καλά πιστεύετε σε αυτές τις ανοησίες;

-Τι πρέπει να κάνω; Ρώτησε η Μαρία…
Ο Αντώνης άρχισε να ανακατεύει την μεγάλη αρκάνα…
Άπλωσε τα χαρτιά μπροστά της…
-Διάλεξε ένα χαρτί με το αριστερό σου χέρι για να δούμε τι σε περιμένει στο άμεσο μέλλον.
Η Μαρία διάλεξε…
Ο Αντώνης γύρισε την κάρτα…
-Ο Θάνατος…
Η Μαρία πάγωσε….
«Βλακείες… μην πιστεύετε σε αυτά» είπε ο Γιάννης.
Ο Αντώνης ανακάτεψε ξανά την τράπουλα…
-Σειρά σου τώρα Γιάννη…
Ο Θάνατος πάλι…
Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε για τον Βασίλη και την Ειρήνη…
«Σειρά μου τώρα…» είπε ο Αντώνης…
Ο Θάνατος ξανά…
«Οπότε παιδιά μέχρι αύριο το πρωί όλοι θα είμαστε νεκροί»

Λίγη ώρα αργότερα…

Ο Γιάννης, η Ειρήνη, ο Βασίλης και ο Αντώνης είχαν πέσει για ύπνο. Η Μαρία δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Σηκώθηκε και πήγε μια βόλτα στην παραλία… Κάποια στιγμή νόμισε πως κάποιος την ακολουθούσε… Γύρισε και κοίταξε πίσω… κανείς…
«Το μυαλό μου κάνει παιχνίδια…»
Συνέχισε να περπατάει… Κάποια στιγμή αποφάσισε να επιστρέψει… Έκανε να γυρίσει, όταν είδε μια πέτρα να κατεβαίνει με φόρα στο κεφάλι της…
Έπεσε στην άμμο… Έβλεπε τα πάντα θολά… Είδε μια σκιά να κινείται από πάνω της… και την πέτρα να κατεβαίνει με φόρα ξανά πάνω της… Το αίμα έτρεχε ζεστό… Σε λίγο το κρανίο της είχε διαλυθεί…

Στο σπίτι της Μαρίας…

Η Ειρήνη με τον Βασίλη είχαν σηκωθεί και καθόντουσαν στο σαλόνι. Ο Βασίλης άναψε τσιγάρο…
-Δεν νομίζεις ότι θα πρέπει να τους πούμε ότι ξέρουμε; Ρώτησε ο Βασίλης…
-Δεν είναι ακόμα η στιγμή…όχι ακόμα…
-Ναι το ξέρω αλλά μέχρι πότε;
-Όχι ακόμα… είπε η Ειρήνη και σηκώθηκε από την θέση της… Εγώ πάω για ύπνο… θα έρθεις;
-Σε λίγο…
Ο Βασίλης έμεινε μόνος στο δωμάτιο… Σηκώθηκε και άναψε άλλο τσιγάρο… για να το σβήσει σχεδόν αμέσως. Κατευθύνθηκε προς το παράθυρο που έβλεπε προς την παραλία. Στον καναπέ ήταν παρατημένο το σακίδιο του Αντώνη. Το άνοιξε και έβγαλε από μέσα τις κάρτες tarot… δεν πίστευε στα μάτια του… Όλες οι κάρτες ήταν ίδιες… όλες είχαν την μορφή του Θανάτου…
Εκείνη τη στιγμή, κάποιος τον άρπαξε από τα μαλλιά… προσπάθησε να αντισταθεί αλλά μάταια… ένα μαχαίρι έσκισε τον λαιμό του στα δύο… το αίμα άρχισε να κυλάει…

