Κυριακή, 19 Αυγούστου 2007

Goldfish analogies…

Παραλληλισμοί. Πάντα μου άρεσαν. Δίνουν μια περίεργη αίσθηση ελευθερίας. Μπορείς να πεις ότι θέλεις, για ότι θέλεις, χωρίς να το αναφέρεις καν. Γι’ αυτό κι εγώ σήμερα, θα μιλήσω για ενυδρεία και ψαράκια.


Ένα ενυδρείο είναι ένας ολόκληρος κόσμος… Μπορεί όχι για σένα, αλλά σίγουρα για τα ψαράκια που κατοικούν εκεί μέσα. Ψαράκια που διάλεξες εσύ, ένα ένα, προσεκτικά, με φροντίδα και αγάπη. Και έφτιαξες έναν μικρό κόσμο γι’ αυτά. Διπλό κόσμο. Με ένα του κομμάτι στο σπίτι σου, κι ένα στη ζωή σου. Χώρο, και καρδιά.


Υποχωρήσεις, αποφάσεις, επιλογές. Το κάθε ψαράκι είναι διαφορετικό. Θέλει διαφορετικά πράγματα, διαφορετικές συνθήκες. Και σου δίνει διαφορετικά πράγματα. Μπορείς να διαλέξεις ανάλογα με τις απαιτήσεις σου.

Ένα platy για παράδειγμα. Όχι ιδιαίτερα χαριτωμένο, αλλά αρκετά όμορφο, και πολύ ανθεκτικό. Θα μείνει μαζί σου και θα σε ανεχτεί. Όσο ανεύθυνος κι αν είσαι, κι ας μην του δίνεις πολύ σημασία.

Ή ένα σιαμαίο μονομάχο. Ω, είναι όμορφος… Πολύ όμορφος… Κι εντυπωσιακός. Κινείται και σε μαγεύει. Αλλά τίποτε άλλο. Είναι απόμακρος, και δε θα σου δίνει σημασία. Είναι τρόπαιο, και το ξέρει. Κάθεται στο βάθρο του περήφανος, και σου κάνει μεγάλη τιμή που ζει στον κόσμο σου. Όσο τον φροντίζεις και του κάνεις τα χατίρια, θα σε τιμά με την παρουσία του. Δεν τα πάει καλά με πολλά άλλα ψαράκια, και ούτε να διανοηθείς να βάλεις άλλο μονομάχο στον κόσμο σου. Θα σε μισήσει.

Θες άλλο; Iriatherina ίσως. Λεπτεπίλεπτο. Όμορφο. Ζωηρό και χαριτωμένο. Τα έχει όλα. Αλλά είναι ευαίσθητο… Θέλει φροντίδα. Κι αν το πληγώσεις, θα το χάσεις. Και είναι κρίμα.

Αν είσαι γενναίος, ίσως αποφασίσεις να προσκαλέσεις στον κόσμο σου ένα αγγελόψαρο. Αισθητική από τις σπάνιες. Γι’ αυτό και δεν μπορείς να το χεις έτσι επειδή σου κάπνισε. Το καθημερινό σου νερό, της καθημερινής του βρύσης δεν του κάνει… Θέλεις θερμοστάτες, θέλεις χίλια δυο πραγματάκια και πολύ υπομονή. Γιατί πρέπει πρώτα να αλλάξεις τον κόσμο σου… Να τον κάνεις όπως θέλει το αγγελόψαρο. Και να πετάξεις ότι είχε μέσα πριν. Κι ότι βάλεις μέσα από δω και πέρα, πρέπει να συμφωνεί με τον καινούριο σου φίλο. Αλλιώς έχασες.
What shall it be…?


Αφού διαλέξεις το ψαράκι σου, και το ψαράκι σου διαλέξει εσένα, πρέπει να το βάλεις στον κόσμο σου. Σιγά σιγά και με προσοχή. Αλλιώς το σοκ μπορεί να είναι μεγάλο και να μην το αντέξει. Το αφήνεις μέσα στη σακουλίτσα του, προστατευμένο. Και βάζεις ολόκληρη τη σακουλίτσα μέσα στο ενυδρείο. Να αρχίσει να συνηθίζει. Και μετά από λίγο παίρνεις ένα ποτηράκι νερό από το ενυδρείο και το ρίχνεις μέσα στη σακουλίτσα του. Να αρχίσει ο κόσμος του να μπερδεύεται με τον δικό σου. Αργά αργά. Και μετά από λίγο πάλι. Μέχρι να αισθάνεται άνετα. Τότε η σακουλίτσα μπορεί να πάρει το δρόμο για τα σκουπίδια. Και ο καινούριος σου φίλος να κολυμπάει στα νερά σου ελεύθερος και σίγουρος.