Η Ειρήνη άκουσε θόρυβο στο σαλόνι και σηκώθηκε να δει τι συμβαίνει…
Μπροστά στο θέαμα άρχισε να ουρλιάζει…
-Γιάννη τι έκανες;
-Έπρεπε να το κάνω…
-Τι λες;
Η Ειρήνη άρχισε να φωνάζει τον Αντώνη… Η εξώπορτα άνοιξε… Ο Αντώνης έσερνε από τα πόδια το πτώμα της Μαρίας… Το πολτοποιημένο κεφάλι της άφηνε ίχνη παντού…
-Μα γιατί;
-Δεν μπορούσατε να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό ε; είπε ο Γιάννης…
-Τι εννοείς;
-Μιλάω για τη σχέση μου με τον Αντώνη… Τα νέα έφτασαν και στα αυτιά των δικών μας… Το ξέρετε ότι δεν θέλουν να μας ξαναδούν… Ξέρετε το κακό που προκαλέσατε…
Η Ειρήνη έβαλε τα κλάματα…
Ο Αντώνης κατευθύνθηκε προς την Ειρήνη, η οποία πισωπάτησε και έπεσε στο πάτωμα. Ο Αντώνης άρπαξε την Ειρήνη και άρχισε να τη σέρνει. Μάταια προσπαθούσε να ελευθερώσει τα πόδια της. Ο Αντώνης πήρε το μαχαίρι από τα χέρια του Γιάννη και το κάρφωσε στο στήθος της…
Η Ειρήνη ούρλιαξε…
Δεν μπορούσε να αντιδράσει…
Ο Γιάννης πήρε ένα μπιτόνι βενζίνη και το άδειασε στο σαλόνι… Λίγο πριν βγουν από την πόρτα με τον Αντώνη, πέταξε ένα σπίρτο… το σπίτι πήρε φωτιά…
Έπιασε τον Αντώνη από το χέρι… Ο Αντώνης έβγαλε δύο αεροπορικά εισιτήρια από την τσέπη του για το εξωτερικό… Σε μία ώρα θα βρίσκονταν στο αεροδρόμιο του νησιού και το ίδιο απόγευμα στο Παρίσι…
Θα ξεκινούσαν μια νέα ζωή μαζί…

Λίγους μήνες μετά…

Οι καβγάδες ανάμεσα στον Αντώνη και τον Γιάννη ήταν πλέον συχνοί. Ο Αντώνης μόλις είχε τελείωσε τις δουλειές του σπιτιού και περίμενε τον Γιάννη να γυρίσει από τη δουλειά. Η πόρτα άνοιξε και ο Γιάννης μπήκε μέσα με αρκετούς φακέλους στα χέρια.
«Λογαριασμοί, λογαριασμοί και πάλι λογαριασμοί… Για περίμενε ένα γράμμα από την Ελλάδα».
Ο Αντώνης πετάχτηκε από την θέση του.
-Από ποιον είναι;
-Δεν έχει αποστολέα…
-Ε, άνοιξε το…
Ο Γιάννης άνοιξε τον φάκελο… Το βλέμμα του πάγωσε…
«Τι συμβαίνει;» ρώτησε ο Αντώνης.
Ο Γιάννης έβγαλε μέσα από τον φάκελο μια κάρτα tarot με τη μορφή του Θανάτου…
Την στιγμή εκείνη το κουδούνι της πόρτας του σπιτιού τους χτύπησε…
Ο Αντώνης με φανερή την αγωνία στο πρόσωπο του πήγε να ανοίξει. Ο Γιάννης τον ακολούθησε.
Στην θέα αυτού που αντίκρισε έβαλε τις κραυγές.
Εκεί μπροστά τους στεκόταν η Ειρήνη. Με παραμορφωμένο το πρόσωπο και ένα σώμα που είχε υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από εγκαύματα.
«Θέλετε να παίξουμε ένα παιχνίδι…» είπε και έβγαλε ένα πιστόλι από την τσάντα της… το έστρεψε στο κεφάλι του Αντώνη και πυροβόλησε… Αίμα και κομμάτια σάρκας πετάχτηκαν παντού… Στη συνέχεια έστρεψε το πιστόλι στον Γιάννη…


ΤΕΛΟΣ


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Tarot II
Η τράπουλα μοιράστηκε…
A Toymaker’s story
Hosted by Dante

Εδώ και 24 ώρες δεν έλεγε να σταματήσει να βρέχει… Ο Αντώνης, ο Γιάννης, ο Βασίλης, η Ειρήνη, η Μαρία, είχαν μαζευτεί στο σπίτι του Πέτρου του οποίου οι γονείς έλειπαν για Σαββατοκύριακο. Η ώρα περνούσε και είχαν αρχίσει να βαριούνται.
«Ξέρω τι θα κάνουμε…» είπε ο Πέτρος…
Πήγε στο δωμάτιο του και επέστρεψε με ένα κουτί στα χέρια.
-Τι είναι αυτό; ρώτησε η Μαρία.
-Widgi board… απάντησε ο Πέτρος… θα καλέσουμε πνεύματα…

Μαζεύτηκαν όλοι γύρω από το τραπέζι του σαλονιού.
Είχε περάσει μισή ώρα και τίποτα δεν είχε συμβεί… Ξαφνικά τα φώτα έσβησαν…
Ο Γιάννης κοίταξε έξω από το παράθυρο. Η γειτονιά είχε βυθιστεί στο σκοτάδι.
Ήταν 2:15 το πρωί, όταν ο Πέτρος κοίταξε το ρολόι του…
-Διακοπή ρεύματος. Πέτρο υπάρχουν κεριά;
-Ναι, θα πάω να φέρω…
Ο Πέτρος γύρισε με μερικά κεριά στα χέρια, και με μια τράπουλα… μια τράπουλα tarot…
Άναψαν τα κεριά…
-Και τώρα τι; Ρώτησε η Μαρία…
-Ώρα να μάθουμε το μέλλον μας… απάντησε ο Πέτρος.
Η Ειρήνη χάζευε τα σχέδια στις κάρτες. Τις έβρισκε εντυπωσιακές…

-Εγώ πάω τουαλέτα παιδιά…είπε ο Αντώνης.
-Και τι μας το λες; Θέλεις μήπως παρέα; Φοβάσαι το σκοτάδι; Τον πείραξε ο Βασίλης…
-Τα καταφέρνω και μόνος μου…
Ο Αντώνης πήρε ένα κερί και κατευθύνθηκε στην τουαλέτα…

O Αντώνης έπλενε τα χέρια του όταν στο πάτωμα της τουαλέτας παρατήρησε μια κάρτα… μια κάρτα tarot…
«Η αυτοκράτειρα…» διάβασε.
Πήρε το κερί και άνοιξε την πόρτα της τουαλέτας προκειμένου να βγει ξανά στο διάδρομο.
Στην πόρτα έξω από την τουαλέτα τον περίμενε… μια γυναίκα…φορούσε ένα φόρεμα καλυμμένο με πολύτιμους λίθους και ρόδια… στο κεφάλι της είχε μια τιάρα…
«Η αυτοκράτειρα…» ψιθύρισε… «Η αυτοκράτειρα των tarot».
Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει.
Την στιγμή εκείνη η Αυτοκράτειρα έβγαλε μια βεντάλια καλυμμένη με χρυσό…
Ο Αντώνης παρατήρησε την άκρη της βεντάλιας… είχε λεπίδες…
Με μία κίνηση η Αυτοκράτειρα του έκοψε το κεφάλι… Αίμα πετάχτηκε στους τοίχους και το κεφάλι κατέληξε στη λεκάνη της τουαλέτας.

-Γιατί αργεί τόσο ο Αντώνης; Ρώτησε ο Πέτρος…
-Πάω εγώ να δω τι συμβαίνει. Είπε η Μαρία…
Βγήκε από το σαλόνι στον κεντρικό διάδρομο που οδηγούσε στην τουαλέτα… Έβαλε το χέρι στην τσέπη της…
«Τι στο καλό…» Από την τσέπη της έβγαλε μια κάρτα tarot… «Ο Πάπας» διάβασε…
Ξαφνικά από τον σκοτεινό διάδρομο η μορφή ενός ιερέα έκανε την εμφάνιση της…
Αλλά δεν ήταν ιερέας… Ήταν ένας Πάπας…
Την πλησίασε… στα χέρια του κρατούσε ένα σταυρό… τον οποίο κάρφωσε με δύναμη στο μέτωπο της… Η Μαρία βρέθηκε στο πάτωμα… Κάτι άρχισε να σέρνει το πτώμα της… το οποίο σε λίγο χάθηκε στον σκοτεινό διάδρομο…