Καθημερινότητα. Η σχέση σου με το χρυσόψαρό σου δεν είναι πάντα εύκολη. Εντάξει, μερικά πράγματα είναι αυτονόητα, κάθε μέρα θέλει φαγητό… Αυτό το ξέρεις. Είναι όμως κι άλλα, που δεν ξέρεις. Και δεν μπορεί να στα πει και το ίδιο. Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο εύκολα αν το πρωί σου άφηνε ένα σημείωμα για να σου πει: “Ο βυθός θέλει καθάρισμα” , ή “το νερό ζεστάθηκε πολύ” αλλά μπορεί να μην το ξέρει ούτε το ίδιο. Το μόνο που ξέρεις είναι οτι όταν το βλέπεις στεναχωρημένο, κάτι τρέχει. Και πρέπει να βρεις τι. Και να το διορθώσεις. Γιατί θέλεις το ψαράκι σου να είναι καλά, και να είναι ευτυχισμένο, σωστά; Οπότε θα καθαρίσεις το βυθό. Και θα αλλάξεις νερό, και θα ρίξεις και conditioner για το χλώριο και τύρφη για να μαλακώσει από τα άλατα. Και θα αφήσεις το καπάκι ανοιχτό για να πέσει η θερμοκρασία. Και θα καθαρίσεις και το φίλτρο. Οπωσδήποτε το φίλτρο. Γιατί για να είναι καλά το ψαράκι σου, μια στο τόσο η σχέση σας πρέπει να περνάει ένα καθάρισμα. Αλλιώς οι βρωμιές του παρελθόντος συσσωρεύονται. Κι αν δεν προσέξεις, θα καταλήξεις με ένα κουφάρι και μια ανάμνηση, κι αυτό πάντα πονάει. Δε λέω, είναι δύσκολα και κουραστικά όλα αυτά, αλλά σου πάει η καρδιά να αφήσεις το ψαράκι σου στην τύχη του;

Κι αν είσαι τυχερός, θα περάσετε καλά μαζί. Και θα μείνει μαζί σου για καιρό. Μέχρι να έρθει η ώρα του να φύγει. Και τότε δε θα πονάει τόσο πολύ. Γιατί θα ξέρεις οτι του έδωσες όλα όσα μπορούσες να του δώσεις, και στο ανταπέδωσε. Απλά ήρθε η ώρα να τελειώσει. Ωραία δεν ήτανε όμως;


Λοιπόν, πρέπει να βρω ένα ψαράκι για το ενυδρείο μου. Ή μάλλον όχι "πρέπει"… "Θέλω" να βρω ένα ψαράκι για το ενυδρείο μου… Κι ελπίζω να το αντέξω και να με αντέξει. Και να περάσουμε όμορφα παρεούλα.

By the way, παρατήρησες ποτέ ότι δεν υπάρχει άσχημο ψαράκι...;

Όλα τα ψαράκια είναι όμορφα…

Πολύ όμορφα... In their own special way...

8 σχόλια:

mr. F είπε...

Nice post child of 83.

Apsoy είπε...

Το ψάρι μου πέθανε πριν λίγες μέρες, έπειτα από 6 χρόνια ζωής σε μια γυάλα...
(αλήθεια πόσο ζούνε?)

ΥΓ(Κι εγώ ψάρι είμαι :Ρ)

φιλιάααααααααα

FreDDy είπε...

καλα τα ψαρακια αλλα προτιμω χελωνιτσα!
αλλα σαν τα σκυλια τιποτε καλυτερο!
φιλουρες!

Dante είπε...

#mr.f
Thnx mate. :-)

#apsoy
Πόσο ζούνε δεν έχω ιδέα. Εξαρτάται από το ψάρι φαντάζομαι.
ΥΓ:(ούχουου τοοοοοοοο :-) )

#freddy
Κι εμένα μ' αρέσουν τα σκυλιά, αλλά θέλουν χρόνο, χρήμα, και αυλή... Και δεν έχω τίποτα απ τα τρία. :(

x-oyranoy είπε...

Eμενα ποτε δεν μου αρεσανε τα θαλασσινα, μονο η μυδοσουπα, η αθερινα η οποια μας προεκειψε προστατευομενη, αντε και κανα φιλετακι σολωμο, γλωσσα, πεστροφα...
Και μονο που το σκεφτομαι ανακατευτηκα... Μπλιαχ

x-oyranoy είπε...

Α και να σου πω και το εξης ποτε δεν θα καταλαβω αυτη την εμμονη των αντρων οταν σε βγαζουνε εξω επισημο ραντεβου να σε πανε βολτα να φαμε ψαρι, εγω που δε τρωω τιποτα απο αυτα αντε μετα να γαμησεις με αδειο στομαχι...
χαχαχαχαχαχαχαχα

Σμέμνιος Ναΐτης είπε...

Όπως στο ενυδρείο χρειάζονται γνώσεις χημείας (pH pOH ), κατ’ αυτόν τον τρόπο στη σχέση δύο προσώπων είναι σημαντική η μεταξύ τους χημεία.

Κώστας είπε...

Τι γλυκό ποστ...

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που διάβασα σε blog κάτι τόσο όμορφο...