Ο Γιάννης κοίταξε τον Πέτρο…
-Δεν σε πειράζει εγώ και η Ειρήνη να απομονωθούμε για λίγο στο δωμάτιο σου;
-Με την ευχή μου… είπε ο Πέτρος γελώντας…
Ο Γιάννης και η Ειρήνη ανέβηκαν τις σκάλες που οδηγούσαν στον δεύτερο όροφο και στο δωμάτιο του Πέτρου.
-Βασίλη μείναμε οι δυο μας…

Ο Γιάννης και η Ειρήνη ήταν γυμνοί στο κρεβάτι… Ο Γιάννης άναψε τσιγάρο…
-Τι είναι αυτό; ρώτησε…
-Ποιο;
Ο Γιάννης έσκυψε στο πάτωμα και σήκωσε μια κάρτα tarot…
«Ο Μάγος…»
Την στιγμή εκείνη η πόρτα του δωματίου άνοιξε…
Η Ειρήνη καλύφθηκε με το σεντόνι…
-Ποιος είναι εκεί; Ρώτησε ο Γιάννης.
Ένας μάγος έκανε την εμφάνιση του… Στα χέρια του κρατούσε ένα σκήπτρο…
Πλησίασε την Ειρήνη…
Ο Γιάννης έπεσε από πάνω της σε μια προσπάθεια να την προστατέψει… αλλά από τι…
Ακούμπησε με το σκήπτρο τα δύο σώματα… τα οποία γέμισαν φουσκάλες… ήταν σαν να καίγονταν…Τα σώματα των δύο νέων άρχισαν να διαλύονται. Σε λίγο πάνω στο κρεβάτι υπήρχε ένας πολτός από αίμα, σάρκα, δέρμα και κόκαλα…

Ο Πέτρος κοίταξε το ρολόι του ξανά… Έδειχνε 2:15…
-Πάει και αυτό… πρέπει να σταμάτησε… και την προηγούμενη φορά που το κοίταξα έδειχνε 2:15…
Ο Βασίλης κοίταξε και το δικό του… Έδειχνε και αυτό 2:15…
-Τι συμβαίνει…
Ξαφνικά το παράθυρο του σαλονιού άνοιξε… Ο αέρας έριξε όλες τις κάρτες tarot κάτω… Στο τραπέζι έμεινε μόνο μία… Η κάρτα του Διαβόλου…
Τα βλέμματα των δύο νέων πάγωσαν…
-Τι κάναμε όταν κοίταξα για πρώτη φορά το ρολόι… ρώτησε ο Πέτρος…
-Το widgi… απάντησε ο Βασίλης… φέραμε κάτι και ότι φέραμε δεν είναι καλό…
Σηκώθηκαν και άρχισαν να ψάχνουν τους άλλους… Βρήκαν τα πτώματα του Αντώνη και της Μαρίας στην τουαλέτα… Στο δωμάτιο του Πέτρου το θέαμα ήταν ακόμα πιο φριχτό…
Οι κραυγές τους ξεσήκωσαν την γειτονιά… Κάποιος από ένα γειτονικό σπίτι κάλεσε την αστυνομία…
Την στιγμή που κατευθύνονταν προς την εξώπορτα προκειμένου να βγουν από το σπίτι μια τραγοπόδαρη φιγούρα έκανε την εμφάνιση της…
-Ο Διάβολος… είπε ο Πέτρος… ότι φέραμε με το widgi ζωντανεύει τις κάρτες tarot…
Το τραγοπόδαρο πλάσμα άρπαξε τον Βασίλη πριν προλάβει να αντιδράσει…
Έβαλε το χέρι του στο στήθος του Βασίλη και του ξερίζωσε την καρδιά…
Την στιγμή εκείνη η αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι…
Ο Διάβολος εξαφανίστηκε… Το ρολόι του Πέτρου έδειχνε τώρα 4:15 το πρωί…

Λίγο καιρό μετά…

Ο Πέτρος κλείστηκε στην τοπική ψυχιατρική κλινική… Κανείς δεν πίστεψε την ιστορία του… Θεωρήθηκε υπεύθυνος για όλους τους φόνους… Η οικογένεια του μετακόμισε… Κανείς δεν αγόρασε το σπίτι για μεγάλο χρονικό διάστημα…Μέχρι που ένα νεαρό ζευγάρι αποφάσισε να μετακομίσει εκεί… Το σπίτι πουλιόταν σε εξαιρετικά χαμηλή τιμή…


ΤΕΛΟΣ

***********************************
Ακολουθούν στο Toymaker’s Diary:

Death Call… μερικές κλήσεις είναι προτιμότερο να μένουν αναπάντητες…
Έμβρυο… το κακό ξυπνάει…







Τρίτη 9 Σεπτεμβρίου 2008

A quarter past nine...

Τα φώτα σβησμένα...
Οι προβολείς αναμένοι...
Οι βράχοι φωτισμένοι απαλά...
Μόνος μου στο δεύτερο διάζωμα, ψηλά...
Το φεγγάρι στο γέμισμα, ένα τέταρτο, μπροστά δεξιά...

Η Kiri στη σκηνή...
Όμορφα που ήτανε...


"... I can't believe we 're in the middle of.... somewhere! Well, I know it's Thessaloniki, but I hadn't realised there 'd be so many people to take the time and trouble to come to such a nice little theater..."

"... when they ask me what's the best place you've sang, I always say: What was the audience like? ..."

"..of course the second reason why we came was to avoid the British weather... They tell me it's awful there, but it's good to know that the sun shines somewhere in the world..."

Όσο τα θυμάμαι τέλος πάντων...
Ωραία για έναρξη...
Γλυκύτατη...







Ντράπηκα που το μισό θέατρο ήταν άδειο...
Ντράπηκα που η ορχήστρα ήταν επιεικώς μετριότατη...

Ντράπηκα και θύμωσα που ο Δήμαρχος μιλούσε για μεγάλα φεστιβάλ και λαμπερές παρουσίες και δεν ήξερε να τονίσει σωστά το όνομά της...
Πώς φαίνονται αυτοί που μένουν στις εντυπώσεις και την επιφάνεια...

Στο τρίτο μπιζάρισμα τραγούδισε a capella ένα τραγούδι στη γλώσσα των Μαορί...
Καθηλωτική ήτανε...

Τη χειροκρότησα μέχρι να πονέσουν οι παλαμες μου...
Και το χάρηκα...


Παρασκευή 1 Αυγούστου 2008

Dilemma...

Κάποιες φορές η κοινωνική έρευνα σου βγαίνει από το πουθενά. Έκανα ένα ας πούμε "τεστ" χτες. Σχετικά με την ιστορία με το γνωστό αφρώδες ρόφημα. Εκεί που υπήρχε "δεν ξέρω ποιανού είναι" , πήγα και τους το είπα. Ξερά και εγκάθετα είναι η αλήθεια, αλλά δεν είχα όρεξη για σάλτσες. Οι περισσότερες αντιδράσεις καλές. Περισσότερο ήθελα να δω τις άλλες. Και τις είδα.

Αυτά που με προβλημάτισαν κυρίως ήταν απόψεις τύπου:
"Δεν πρέπει να υπάρχουν καθόλου πνευματικά δικαιώματα"
και
"Όταν κάτι μου έρχεται ανώνυμα με e-mail, μπορώ να το κάνω ότι θέλω"

Εκείνο που μου ήρθε εκείνη την ώρα στο μυαλό, (στο ποιό...; Α χα χα χα χα...) ήταν ας καθήσει κάποιος καμιά διετία να γράψει ένα βιβλίο, ας το εκτυπώσει κι ας βγει να το μοιράζει τζάμπα στο δρόμο. Α ναι, και να μου στείλει και σε ανώνυμο e-mail το Σιλμαρίλλιον, χωρίς συγγραφέα παρακαλώ, γιατί θέλω να το αναρτήσω...

Τα "εμ κερατάς, εμ δαρμένος" και "φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης" τα ξέρετε; Ε κάπως έτσι το σκηνικό.

Συγκεκριμένα για το δικό μου κειμενάκι ψιλοχέστηκα. Μια παρωδία ήταν στην τελική, μια βλακειούλα και μισή. Με εκνευρίζει ώρες ώρες το γεγονός, αλλά μέχρι εκεί. Όμως διαβάζω και ιστολόγια με ποιήματα, ιστορίες ή μουσική, γραμμένα από τους ίδιους τους bloggers, ιστολόγια με αξιόλογο περιεχόμενο, και τρομάζω λίγο στην ιδέα οτι ο κάθε έξυπνος μπορεί να ξεπατικώσει ότι θέλει και μετά να σου ζητάει και τα ρέστα. Έχουμε στη διάθεσή μας ένα εκπληκτικό μέσο προς χρήση και οι ίδιοι κάνουμε κατάχρηση. Δε μ' αρέσει.

Γράφω ότι γράφω. Σοβαρά ή αστεία. Έξυπνα ή ηλίθια. Ότι και να είναι, είναι οι σκέψεις μου. Και οι σκέψεις όταν τις μοιράζεσαι προκαλούν ερεθίσματα. Και απόψεις. Θέλω να ξέρω ποιές είναι αυτές οι απόψεις, εγώ προσωπικά, εδώ, τόσο παράλογο είναι;

Γενικά δεν ξέρω πού θα με πάει το ζήτημα. Βλέπω οτι πλέον δε γράφω ελεύθερα. Κωλώνω. Όχι λογοκρίνομαι. Το χω ξεπεράσει ήδη αυτό το στάδιο. Δεν αλλάζω ένα δυο πραμματάκια για να είναι κάτι πιο politically correct. Απλά δεν αναρτώ καθόλου. Και πλέον δεν έχει πλάκα. Είχα ξεκινήσει να γράφω μια ιστορία και ήθελα να την αναρτήσω. Δε νομίζω οτι το θέλω πια. Ήθελα να βάλω και μουσική, κάτι δικό μου. Τώρα θέλω να την κρατήσω για τον εαυτό μου.

Το μόνο που μου μένει να γράφω είναι χαζομάρες που δεν αφορούν κανέναν, "σήμερα ξύπνησα στις 8:00, έφαγα ένα τοστ και ήπια ένα ποτήρι γάλα." Ποιό το νόημα; Πλέον δεν ξέρω... Να το συνεχίσω; Να το παρατήσω; Ή κάθε φορά που θέλω να αναρτήσω κάτι, να το εκτυπώνω, να το βάζω σ' ένα φάκελο και να το πηγαίνω για σφραγίδα ταχυδρομίου; Κουράστηκα κιόλας λίγο, για να πω την αμαρτία μου, και αυτό δε βοηθάει. Δεν ξέρω... Θα δείξει.




Το καλό με όλη αυτή την ιστορία είναι οτι κάθησα και έψαξα λίγο το θέμα περί ιδιοκτησίας πνευματικού έργου. Δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο κατάλαβα αυτά που διάβασα, πάντως θέλω να εστιάσω κυρίως σε δύο σημεία. Αν κάποιος έχει νομικές γνώσεις επί του θέματος ή γνωρίζει κάτι παραπάνω γενικά, ας αφήσει ένα σχόλιο.


Πρώτον: Τα πνευματικά δικαιώματα, λέει, κατοχυρώνονται αυτόματα, ο δημιουργός δεν χρειάζεται να προβεί σε συγκεκριμένη διαδικασία. Η αντιγραφή και αναδημοσίευση απαγορεύονται χωρίς τη συναίνεση του δημιουργού, αλλά αυτό αφορά μόνο την πρώτη παραχώρηση του δικαιώματος.

Εντάξει, όταν παραχωρείς μόνος σου τα δικαιώματα νομίζω οτι καταλαβαίνω πώς λειτουργεί αυτό. Αν μιλάμε για ξεπατίκωμα; Πρέπει να βρεις αυτόν που έκανε πρώτος την κλοπή; Ή κάτι τέτοιο...; Φέξε μου και γλίστρισα.

Και όταν μιλάμε για διαδίκτυο, πώς βρίσκεις τον αρχικό δημιουργό; Υπάρχει τρόπος να ελεγθούν οι αναρτήσεις χρονικά; Θεωρητικά φαντάζομαι πως ναι. Πρακτικά; Ο ιστός είναι τεράστιος, πόσος χρόνος θα χρειαστεί; Δύσκολο μου φαίνεται.


Το δεύτερο πάλι με βάζει σε άλλες σκέψεις:
Ο δημιουργός, λέει, έχει πάντοτε δικαίωμα μνείας του ονόματός του σε οποιαδήποτε αναπαραγωγή του έργου του.

Η απορία μου σχετικά με αυτό ήταν οτι από τη στιγμή που υπάρχει τέτοια ρύθμιση, είναι δυνατόν να επιτρέπεται σε κάποιον να κάνει την αναπαραγωγή από τη στιγμή που δεν είναι σε θέση να αναφέρει τον δημιουργό;


Το μόνο στο οποίο κατέληξα είναι οτι το όλο θέμα θέλει πολύ χρόνο, πολύ ψάξιμο και πολύ διάβασμα αν αποφασίσεις να ασχοληθείς.


Τι άλλο να πω, δεν ξέρω... Εύχομαι απλά σε όσους μας ομορφαίνουν τις μέρες με τις δημιουργίες του να μη χρειαστεί ποτέ να μπούνε σε τέτοιες διαδικασίες.

Καλό μας μήνα.

Πέμπτη 31 Ιουλίου 2008

Dante on the road...



"Athens περνώντας γαμάταν.

Athens ως δεν παίζει να πλήττεις,
ως εν καναπαίς μαλακαίς αράζοντας ενυχεύεις.
Φυσσάς δ' υπερχάλαρος, εν την ταράτσαν καπνόν,
και ουτ' εν ποτό σου πρόβλημα ουδέν, ούτε γλουτούς σου θε κινήσεις.
Ο Dante άραξεν..."

Κι αν μου το κλέψει κανείς κι αυτό σαν τον φραπέ, μαύρο φίδι που τον έφαγε...



Εν ολίγοις, αν εξαιρέσεις την παντελή έλλειψη οποιουδήποτε είδους οφθαλμόλουτρου (ο κυριούλης που κοιμόταν με το άσπρο μινέρβα απέναντι δεν πιάνεται) , πέρασα super. Για το γεγονός ευθύνονται κατά κύριο λόγο "και ένα, και δύο, και τρία, και τέσσερα" ατομάκια, που δε θα κάτσω να τα γράφω ένα ένα, ξέρουν αυτοί, και δε χρειάζονται διαφήμιση. (thnx guys)

Τις φονικές ατάκες, τις γλυκές ή πονηρές φατσούλες, ή και τα δύο μαζί, τα ντουέτα Haeldel - Mozart στη μέση του δρόμου σε dolby surround, τη Σαρρή μετά από Tarja, τα γέλια, τα χαμόγελα, τους απογευματινούς καφέδες, τα βραδινά ποτά και τις βεράντες με θέα θα τις κρατήσω για την πάρτη μου. Για κοινή θέα έχω τα εξής:




1
Καποιοι bloggers
είναι πανταχού παρόντες.








2

Καποιοι καταφέρνουν
να σε βάζουν σε σκέψεις
ακόμα και την ώρα που
θέλεις απλά να χαλαρώσεις.








3
Κάποιοι έχουν
φοβερό συνδυασμό
ονόματος - επιθέτου.




Αυτά το ολίγα, ελπίζω να ξανακατέβω σύντομα και να περάσω το ίδιο καλά, να δω όσους μου τη σκαπουλάρανε, και να ρίξω ακόμα μερικά σκαμπίλια σε μερικούς μερικούς για το γούστο τους φωνάζοντας: "Μα είναι χάλια!!!" (μόκο λατρεία μου, δε σε παίρνει, έχω και dreamdust για μάρτυρα κατηγορίας... χε χε... )
Και τώρα πάμε όλοι μαζί ν' απλώσουμε τα ρούχα στην ταράτσα!!!

ΓΙΟΥΠΙΙΙ...!!!

Δευτέρα 14 Ιουλίου 2008

Return from the stone age...

Μερικές φορές, όσα αποθέματα αισιοδοξίας και να διαθέτεις, όσο και να βλέπεις τον κόσμο μέσα απ' τα μικρά και χαριτωμένα ροζ γυαλάκια σου, όσο και να προσπαθείς να ζεις στο προσωπικό σου κατάλευκο συννεφάκι ή όσο και να αφήνεις το χρόνο σου να κυλάει βυθισμένος στη φιλοσοφία του "think possitive", έρχεται εκείνη η στιγμή που νιώθεις οτι κάποιος σε έχει μουτζώσει, οτι το τελευταίο τετράφυλλο τριφύλλι έχει φυτρώσει σε άλλο κήπο, οτι το lucky horseshoe έχει προσγειωθεί με φόρα στο κεφάλι σου, ένα μικρό συννεφάκι βρέχει ακριβώς από πάνω σου, το καζάνι στο τέλος του ουράνιου τόξου περιέχει φασολάδα, και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το σύμπαν κάνει την πάπια και λίγο παραπέρα πέντε αγγελάκια έχουν πέσει στα πατώματα και ξεραίνονται στα γέλια με τα χάλια σου. Ναι, χωρίς τελεία όλα αυτά.

Μεγάλες κοσμοϊστορικές στραβές που δεν ξεπερνιούνται που να κοπανιέσαι; Όχι. Μικρές καθημερινές χαζομαρίτσες, που ξαφνικά αποφάσισαν να έρθουν όλες μαζεμένες και να κάνουν τα νεύρα μου κρόσσια. Έτσι λοιπόν μέσα στον τελευταίο μήνα έχω να μετράω μια κλήση, ένα καμμένο φωτιστικό μπάνιου, ένα χαμένο έγγραφο, ένα κλεμμένο πορτοφόλι με ότι κάρτα και καρτούδι είχε μέσα, έναν μπουμπούνα να βγαίνει απ' το δρόμο και να κοπανάει το αμάξι του μπαμπά, και μια καμένη κάρτα γραφικών που μέχρι να αντικατασταθεί με ανάγκασε να αφήσω στην άκρη το αγαπημένο μου μωράκι, a.k.a. αυτό:



...και να έχω συνδεδεμένη την προϊστορική μου μπακατέλα a.k.a. αυτό:

(Εδώ την βλέπετε σε ώρα λειτουργίας, με homemade μετατροπή σε cabrio edition, γιατί πιάσαν κι οι ζέστες.)
... και άλλα διάφορα που δεν τα θυμάμαι γιατί θα κάψω φλάτζα.

Το κλου της υπόθεσης είναι οτι μετά από ένα μήνα τρεξίματος σε κατάσταση απίκο σε δήμους, τράπεζες, γραμματείες και δε συμμαζεύεται, χρειάζομαι απεγνωσμένα μια μέρα που να ξυπνήσω και να πω οτι δεν έχω να κάνω τίποτα, την οποία όμως δεν βλέπω να έρχεται σύντομα... Προς το παρόν αναμένεται το ίδιο και χειρότερο τρέξιμο, και οι μπαταρίες μου είναι για να μπουν στους κάδους της ΑΦΗΣ... Σαλάγα τα.

Θέλω θάλασσα. Τώρα.